Lanvis (tioguanina) – tabl.

Co to jest Lanvis?

Jest to lek przeciwnowotworowy stosowany w chemioterapii nowotworów.

Co zawiera i jak działa Lanvis?

Substancją czynną preparatu jest tioguanina. Jest to związek organiczny, pochodna guaniny (puryny niezbędnej do syntezy kwasu nukleinowego). Preparat zastępuje biologicznie czynny metabolit w reakcjach biochemicznych. Ze względu na taki sposób działania preparat należy do grupy leków przeciwnowotworowych zwanych antymetabolitami (jest antymetabolitem puryny). Tioguanina ma działanie cytostatyczne (ogranicza podziały komórkowe) i cytotoksyczne. Przekształcana jest w komórce do aktywnych metabolitów, które hamują syntezę puryn, zaburzają syntezę kwasu nukleinowego DNA i indukują apoptozę komórki. Preparat jest chemioterapeutykiem doustnym stosowanym w leczeniu różnego typu białaczek.

Kiedy stosować Lanvis?

Preparat jest wskazany w leczeniu: · ostrej białaczki szpikowej · ostrej białaczki limfoblastycznej · przewlekłej białaczki granulocytowej.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu. Należy unikać stosowania preparatu w ciąży, zwłaszcza w I trymestrze. Uważa się, że nie należy karmić piersią w przypadku stosowania preparatu.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Lanvis?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzenie określonych badań kontrolnych. Leczenie może być prowadzane wyłącznie pod nadzorem lekarza onkologa, posiadającego doświadczenie w stosowaniu chemioterapii przeciwnowotworowej. U osób leczonych preparatem nie zaleca się stosowania szczepionek zawierających żywe drobnoustroje. Ze względu na obniżoną odporność u tych pacjentów może to prowadzić do ciężkich infekcji a nawet zgonu. Odpowiedź na szczepionki zawierające martwe lub inaktywowane drobnoustroje może być osłabiona. Nie zaleca się stosowania preparatu w czasie leczenia podtrzymującego lub innych długotrwałych schematach leczenia ponieważ istnieje duże ryzyko toksycznego działania preparatu na wątrobę (toksyczne uszkodzenie śródbłonka naczyń, stwardnienie wątrobowowrotne, guzkowy rozrost regeneracyjny wątroby, włóknienie okołowrotne wątroby i inne). Toksycznemu uszkodzeniu wątroby towarzyszą objawy zespołu zamknięcia żył wątrobowych obejmujące tkliwe powiększenie wątroby, zwiększenie stężenia bilirubiny, wodobrzusze, zatrzymanie płynów lub objawy nadciśnienia wrotnego obejmujące małopłytkowość, powiększenie śledziony, żylaki przełyku. Należy zachować ostrożność; w przypadku wystąpienia objawów toksycznego uszkodzenia wątroby lekarz może podjąć decyzję o przerwaniu stosowania preparatu, ponieważ objawy te mogą być odwracalne po zaprzestaniu leczenia. Lekarz zaleci regularne badania morfologii krwi oraz cotygodniowe kontrolowanie parametrów charakteryzujących czynność wątroby (np. oznaczanie aktywności enzymów wątrobowych). Podczas leczenia lekarz zaleci regularne badania hematologiczne ponieważ istnieje ryzyko wystąpienia zahamowania czynności szpiku kostnego, zwłaszcza leukopenii (zmniejszenie liczby krwinek białych [leukocytów]w morfologii krwi), małopłytkowości (zmniejszenie liczby płytek krwi [trombocytów] w morfologii krwi), niedokrwistości. W przypadku osób, które wcześniej stosowały leki hamujące czynność szpiku kostnego (leczenie mielosupresyjne) może dojść do nasilonego zahamowania czynności szpiku kostnego. Wyniki badań hematologicznych mogą niekiedy wymagać przerwania leczenia. Należy zachować ostrożność u osób z wrodzonym niedoborem metylotransferazy tiopuryny (TPMT). Osoby te mogą być szczególnie wrażliwe na działanie preparatu i ciężkie zahamowanie czynności szpiku może u nich wystąpić już po pierwszych dawkach preparatu. Działanie mielusupresyjne może zostać dodatkowo nasilone przez stosowanie leków takich jak: olsalazyna, mesalazyna lub sulfasalazyna hamujących aktywność enzymu TPMT. Osoby leczone preparatami hamującymi czynność szpiku kostnego są szczególnie podatne na zakażenia. W okresie indukcji remisji lekarz zaleci odpowiednie badania profilaktyczne (regularne badania morfologii krwi) i ewentualne leczenie wspomagające, ponieważ może wystąpić: ­ –aplazja szpiku kostnego ­ –zespół ostrego rozpadu komórek i hiperurykemia (zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi) oraz nefropatia moczanowa. U chorych z zespołem Lesch–Nyhana i innych chorych z niedoborem transferazy fosforybozylohipoksantynoguaninowej białaczka może być oporna na działanie preparatu. Białaczki oporne na merkaptopurynę są zwykle oporne na leczenie preparatem (i odwrotnie). Osoby leczone preparatem (zarówno mężczyźni jak i kobiety) powinny bezwzględnie skonsultować się z lekarzem w sprawie stosowania skutecznej antykoncepcji aby zapobiec ciąży. Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu: -preparat zawiera laktozę; osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu. Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów? Nie ma danych dotyczących wpływu preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn/urządzeń. Należy zachować ostrożność.

Dawkowanie preparatu Lanvis

Preparat doustny. Przyjmowanie leku wraz z posiłkiem lub wystąpienie wymiotów może powodować zmniejszenie ilości wchłoniętego preparatu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Lekarz dobierze schemat dawkowania indywidualnie w zależności od wskazania, oczekiwanego rezultatu, sytuacji klinicznej, oraz od tego czy preparat stosowany będzie w monoterapii czy jako składnik chemioterapii wielolekowej (skojarzonej). W trakcie leczenia lekarz będzie dostosowywał dawkowanie w zależności od wyników badań hematologicznych (liczby granulocytów obojętnochłonnych [neutrofilów], liczby płytek krwi), a także, w zależności od nasilenia działań niepożądanych (objawów toksycznego działania leku). Działania toksyczne preparatu mogą zostać zmniejszone poprzez leczenie objawowe lub przez odpowiednie dostosowanie dawkowania przez lekarza. Preparat może być stosowany w krótkotrwałych cyklach. Nie zaleca się stosowania długotrwałego ze względu na duże ryzyko toksycznego uszkodzenia wątroby. Dorośli: 100–200 mg/m2 powierzchni ciała, na dobę. Dzieci: dawki zbliżone do dawek stosowanych u dorosłych w przeliczeniu na powierzchnię ciała. Nie ma specjalnych zaleceń dotyczących stosowania preparatu u osób w podeszłym wieku. Należy zachować ostrożność u osób z zaburzeniami czynności nerek i wątroby. Lekarz dobierze dawkę w zależności od wyników badań laboratoryjnych.

Czy można stosować Lanvis w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Zobacz też ostrzeżenia zawarte w akapicie „Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując preparat?. Należy unikać stosowania preparatu w okresie ciąży, szczególnie w I trymestrze. Przed zaleceniem preparatu w każdym przypadku indywidualnie lekarz rozważy oczekiwane korzyści dla matki w odniesieniu do potencjalnego zagrożenia dla płodu. Uważa się, że nie należy karmić piersią w okresie stosowania preparatu.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. W okresie leczenia preparatem (a także do czasu ustąpienia zahamowania czynności szpiku kostnego) nie należy stosować szczepionek zawierających żywe drobnoustroje. W przypadku stosowania allopurynolu (Zyloric) nie jest wymagana zmiana dawkowania preparatu. Zmiana dawkowania preparatu jest wymagana w przypadku stosowania 6–merkaptopuryny (Purinethol) lub azatiopryny (Imuran). Należy zachować ostrożność w przypadku stosowania leków takich jak: olsalazyna, mesalazyna lub sulfasalazyna hamujących aktywność enzymu TPMT (metylotransferazy tiopuryny).

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Lanvis może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Nasilenie działań niepożądanych preparatu może być większe, jeżeli jest on podawany w skojarzeniu z innymi chemioterapeutykami. Bardzo często możliwe zaburzenia hematologiczne: leukopenia (zmniejszenie liczby krwinek białych [leukocytów] w morfologii krwi), niedokrwistość, małopłytkowość, gorączka, zakażenia, zmęczenie, osłabienie, złe samopoczucie. Możliwe nudności, wymioty, biegunka, brak apetytu, zapalenie błon śluzowych jamy ustnej, krwawienia z przewodu pokarmowego, perforacja jelit. Często toksyczne uszkodzenie wątroby obejmujące objawy zespołu zamknięcia żył wątrobowych (tkliwe powiększenie wątroby, zwiększenie stężenia bilirubiny, wodobrzusze, zatrzymanie płynów) lub objawy nadciśnienia wrotnego (małopłytkowość, powiększenie śledziony, żylaki przełyku). Może także wystąpić zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych oraz zwiększenie stężenia bilirubiny (żółtaczka). Objawy hepatotoksyczności mogą być odwracalne. Rzadko martwica centralna zrazików wątroby. Możliwe zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi i w moczu oraz nefropatia moczanowa.