Inhibace (cilazapryl) – tabl. powl.

Co to jest Inhibace?

Lek z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny, który jak wszystkie preparaty z tej grupy, hamuje powstawanie angiotensyny II, substancji powodującej skurcz naczyń oraz pobudzającej uwalnianie aldosteronu.

Kiedy stosować Inhibace?

Preparat jest wskazany w leczeniu: · nadciśnienia tętniczego · przewlekłej niewydolności serca.

Dawkowanie preparatu Inhibace

Preparat ma postać tabletek powlekanych. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Preparat można przyjmować niezależnie od posiłków, raz na dobę, codziennie o tej samej porze dnia. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Dorośli: Nadciśnienie tętnicze: dawka początkowa 1 mg 1 raz na dobę. Następnie, w zależności od odpowiedzi klinicznej chorego na leczenie, lekarz będzie stopniowo zwiększał dawkę. Zwykle stosowana dawka podtrzymująca wynosi 2,5–5 mg 1 raz na dobę. Jeżeli występuje wzmożona aktywacja układu renina–angiotensyna–aldosteron (ciężkie nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie naczyniowo nerkowe, zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej lub niewyrównana niewydolność serca) istnieje ryzyko wystąpienia gwałtownego i znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego; w tej grupie chorych zaleca się zmniejszenie dawki początkowej do 0,5 mg 1 raz na dobę. Konieczny jest szczególny nadzór lekarza. Nadciśnienie tętnicze u osób przyjmujących leki moczopędne: aby zapobiec objawowemu niedociśnieniu, o ile to możliwe, lekarz zaleci przerwanie stosowanie leków moczopędnych na 2–3 dni przed rozpoczęciem przyjmowania preparatu. Zalecana dawka początkowa w tej grupie chorych wynosi 0,5 mg 1 raz na dobę. Rozpoczynając leczenie oraz każdorazowo podczas zwiększania dawki chory powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską. Przewlekła niewydolność serca (leczenie skojarzone z glikozydami naparstnicy i/lub lekami moczopędnymi): dawka początkowa wynosi 0,5 mg na dobę a leczenie powinno być rozpoczynane pod ścisłą kontrolą lekarską; jeżeli dawka jest dobrze tolerowana lekarz może ją zwiększać stopniowo, z zachowaniem tygodniowych odstępów. Zwykle stosowana dawka podtrzymująca wynosi 1–2,5 mg na dobę w zależności od stanu klinicznego i odpowiedzi na leczenie. Dawka maksymalna wynosi 5 mg na dobę. U chorych z przewlekłą niewydolnością serca i zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania przez lekarza. U osób z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest indywidualna modyfikacja dawkowania. Jeżeli klirens kreatyniny jest większy niż 40 ml/min zalecane są dawki zwykle stosowane u osób dorosłych. Jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 40 ml/min ale większy niż 10 ml/min dawka początkowa wynosi 0,5 mg na dobę, a dawka maksymalna 2,5 mg na dobę. Jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 10 ml/min nie zaleca się stosowania preparatu. U chorych z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek. Stosowanie preparatu należy rozpocząć od małych dawek pod ścisłą kontrolą lekarza. W tej grupie pacjentów konieczne jest kontrolowanie czynności nerek. Leki moczopędne mogą zwiększać ryzyko nadciśnienia naczyniowo-nerkowego. O ile to możliwe lekarz zaleci przerwanie ich stosowania. Należy kontrolować czynność nerek. U osób z marskością wątroby (bez wodobrzusza) dawka maksymalna wynosi 0,5 mg na dobę a leczenie może być prowadzone tylko pod ścisłą kontrolą lekarską z zachowaniem szczególnej ostrożności. Istnieje ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego. U osób w podeszłym wieku zaleca się rozpoczynanie leczenia od dawki 0,5–1 mg na dobę. Lekarz ustali dawkowanie w zależności od odpowiedzi na leczenie i stanu klinicznego chorego. U chorych w podeszłym wieku z przewlekłą niewydolnością serca należy ściśle przestrzegać stosowania zalecanej dawki początkowej wynoszącej 0,5 mg na dobę. Dzieci: Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i nie należy stosować preparatu w tej grupie wiekowej.

Czy można stosować Inhibace w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Nie należy stosować preparatu w I trymestrze ciąży. Stosowanie preparatu w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Jeżeli kobieta planuje ciążę powinna skonsultować się z lekarzem, ponieważ zalecana jest zmiana sposobu leczenia przeciwnadciśnieniowego. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia zajścia w ciążę w okresie przyjmowania preparatu należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem ponieważ wymagane jest natychmiastowe zaprzestanie stosowania preparatu. Lekarz może zalecić stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Inhibace może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Do często występujących działań niepożądanych należą: bóle i zawroty głowy, nudności, suchy uporczywy kaszel, uczucie zmęczenia, osłabienie. Niezbyt często możliwe: niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze związane ze zmianą pozycji ciała z siedzącej/leżącej na stojącą (niedociśnienie ortostatyczne wraz z objawami takimi jak: omdlenie, osłabienie, zawroty głowy, zaburzenia widzenia), zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), uczucie kołatania serca, dławica piersiowa, ból w klatce piersiowej, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, skurcz oskrzeli, nieżyt błony śluzowej nosa, duszność, suchość błony śluzowej jamy ustnej, aftowe zapalenie jamy ustnej, zmniejszenie apetytu, biegunka, wymioty, kurcze mięśni, bóle mięśni i stawów, impotencja, nadmierne pocenie się, nagłe zaczerwienienie twarzy, osłabienie, wysypka, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani, w sporadycznych przypadkach mogący powodować zwężenie dróg oddechowych, utrudniać oddychanie i zagrażać życiu). Rzadko: zaburzenia hematologiczne (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych (neutropenia), znaczne zmniejszenie liczby granulocytów [agranulocytoza], małopłytkowość, niedokrwistość), udar niedokrwienny mózgu (wtórny do nadmiernego niedociśnienia), przejściowe napady niedokrwienne mózgu, neuropatia obwodowa, zaburzenia rytmu serca, zawał serca, zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie języka, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, cholestatyczne zapalenie wątroby (niekiedy z martwicą), zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zaburzenia czynności nerek, ostra niewydolność nerek, hiperkaliemia (zwiększenie stężenia potasu we krwi), zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, hiponatremia (zmniejszenie stężenia sodu we krwi), białkomocz, zespół nerczycowy, zapalenie nerek, ginekomastia, zmiany skórne podobne do łuszczycy, pęcherzyca, złuszczające zapalenie skóry, łysienie, oddzielanie się paznokci od łożyska, nadmierne pocenie się, nadwrażliwość na światło, ciężkie reakcje skórne (rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna naskórka), zespół objawów podobnych do tocznia (w tym zapalenie naczyń, bóle mięśni i stawów, zapalenie stawów, dodatnie miano przeciwciał przeciwjądrowych, podwyższone OB, eozynofilia i leukocytoza), reakcje anafilaktyczne.