Itragen (itrakonazol) – kaps.

Co to jest Itragen?

Lek przeciwgrzybiczy z grupy pochodnych triazolu do stosowania ogólnego.

Co zawiera i jak działa Itragen?

Substancją czynną preparatu jest itrakonazol, chemioterapeutyk z grupy pochodnych triazolu o działaniu przeciwgrzybiczym. Skuteczny wobec wielu gatunków dermatofitów i drożdżaków oraz innych grzybów chorobotwórczych. Działanie itrakonazolu prowadzi do zahamowania syntezy ergosterolu, niezbędnego składnika błony komórkowej grzybów. Błona komórkowa ulega uszkodzeniu, czego konsekwencją jest śmierć komórki grzyba. Po podaniu doustnym wchłanianie itrakonazolu jest największe, gdy jest on przyjmowany bezpośrednio po posiłku. Wchłanianie jest zmienne i zależy od kwasowości środowiska (najlepsze wchłanianie występuje w środowisku silnie kwaśnym). Itrakonazol dobrze przenika do wielu tkanek i narządów, w tkankach zrogowaciałych (skóra, paznokcie) uzyskuje stężenie 4 razy większe niż w osoczu. Jedynie w niewielkich ilościach przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego. Przenika przez łożysko oraz do mleka kobiet karmiących.

Kiedy stosować Itragen?

Preparat jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń: · kandydoza pochwy i sromu · grzybica skóry (np. grzybica stóp, grzybica podudzi, grzybica tułowia, grzybica dłoni) · łupież pstry · grzybice paznokci wywołane przez dermatofity lub drożdżaki · kandydoza jamy ustnej · histoplazmoza · sporotrychoza limfatyczno-skórna · parakokcidioidomikoza · blastomikoza (u osób z prawidłową odpornością) · aspergiloza ogólnoustrojowa u osób ze stwierdzoną opornością lub nietolerancją leczenia amfoterycyną B.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inne preparaty z grupy pochodnych azolowych. Przeciwwskazaniem do stosowania preparatu jest równoległe stosowanie astemizolu, beprydylu, cisaprydu, dofetylidu, lewometadylu, mizolastyny, pimozydu, chinidyny, sertindolu, terfenadyny, triazolamu, midazolamu w postaci doustnej, inhibitorów reduktazy HMG-CoA (takich jak: atorwastatyna, simwastatyna, lowastatyna), alkaloidów sporyszu (np. dihydroergotamina, ergometryna, ergotamina, metyloergometryna), nisoldypiny, eletryptanu.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Itragen?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych. Należy zwrócić uwagę na fakt, że itrakonazol wchodzi w liczne interakcje z innymi równolegle stosowanymi lekami, w wielu przypadkach mogące prowadzić do wystąpienia poważnych działań niepożądanych. Wchłanianie preparatu zależy od kwasowości środowiska (najlepsze wchłanianie występuje w środowisku silnie kwaśnym). Preparaty zobojętniające sok żołądkowy (np. wodorotlenek glinu) zmniejszają wchłanianie i skuteczność itrakonazolu. Dlatego należy je przyjmować nie wcześniej niż po 2 godzinach od przyjęcia preparatu. Każdy niedobór kwasu solnego w soku żołądkowym (np. w przypadku stosowania leków zmniejszających wydzielanie soku żołądkowego takich jak np. ranitydyna czy omeprazol, u chorych na AIDS, w przypadku bezkwaśności) może zmniejszać wchłanianie itrakonazolu. Konieczne może być wówczas stosowanie preparatu z napojami zwiększającymi kwasowość soku żołądkowego (np. Cola). Nie należy stosować itrakonazolu w okresie 2 tygodni po zaprzestaniu stosowania leków, które zwiększają aktywność izoenzymu 3A4 cytochromu P450. Bardziej szczegółowe informacje znajdują się w akapicie „Czy mogę stosować równolegle inne leki ?” (poniżej). Stosowanie itrakonazolu w postaci doustnej bardzo rzadko może być związane z wystąpieniem ciężkiego uszkodzenia wątroby, w tym przypadków prowadzących do zgonu. Zwiększone ryzyko dotyczy osób z istniejącymi wcześniej zaburzeniami czynności wątroby, przyjmujących inne leki o działaniu toksycznym na wątrobę oraz osób w złym stanie ogólnym ze współistniejącymi ciężkimi chorobami. Ciężkie uszkodzenie wątroby może jednak wystąpić także u osób bez czynników ryzyka choroby wątroby i to już w ciągu pierwszego tygodnia, choć zwykle objawy występują po około miesiącu stosowania preparatu. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie jego trwania lekarz zaleci badania czynności wątroby (zwłaszcza jeżeli leczenie trwa dłużej niż 1 miesiąc). Jeżeli wystąpią objawy mogące świadczyć o zaburzeniu czynności wątroby, takie jak: zmęczenie, złe samopoczucie, ciemna barwa moczu, jasny stolec, żółtaczka, nudności lub wymioty, brak łaknienia należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem, gdyż konieczne może być zaprzestanie stosowania preparatu. Jeżeli kiedykolwiek wystąpiły u Ciebie zaburzenia czynności wątroby, zwłaszcza związane ze stosowaniem innych leków, powinieneś skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem stosowania preparatu. W takiej sytuacji oraz u chorych, u których występuje zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych lub czynna choroba wątroby nie należy rozpoczynać stosowania preparatu. Wyjątek stanowią sytuacje, gdy lekarz uzna stosowanie leku za konieczne i gdy w jego ocenie korzyści związane ze stosowaniem preparatu są większe niż potencjalne ryzyko uszkodzenia wątroby. Lekarz zaleci wówczas częstą kontrolę parametrów charakteryzujących czynność wątroby. Długotrwałe leczenie (dłuższe niż 6 miesięcy łącznie) nie jest zalecane. U chorych z zaburzeniami czynności wątroby i/lub nerek konieczne może być dostosowanie dawkowania przez lekarza. U chorych z obniżoną odpornością, intensywnie leczonych chemioterapeutykami lub antybiotykami zaleca się kontrolę stężenia itrakonazolu we krwi, ponieważ skuteczność jego działania może ulec zmniejszeniu; w razie potrzeby lekarz zwiększy dawkę. Itrakonazol osłabia siłę skurczu mięśnia sercowego. Preparat jest przeciwwskazany do stosowania u osób z zastoinową niewydolnością serca (także występującą w przeszłości). Stosowanie preparatu u tych chorych jest dopuszczone jedynie w sytuacji, gdy w ocenie lekarza korzyści z leczenia wyraźnie przeważają nad ryzykiem (np. w leczeniu zakażeń zagrażających życiu). Lekarz indywidualnie dla każdego pacjenta określi stosunek korzyści do ryzyka, biorąc także pod uwagę występowanie czynników ryzyka rozwoju zastoinowej niewydolności serca. Do tych czynników ryzyka należą: choroby serca, takie jak choroba niedokrwienna serca, wady zastawek serca, poważne choroby płuc, takie jak przewlekła obturacyjna choroba płuc, a także niewydolność nerek i inne choroby, w przebiegu których występują obrzęki. Lekarz poinformuje pacjentów zagrożonych rozwojem zastoinowej niewydolności serca o jej objawach. W razie wystąpienia objawów takich jak: spłycenie oddechu, obrzęk kończyn lub brzucha, uczucie silnego zmęczenia, budzenie się w nocy z poczuciem braku tchu, zwiększenie masy ciała, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem, gdyż objawy te mogą świadczyć o rozwoju zastoinowej niewydolności serca. W razie potrzeby lekarz zaleci zaprzestanie stosowania preparatu. Należy zachować ostrożność jeżeli równolegle stosowane są leki z grupy antagonistów wapnia (np. amlodypina). Stosowanie preparatu związane jest z ryzykiem wystąpienia neuropatii. Jeżeli wystąpią objawy mogące świadczyć o rozwoju neuropatii, takie jak: bóle i zawroty głowy, zaburzenia czucia, niedowłady należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. W razie podejrzenia lub stwierdzenia neuropatii lekarz zaleci zaprzestanie stosowania preparatu. Ze względu na niewystarczające doświadczenie kliniczne nie należy stosować preparatu u dzieci, z wyjątkiem sytuacji, gdy lekarz uzna, że potencjalne korzyści są większe nić możliwe ryzyko. Kobiety w wieku rozrodczym powinny bezwzględnie skonsultować się z lekarzem w sprawie stosowania skutecznej antykoncepcji, aby zapobiec ciąży w okresie leczenia oraz po nim, do momentu wystąpienia pierwszej miesiączki po zakończeniu stosowania preparatu. Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu: · preparat zawiera sacharozę; osoby z dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy lub niedoborem sacharazy–izomaltazy nie powinny stosować preparatu. Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów? Nie ma danych dotyczących wpływu preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn, należy jednak wziąć pod uwagę, że preparat może spowodować wystąpienie zawrotów głowy.

Dawkowanie preparatu Itragen

Preparat ma postać kapsułek. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Stosuj preparat zgodnie z zaleceniami lekarza. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. W pewnych szczególnych grupach pacjentów konieczna jest dodatkowa modyfikacja dawkowania. Dorośli i młodzież: Grzybica pochwy i sromu: 200 mg 2 razy na dobę (rano i wieczorem) przez 1 dzień. Grzybica skóry (tułowia, podudzi): 100 mg 1 raz na dobę przez 14 dni. Grzybica skóry (stóp, dłoni): 100 mg 1 raz na dobę przez 28 dni. Łupież pstry: 200 mg 1 raz na dobę przez 7 dni. Kandydoza jamy ustnej: 100 mg 1 raz na dobę przez 14 dni. Grzybica paznokci wywołana przez dermatofity lub drożdżaki: stosuje się leczenie ciągłe lub cykliczne. Leczenie ciągłe: 200 mg 1 raz na dobę przez 3 miesiące. Leczenie cykliczne: 200 mg 2 razy na dobę przez 7 dni. Okresy przyjmowania leku (cykle) są oddzielone 3. tygodniami przerwy, w czasie której nie przyjmuje się leku. W leczeniu grzybicy paznokci rąk stosuje się 2 cykle. W leczeniu grzybicy paznokci stóp stosuje się 3 cykle. Reakcja na leczenie staje się widoczna po zakończeniu leczenia i odrośnięciu paznokci. Optymalne pod względem objawów klinicznych i rezultatów badań mikologicznych wyniki leczenia uzyskuje się w ciągu 1–4 tygodni po zakończeniu leczenia zakażeń skóry i po 6–9 miesiącach po zakończeniu leczenia zakażeń paznokci. Sporotrychoza limfatyczno-skórna: 100 mg 1 raz na dobę przez 3 miesiące. Parakokcydioidomikoza: 100 mg 1 raz na dobę przez 6 miesięcy. Blastomikoza: 100 mg 1 raz na dobę do 200 mg 2 razy na dobę przez 6 miesięcy. Histoplazmoza: 200 mg 1–2 razy na dobę przez 8 miesięcy. Aspergiloza ogólnoustrojowa u osób ze stwierdzoną opornością lub nietolerancją leczenia amfoterycyną B: początkowo 200 mg 3 razy na dobę przez 4 dni, następnie 200 mg 2 razy na dobę do uzyskania ujemnego wyniku posiewu lub ustąpienia zmian (2–5 miesięcy) albo do ustąpienia neutropenii. Sposób podawania: Preparat powinien być przyjmowany doustnie, bezpośrednio po posiłku. Kapsułki należy przyjmować w całości. Nie należy stosować preparatu u dzieci do 12. roku życia ani u osób w podeszłym wieku, chyba że lekarz uzna, że korzyści z leczenia są większe niż możliwe ryzyko związane z leczeniem. U chorych z zaburzeniami czynności wątroby i/lub nerek konieczne może być dostosowanie dawkowania przez lekarza. U niektórych chorych w stanach obniżonej odporności organizmu (np. u chorych na AIDS lub po przeszczepieniu narządów) lekarz może zalecić podwojenie dawki.

Czy można stosować Itragen w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Nie należy stosować preparatu u kobiet w ciąży, z wyjątkiem przypadków gdy lekarz uzna to za absolutnie konieczne i w jego ocenie korzyści dla matki przeważają nad niebezpieczeństwem dla płodu. Tylko lekarz może ocenić stosunek korzyści do ryzyka w Twoim przypadku. Kobiety w wieku rozrodczym powinny bezwzględnie skonsultować się z lekarzem w sprawie stosowania skutecznej antykoncepcji, aby zapobiec ciąży w okresie leczenia oraz po nim, do momentu wystąpienia pierwszej miesiączki po zakończeniu stosowania preparatu. Itrakonazol przenika do mleka kobiecego. Nie zaleca się karmienia piersią w okresie stosowania preparatu.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Itragen może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Mogą wystąpić zaburzenia żołądkowo-jelitowe: nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, brak apetytu, zaparcia. Możliwe zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia bilirubiny, żółtaczka (ciemna barwa moczu, jasna barwa kału, uczucie zmęczenia, osłabienie), bardzo rzadko poważne uszkodzenia wątroby, zapalenie wątroby, ostra niewydolność wątroby, uszkodzenie wątroby. Bardzo rzadko zastoinowa niewydolność serca (przebiega z następującymi objawami: duszność, nieoczekiwane zwiększenie masy ciała, obrzęk kończyn lub brzucha, silne uczucie zmęczenia lub budzenie się w nocy z uczuciem braku tchu), obrzęk płuc. Możliwe zaburzenia czynności układu nerwowego takie jak: bóle i zawroty głowy, parestezje, neuropatia obwodowa, zaburzenia widzenia. Bardzo rzadko: zaburzenia hematologiczne (małopłytkowość). Może wystąpić zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zwiększenie stężenia triglicerydów we krwi, łysienie, zaburzenia miesiączkowania, obrzęki, niekiedy zaburzenia funkcji seksualnych. Możliwe reakcje nadwrażliwości świąd, wysypka, bardzo rzadko reakcje o ciężkim przebiegu (pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, w tym twarzy, krtani, głośni mogący utrudniać oddychanie, reakcje anafilaktyczne i wstrząs anafilaktyczny, ciężkie reakcje skórne: zespół Stevensa i Johnsona).