Biotrakson (ceftriakson) – proszek do sporz. roztworu do wstrzykiwań i wlewu

Co to jest Biotrakson?

Lek przeciwbakteryjny stosowany ogólnie. Antybiotyk beta-laktamowy stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych.

Co zawiera i jak działa Biotrakson?

Substancją czynną preparatu jest ceftriakson. Ceftriakson nie wchłania się z przewodu pokarmowego i dlatego podawany jest w postaci pozajelitowej, 1 raz na dobę. Jest to antybiotyk z grupy cefalosporyn (), zaliczany do III generacji tych antybiotyków. Jego działanie polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii, co uniemożliwia namnażanie się komórek bakteryjnych. Ze względu na strukturę chemiczną ceftriakson zaliczany jest do antybiotyków beta-laktamowych (), których wspólną cechą jest obecność w ich cząsteczce pierścienia beta-laktamowego. Struktura ta jest wrażliwa na działanie enzymów, tzw. beta-laktamaz, wytwarzanych przez niektóre bakterie. Beta-laktamazy obecne w komórkach bakterii mogą powodować rozkład i unieczynnienie cząsteczek antybiotyku i są jedną z przyczyn oporności bakterii na działanie antybiotyków. Ceftriakson jest antybiotykiem opornym na działanie klasycznych bakteryjnych beta-laktamaz. Przenika do większości tkanek i płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Kiedy stosować Biotrakson?

Preparat jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń wywołanych przez wrażliwe na ceftriakson bakterie: · zakażenia dolnych dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc · zakażenia wewnątrz jamy brzusznej, w tym zapalenie otrzewnej, zapalenie dróg żółciowych, zakażenia przewodu pokarmowego · zakażenia dróg moczowych i nerek · zakażenia kości i stawów · zakażenia skóry i tkanek miękkich, w tym zakażenia ran · zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych · posocznica · ostre zapalenie ucha środkowego · zakażenia narządów płciowych, w tym rzeżączka · borelioza (w okresie wystąpienia ciężkich objawów neurologicznych, kardiologicznych lub zapalenia stawów) · zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym · zakażenia u chorych z obniżoną odpornością, w tym z chorobą nowotworową, z neutropenią.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inne antybiotyki z grupy cefalosporyn. Nie należy stosować preparatu u wcześniaków do skorygowanego wieku 41. tygodnia życia oraz u noworodków do 28. dnia życia w przypadku żółtaczki, hipoalbuminemii lub kwasicy, ze względu na prawdopodobieństwo zaburzonego wiązania bilirubiny, a także w przypadku jednoczesnej dożylnej suplementacji wapnia.

Dawkowanie preparatu Biotrakson

Preparat ma postać proszku do przygotowania roztworu do wstrzyknięć domięśniowych lub dożylnych lub do wlewu dożylnego (infuzji). Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Lekarz dobierze dawkowanie indywidualnie w zależności od wskazania, nasilenia zakażenia, wrażliwości drobnoustrojów i stanu chorego. W pewnych szczególnych grupach pacjentów konieczna jest dodatkowa modyfikacja dawkowania. Dorośli i dzieci po 12. roku życia: Zwykle stosuje się 1–2 g 1 raz na dobę (co 24 godziny). W ciężkich zakażeniach lekarz może zalecić 4 g 1 raz na dobę lub 2 g 2 razy na dobę (co 12 godzin). Dawka maksymalna wynosi 4 g na dobę. Niemowlęta od 2. miesiąca życia – dzieci do 12. roku życia (masa ciała mniejsza niż 50 kg): Zwykle stosuje się 20–50 mg/kg masy ciała 1 raz na dobę (co 24 godziny). W ciężkich zakażeniach do 80 mg/kg masy ciała na dobę. Maksymalnie 2 g na dobę. Dawki 50 mg/kg masy ciała i większe powinny być podawane we wlewie dożylnym trwającym co najmniej 30 minut. W zapaleniu opon mózgowych u dzieci: początkowo dożylnie 100 mg/kg masy ciała na dobę. Następnie lekarz może zmniejszyć dawkę. Maksymalna dawka wynosi 4 g na dobę. Noworodki: Dożylnie 20–50 mg/kg masy ciała na dobę we wlewie trwającym co najmniej 60 minut. Nie należy przekraczać dawki 50 mg/kg masy ciała na dobę. Dzieciom do 2. miesiąca życia preparat należy podawać wyłącznie dożylnie. Wskazania specjalne: Leczenie boreliozy u dorosłych i dzieci: zwykle 50 mg/kg masy ciała 1 raz na dobę (maksymalnie 2 g na dobę) przez 14 dni. Zapobieganie zakażeniom w okresie okołooperacyjnym: jednorazowa dawka1–2 g na 30–90 minut przed zabiegiem operacyjnym (w niektórych sytuacjach w skojarzeniu z innym antybiotykiem). Leczenie rzeżączki: domięśniowo 250 mg, jednorazowo. Zalecenia specjalne: U osób w podeszłym wieku, z prawidłową czynnością nerek i wątroby nie ma konieczności modyfikacji dawkowania. U osób z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny większy niż 10 ml/min), jeżeli czynność wątroby jest prawidłowa, nie ma konieczności modyfikacji dawki. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) u dorosłych nie należy przekraczać dawki 2 g na dobę. U osób z niewydolnością wątroby, jeżeli czynność nerek jest prawidłowa, nie ma konieczności modyfikacji dawki. U osób z niewydolnością nerek i ze współistniejącą niewydolnością wątroby lekarz dostosuje dawkę w zależności od stopnia niewydolności tych narządów. Konieczna jest regularna kontrola stężenia ceftriaksonu we krwi. Nie należy przekraczać dawki 2 g na dobę. Sposób podawania leku: Preparatu nie należy rozpuszczać lub podawać z roztworami zawierającymi wapń (np. roztwór Ringera). Preparat może być rozcieńczany i mieszany wyłącznie z produktami leczniczymi do tego przeznaczonymi, wymienionymi w jego charakterystyce. Preparat zwykle podawany jest dożylnie (iniekcja dożylna trwająca co najmniej 2–4 minuty lub wlew dożylny). Domięśniowy sposób podawania leku jest zastrzeżony dla specjalnych sytuacji klinicznych, z zachowaniem specjalnych zaleceń odnośnie sposobu podania. Domięśniowo preparat może być podawany z lidokainą, aby zmniejszyć ból (należy wziąć pod uwagę charakterystykę produktu leczniczego lidokaina; wszystkie przeciwwskazania do stosowania lidokainy mają także zastosowanie do domięśniowych podań preparatu z roztworem lidokainy). Powinien być podany głęboko w duży mięsień pośladkowy lub boczną część uda. Preparatu z lidokainą nigdy nie wolno podawać dożylnie. W przypadku podań domięśniowych Biotrakson 2 g należy podać w przynajmniej 2 różne miejsca. Lekarz określi czas trwania leczenia. Leczenie trwa zwykle 7–14 dni. Po ustąpieniu objawów zakażenia preparat należy jeszcze stosować przez 2–3 dni. W zakażeniach wywołanych przez paciorkowce antybiotyk należy stosować co najmniej 10 dni.

Czy można stosować Biotrakson w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Preparat może być stosowany w ciąży jedynie w przypadku, gdy lekarz po rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka uzna to za absolutnie konieczne. Przed zastosowaniem leku w okresie karmienia piersią skonsultuj się z lekarzem, który oceni stosunek ryzyka do korzyści w Twoim przypadku i podejmie decyzję czy możesz stosować ten lek. Należy zachować szczególną ostrożność; ceftriakson przenika do mleka matki.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. W szczególności poinformuj lekarza jeżeli stosujesz: · antybiotyki aminoglikozydowe · leki moczopędne (np. furosemid) · leki o działaniu bakteriostatycznym (np. chloramfenikol, antybiotyki makrolidowe, erytromycyna, tetracykliny, sulfonamidy). Równoległe stosowanie preparatu i antybiotyków aminoglikozydowych lub leków moczopędnych, takich jak furosemid, wymaga zachowania ostrożności ze względu na ryzyko szkodliwego działania na nerki (działanie nefrotoksyczne). Nie należy równolegle stosować preparatu i antybiotyków o działaniu bakteriostatycznym (takich jak np. chloramfenikol, erytromycyna, sulfonamidy, tetracykliny, antybiotyki makrolidowe) ponieważ mogą one wzajemnie osłabiać swoje działanie. Probenecyd nie ma wpływu na wydalanie ceftriaksonu. Uwaga! Preparat może być rozcieńczany i mieszany wyłącznie z produktami leczniczymi wymienionymi w jego charakterystyce. Ceftriaksonu nie należy rozpuszczać lub podawać z roztworami zawierającymi wapń, nawet za pomocą odrębnych linii do infuzji. Wpływ ceftriaksonu na wyniki badań laboratoryjnych: Preparat może powodować fałszywie dodatni wynik testu Coombsa (także u noworodków matek, które były leczone cefalosporynami). Ceftriakson może wpływać na wyniki oznaczeń stężenia glukozy we krwi i w moczu. W przypadku wykonywania tych badań należy poinformować lekarza i osoby odpowiedzialne za przeprowadzenie badań w laboratorium o stosowaniu ceftriaksonu.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Biotrakson może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Możliwe jest wystąpienie następujących działań niepożądanych: nudności, wymioty, biegunka, zaburzenia smaku, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie języka, rzadko rzekomobłoniaste zapalenie jelit, bardzo rzadko zapalenie trzustki, eozynofilia, zmniejszenie liczby krwinek białych czyli leukocytów/granulocytów obojętnochłonnych czyli neutrofilów (leukopenia/neutropenia), małopłytkowość, agranulocytoza (bardzo rzadko i zwykle związana ze stosowanie dużej dawki), niedokrwistość hemolityczna, zaburzenia krzepliwości krwi, wydłużenie czasu protrombinowego, fałszywie dodatni wynik testu Coombsa, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, skąpomocz, bardzo rzadko wytrącanie się osadów w nerkach (najczęściej u dzieci do 3. roku życia leczonych dużymi dawkami lub z dodatkowymi czynnikami ryzyka), obecność krwi w moczu, obecność glukozy w moczu, wytrącanie soli wapniowej ceftriaksonu w pęcherzyku żółciowym, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, bóle i zawroty głowy, dreszcze, grzybica narządów rodnych, nadkażenia opornymi szczepami bakterii oraz reakcje nadwrażliwości (wysypka, świąd, pokrzywka, gorączka polekowa). Możliwe także ciężkie reakcje nadwrażliwości typu anafilaktycznego: wstrząs anafilaktyczny, skurcz oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy, a także ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa i Johnsona, rumień wielopostaciowy, martwica toksyczna rozpływna). Jeżeli wystąpią pierwsze objawy którejkolwiek z powyższych reakcji nadwrażliwości należy bezzwłocznie skonsultować się z lekarzem. Po podaniu dożylnym możliwe reakcje miejscowe takie jak np. zapalenie żyły (powolne wstrzyknięcie, dłuższe niż 2–4 min., zmniejsza ryzyko wystąpienia zapalenia), po podaniu domięśniowym: przemijający ból w miejscu wstrzyknięcia.