Insuman Rapid SoloStar (insulina ludzka, insulina neutralna) – roztwór do wstrzykiwań

Co to jest Insuman Rapid SoloStar?

Lek przeciwcukrzycowy zmniejszający stężenie glukozy we krwi (lek hipoglikemizujący). Preparat zawiera insulinę ludzką krótko działającą.

Kiedy stosować Insuman Rapid SoloStar?

Preparat jest wskazany w leczeniu chorych na cukrzycę, którzy wymagają stosowania insuliny.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Insuman Rapid SoloStar?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych. Osoby z nadwrażliwością na preparat, w przypadku braku lepiej przez nich tolerowanej insuliny, mogą kontynuować leczenie wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarza i z jednoczesnym stosowaniem zaleconych przez lekarza leków przeciwalergicznych. W przypadku nadwrażliwości na insulinę pochodzenia zwierzęcego, przed zastosowaniem preparatu zaleca się wykonanie testu śródskórnego; możliwe jest wystąpienie krzyżowej reakcji alergicznej. W przypadku niewystarczającej kontroli stężenia glukozy we krwi, zawsze należy sprawdzić, czy lek jest stosowany zgodnie z zaleceniami (dawka, miejsce wstrzyknięcia, czas i sposób podania). W razie jakichkolwiek wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem. Wszelka zmiana sposobu leczenia cukrzycy, w tym każda zmiana stosowanego preparatu insuliny na inny, wymaga ścisłego nadzoru lekarza. Zmiana taka może pociągać za sobą konieczność dostosowania dawki. Lekarz zaleci sposób postępowania i odpowiednio dostosuje dawkę; należy postępować ściśle wg zaleceń lekarza. Konieczność dostosowania dawki może być widoczna od razu po zmianie stosowanego preparatu, może też pojawiać się stopniowo, w ciągu kilku tygodni. Po zmianie insuliny zwierzęcej na insulinę ludzką, może być konieczne, aby lekarz odpowiednio zmniejszył dawkę, szczególnie w przypadku osób, u których: · wcześniej uzyskano już odpowiednią kontrolę ze stosunkowo małym stężeniem glukozy we krwi · występuje tendencja do hipoglikemii · wcześniej niezbędne były duże dawki insuliny z powodu obecności przeciwciał przeciwko insulinie (u tych chorych zmiana powinna być dokonywana w warunkach szpitalnych). W okresie zmiany oraz w ciągu kilku tygodni po wprowadzeniu zmiany preparatu należy ściśle monitorować parametry metaboliczne. Gdy dawka insuliny jest zbyt duża w stosunku do zapotrzebowania może wystąpić hipoglikemia. Ciężka hipoglikemia może prowadzić do utraty przytomności, drgawek, upośledzenia czynności mózgu a nawet do śmierci. Szczególnie wnikliwa obserwacja jest niezbędna w przypadku, gdy wystąpienie hipoglikemii może mieć znaczące konsekwencje kliniczne. Dotyczy to chorych z istotnym zwężeniem naczyń wieńcowych lub mózgowych (ryzyko powikłań kardiologicznych lub mózgowych spowodowanych hipoglikemią), osób z retinopatią (ryzyko przemijającej utraty wzroku spowodowane hipoglikemią). Uzyskanie dobrej kontroli glikemii (np. po intensywnym leczeniu z zastosowaniem insuliny) może wpłynąć na zmianę wczesnych objawów hipoglikemii lub mogą one być mniej wyraźne. Do innych przyczyn mogących wpłynąć na zmianę, zmniejszenie nasilenia lub całkowity zanik wczesnych, ostrzegawczych objawów hipoglikemii należą: · długotrwała cukrzyca, trwająca od wielu lat · stopniowy rozwój hipoglikemii · podeszły wiek chorego · zmiana stosowanej insuliny pochodzenia zwierzęcego na insulinę ludzką · neuropatia cukrzycowa · współistniejąca choroba psychiczna · przyjmowanie innych leków (np. beta-adrenolityków). W powyższych przypadkach może dojść do ciężkiej hipoglikemii (niekiedy z utratą przytomności), zanim chory uświadomi sobie jej wystąpienie. Jeżeli badania laboratoryjne wykażą prawidłowe lub za małe stężenie hemoglobiny glikowanej, może to oznaczać występowanie w nocy nie rozpoznawanej, nawracającej hipoglikemii. Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia hipoglikemii należy ściśle przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania preparatu i właściwej diety. Niezmiernie ważne jest aby nauczyć się rozpoznawać wczesne objawy hipoglikemii. Do czynników mogących zwiększać ryzyko hipoglikemii, które wymagają starannego monitorowania i ewentualnego dostosowania dawki, należą: · zmiana miejsca wstrzyknięcia · zwiększenie wrażliwości na insulinę (np. poprzez ograniczenie stresu) · inny niż zwykle, intensywny lub długotrwały wysiłek fizyczny · współistniejące choroby (biegunka, wymioty) · nie przestrzeganie diety · opuszczenie posiłku · spożycie alkoholu · niektóre niewyrównane zaburzenia endokrynologiczne (np. niedoczynność tarczycy, przedniego płata przysadki lub niewydolność kory nadnerczy) · stosowanie innych leków. Preparat należy stosować ściśle wg zaleceń lekarza i nie wolno nagle przerywać jego stosowania. Współistniejące choroby mogą zmieniać zapotrzebowanie na insulinę. Należy pozostawać pod wnikliwym nadzorem lekarza, który zaleci wykonanie odpowiednich badań i dostosuje dawkę insuliny. Zaburzenia czynności nerek lub ciężkie zaburzenia czynności wątroby mogą zmniejszyć zapotrzebowanie na insulinę. Postępujące pogorszenie czynności nerek u osób w podeszłym wieku może prowadzić do stałego zmniejszenia zapotrzebowania na insulinę. Prawidłowa kontrola stężenia glukozy we krwi opóźnia wystąpienie późnych powikłań cukrzycy. Należy dokładnie monitorować stężenie glukozy we krwi. Wstrzykiwacz SoloStar powinien być stosowany zgodnie z instrukcją producenta, zawartą w ulotce dla pacjenta. W celu uniknięcia pomyłek, przed wykonaniem wstrzyknięcia zawsze należy sprawdzić na etykiecie wstrzykiwacza, czy zawiera właściwą insulinę. Leczenie skojarzone z zastosowaniem insuliny i pioglitazonu może spowodować wystąpienie niewydolności serca, zwłaszcza u osób z czynnikami ryzyka jej rozwoju. Jeżeli lekarz zaleci stosowanie insuliny w skojarzeniu z pioglitazonem konieczna jest obserwacja chorego, czy nie występują u niego objawy niewydolności serca, w tym obrzęki czy zwiększenie masy ciała. W razie wystąpienia objawów ze strony serca należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem, ponieważ konieczne może być zaprzestanie stosowania pioglitazonu. Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów? Należy wziąć pod uwagę, że w przypadku wystąpienia hipoglikemii lub hiperglikemii, a także zaburzeń widzenia sprawność psychofizyczna, w tym szybkość reakcji może być zaburzona. Stwarza to zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń/maszyn. Należy zapobiegać możliwości wystąpienia hipoglikemii. Jest to szczególnie istotne u chorych, u których hipoglikemia występuje często, a także gdy wczesne objawy hipoglikemii są mało nasilone lub nie występują. W takich przypadkach należy skonsultować się z lekarzem i ustalić, czy w danym przypadku możliwe jest prowadzenie pojazdów i obsługiwanie urządzeń/maszyn.

Dawkowanie preparatu Insuman Rapid SoloStar

Preparat ma postać roztworu do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu SoloStar i przeznaczony jest do podawania podskórnego. Preparat podaje się podskórnie, w tkankę podskórną brzucha, w udo, okolicę pośladka lub okolicę mięśnia naramiennego. Miejsca wstrzyknięcia w obrębie jednego obszaru anatomicznego powinny być zmieniane po każdym wstrzyknięciu. Wstrzykiwacz SoloStar umożliwia podanie insuliny w zakresie 1–80 jednostek z dokładnością do 1 jednostki. Przed zastosowaniem wstrzykiwacza należy zapoznać się z instrukcją jego użytkowania zawartą w ulotce dla pacjenta. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Lekarz zaleci dawkowanie indywidualnie; zaleconą dawkę insuliny należy podać podskórnie 15–20 min przed posiłkiem. Siła działania insuliny ludzkiej jest wyrażana w jednostkach międzynarodowych (j.m.). Indywidualne zapotrzebowanie na insulinę wynosi zwykle 0,5–1,0 j.m./kg masy ciała na dobę. Zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi. W trakcie leczenia zapotrzebowanie na insulinę może się zmieniać i konieczne może być dostosowanie dawki, np. w przypadku: · zmiany sposobu odżywiania, trybu życia lub aktywności fizycznej · zmiany masy ciała · pojawienia się innych okoliczności (np. zakażenie, gorączka, stan chorobowy), które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia hipo- lub hiperglikemii. U osób w podeszłym wieku postępujące pogorszenie czynności nerek może prowadzić do zmniejszenia zapotrzebowania na insulinę. Zaburzenia czynności nerek lub wątroby mogą zmniejszyć zapotrzebowanie na insulinę.

Czy można stosować Insuman Rapid SoloStar w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Należy zachować ostrożność podczas stosowania preparatu przez kobiety w ciąży. Insulina nie przenika przez barierę łożyskową. Zarówno hipoglikemia jak i hiperglikemia występujące w przebiegu nieprawidłowo leczonej cukrzycy mogą stanowić zagrożenie dla płodu. Dlatego w okresie ciąży a także w okresie jej planowania zalecana jest regularna kontrola stężenia glukozy we krwi i odpowiednie dostosowanie dawkowania – ściśle wg zaleceń lekarza. W I trymestrze ciąży zapotrzebowanie na insulinę zwykle zmniejsza się i następnie stopniowo zwiększa się podczas II i III trymestru ciąży. Po porodzie zapotrzebowanie na insulinę gwałtownie maleje (wzrasta ryzyko hipoglikemii). Preparat może być stosowany w okresie karmienia piersią. W tym okresie konieczne może być dostosowanie dawki insuliny.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. W okresie stosowania preparatu przyjmowanie jakichkolwiek innych leków może mieć miejsce tylko za zgodą lekarza lub na jego zalecenie. Inne leki mogą zwiększać lub zmniejszać zapotrzebowanie na insulinę i może być konieczne dostosowanie jej dawkowania przez lekarza. Zmniejszenie zapotrzebowania na insulinę może zwiększać ryzyko wystąpienia hipoglikemii. Zapotrzebowanie na insulinę może zmniejszyć się pod wpływem leków takich jak np.: doustne leki przeciwcukrzycowe, inhibitory monoaminooksydazy (inhibitory MAO), fluoksetyna, pentoksyfilina, propoksyfen, inhibitory konwertazy angiotensyny (np. kaptopryl, enalapryl), dizopiramid, fibraty, salicylany (np. kwas acetylosalicylowy) i sulfonamidy. Zapotrzebowanie na insulinę może zwiększyć się pod wpływem leków takich jak np.: kortykosteroidy, danazol, diazoksyd, leki moczopędne, glukagon, izoniazyd, estrogeny i progestageny (np. w doustnych środkach antykoncepcyjnych), pochodne fenotiazyny, somatotropina (hormon wzrostu), sympatykomimetyki (np. adrenalina, salbutamol, terbutalina), hormony tarczycy, inhibitory proteazy i atypowe leki przeciwpsychotyczne (np. olanzapina i klozapina). Leki blokujące receptory beta-adrenergiczne, klonidyna, sole litu mogą zarówno nasilać jak i osłabiać działanie insuliny. Pentamidyna może powodować hipoglikemię, po której może wystąpić hiperglikemia. Sympatykolityki, takie jak np. beta-blokery, klonidyna, guanetydyna lub rezerpina mogą powodować całkowite zniesienie lub zmniejszenie reakcji wyrównawczych związanych z pobudzeniem receptorów adrenergicznych. Objawy hipoglikemii mogą nie być wyraźne i mogą pozostać niezauważone. Alkohol może nasilać i przedłużać lub też osłabiać hipoglikemizujące działanie insuliny.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Insuman Rapid SoloStar może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Najczęściej występującym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia, występująca gdy dawka insuliny jest zbyt duża w stosunku do zapotrzebowania. Ciężka hipoglikemia może prowadzić do utraty przytomności, drgawek, upośledzenia czynności mózgu a nawet do śmierci. Często: obrzęki, reakcje w miejscu wstrzyknięcia (zaczerwienienie, obrzęk, świąd, ból). Niezbyt często pokrzywka w miejscu wstrzyknięcia, wstrząs. Ponadto, może wystąpić: retinopatia (intensywne leczenie cukrzycy i nagła poprawa kontroli stężenia glukozy we krwi mogą być związane z czasowym nasileniem się objawów retinopatii cukrzycowej), zaburzenia widzenia, lipodystrofia (zanik tkanki tłuszczowej w miejscu wstrzykiwania insuliny), stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia, zatrzymanie sodu i obrzęki, wytworzenie przeciwciał przeciwko insulinie (niekiedy konieczna jest zmiana dawki insuliny), reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne: wysypka, pokrzywka, obfite pocenie się, nudności, wymioty, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, zwiększenie częstotliwości rytmu serca, niedociśnienie tętnicze, utrata przytomności; reakcje anafilaktyczne mogą stanowić bezpośrednie zagrożenie życia.