Lotensin (benazepryl (chlorowodorek benazeprylu)) – tabl. powl.

Co to jest Lotensin?

Lek z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny, który jak wszystkie preparaty z tej grupy, hamuje powstawanie angiotensyny II, substancji powodującej skurcz naczyń oraz pobudzającej uwalnianie aldosteronu.

Kiedy stosować Lotensin?

Preparat jest wskazany w leczeniu: · nadciśnienia tętniczego · zastoinowej niewydolności serca (klasa II-IV według NYHA) – leczenie wspomagające · postępująca przewlekła niewydolność nerek (klirens kreatyniny 30–60 ml/min); to wskazanie dotyczy tylko preparatu w postaci tabletek powlekanych 10 mg.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inny inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE) lub na pochodne benazeprylu. Nie możesz także stosować preparatu jeżeli: · kiedykolwiek wystąpił u Ciebie obrzęk naczynioruchowy lub występuje wrodzony (dziedziczny) obrzęk naczynioruchowy Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Nie zaleca się stosowania preparatu w I trymestrze ciąży.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Lotensin?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych. Stosowanie preparatu, podobnie jak i innych leków z grupy inhibitorów ACE, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia reakcji nadwrażliwości, niekiedy o ciężkim przebiegu. Dotyczy to szczególnie (lecz nie wyłącznie) osób, u których w przeszłości występowały reakcje alergiczne lub astma oskrzelowa. Preparat może powodować wystąpienie obrzęku naczynioruchowego (obrzęk ust, języka, gardła, krtani mogący utrudniać oddychanie i mogący stanowić zagrożenie życia). W razie wystąpienia pierwszych objawów obrzęku należy zaprzestać stosowania preparatu i natychmiast szukać pomocy medycznej. Konieczna jest hospitalizacja, monitorowanie chorego a niekiedy podjęcie odpowiedniego leczenia. Po wystąpieniu obrzęku naczynioruchowego nie wolno ponownie stosować preparatu ani innych inhibitorów konwertazy angiotensyny. Ryzyko obrzęku naczynioruchowego jest zwiększone u osób, u których w przeszłości wystąpił obrzęk naczynioruchowy oraz u osób rasy czarnej. Stosowanie preparatu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia reakcji anafilaktycznej na jad owadów i inne alergeny, także podczas odczulania (w przypadku planowanego odczulania należy skonsultować się z lekarzem, który o ile to możliwe, zaleci czasowe zaprzestanie stosowania preparatu). Procedury krążenia pozaustrojowego (hemodializa, hemofiltracja, afereza lipoprotein o małej gęstości LDL), w czasie których krew narażona jest na kontakt z elektrycznie ujemnie naładowanymi powierzchniami, mogą doprowadzić do wystąpienia ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych, objawiających się obrzękiem twarzy, niedociśnieniem tętniczym, dusznością, nagłym uczuciem gorąca. Należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ preparat może powodować nagłe i znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza po przyjęciu pierwszej dawki. Zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego po przyjęciu preparatu dotyczy szczególnie osób: · ze zmniejszoną objętością krwi krążącej, odwodnionych lub z niedoborem elektrolitów (np. przyjmujących leki moczopędne, stosujących dietę o małej zawartości soli, z niedoborem sodu, poddawanych dializom, po biegunce lub wymiotach); przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać niedobory elektrolitów i zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu · ze wzmożoną aktywacją układu renina–angiotensyna–aldosteron (RAA), którą można podejrzewać w przypadku ciężkiego nadciśnienia tętniczego, zastoinowej niewydolności serca, hemodynamicznie istotnego upośledzenia napływu bądź odpływu krwi z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej [dwudzielnej]), jednostronnego zwężenia tętnicy nerkowej z drugą czynną nerką), osób z marskością wątroby i/lub wodobrzuszem, osób poddawanych zabiegom lub znieczulanych · z ciężką zastoinową niewydolnością serca (możliwe także wystąpienie skąpomoczu, postępującej azotemii oraz ostrej niewydolności nerek) · ze zwiększonym ryzykiem niedokrwienia mięśnia sercowego lub mózgu w przypadku ciężkiego niedociśnienia (np. osoby z chorobą niedokrwienną serca lub zwężeniem naczyń mózgowych, u których niedociśnienie mogłoby spowodować zawał serca, udar mózgu). W powyższych przypadkach leczenie może być rozpoczynane tylko pod ścisłym nadzorem lekarskim. Ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego wymagany jest specjalny nadzór medyczny oraz monitorowanie ciśnienia tętniczego zwłaszcza w początkowej fazie leczenia i każdorazowo podczas zwiększania dawki. U osób otrzymujących leki moczopędne, o ile to możliwe, lekarz zaleci tymczasowe zaprzestanie ich stosowania. Przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać niedobory elektrolitów i zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu. W przypadku wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego chorego należy położyć na plecach i wezwać pomoc medyczną. Wystąpienie niedociśnienia tętniczego po przyjęciu pierwszej dawki preparatu nie stanowi przeciwwskazania do dalszego stosowania preparatu, jednakże konieczne jest uzyskanie stabilizacji ciśnienia tętniczego i objętości płynów. Leki z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny mogą powodować zaburzenia hematologiczne (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych [neutropenię], znaczne zmniejszenie liczby wszystkich granulocytów [agranulocytozę], zahamowanie czynności szpiku kostnego). Lekarz zaleci regularną kontrolę morfologii krwi, szczególnie na początku leczenia oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek, osób ze współistniejącą chorobą tkanki łącznej (np. toczniem rumieniowatym lub twardziną) oraz osób stosujących inne leki mogące powodować zmiany w morfologii krwi (allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki). W razie wystąpienie jakichkolwiek objawów zakażenia (np. gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, ból gardła) należy koniecznie skonsultować się z lekarzem i upewnić się, że nie nastąpiło obniżenie odporności organizmu. U chorych z zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność. Nawet niewielkie zmiany gospodarki wodno–elektrolitowej mogą wywołać śpiączkę wątrobową. Rzadko, stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem żółtaczki zastoinowej (cholestatycznej), która może prowadzić do piorunującej martwicy wątroby, zakończonej niekiedy zgonem. Jeżeli wystąpi żółtaczka cholestatyczna lub zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem ponieważ konieczne może być zaprzestanie stosowania preparatu i wdrożenie odpowiedniego leczenia. Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania preparatu u chorych po niedawnym przeszczepie nerki i dlatego nie zaleca się stosowania preparatu w tej grupie chorych. Nie zaleca się stosowania preparatu u chorych, u których występuje pierwotny hiperaldosteronizm, ponieważ działanie preparatu w takim przypadku nie jest skuteczne. Stosowanie inhibitorów ACE może u wrażliwych osób powodować zaburzenia czynności nerek. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w jego trakcie lekarz zaleci kontrolę czynności nerek. Ryzyko zaburzenia czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek, występuje zwłaszcza u chorych z niewydolnością serca lub z wcześniej występującą chorobą nerek. Po zastosowaniu preparatu u chorych z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki może wystąpić zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, szczególnie jeśli preparat jest stosowany równolegle z lekiem moczopędnym. Ryzyko tych zaburzeń jest zwiększone u osób z niewydolnością nerek, zastoinową niewydolnością serca a nadciśnienie nerkowo-naczyniowe sprzyja dodatkowo wystąpieniu ciężkiego niedociśnienia tętniczego. U tych chorych leczenie może być rozpoczynane wyłącznie pod ścisłą kontrolą lekarską (najlepiej w szpitalu) od małych dawek, zwiększanych stopniowo ściśle według zaleceń lekarza. Jeżeli to możliwe lekarz zaleci zaprzestanie stosowania leków moczopędnych. Konieczne jest monitorowanie czynności nerek przez kilka pierwszych tygodni leczenia. Po zastosowaniu preparatu u chorych z nadciśnieniem tętniczym i z zaburzeniami czynności nerek a także u chorych bez wcześniejszych zaburzeń czynności nerek może wystąpić zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, szczególnie jeśli preparat jest stosowany równolegle z lekiem moczopędnym. O ile to konieczne lekarz zaleci zmniejszenie dawki lub zaprzestanie stosowania leku moczopędnego i/lub benazeprylu. Czynność nerek należy uważnie kontrolować zwłaszcza przez kilka pierwszych tygodni po rozpoczęciu leczenia. U osób z zaburzeniami czynności nerek konieczne może być dostosow
anie dawkowania (zmniejszenie dawki, wydłużenie odstępów pomiędzy dawkami). Indywidualnie dostosowaną dawkę ustala lekarz. Konieczna jest regularna kontrola czynności nerek. Inhibitory ACE mogą także powodować uporczywy kaszel (skutek nasilenia działania bradykininy), bez odkrztuszania, który ustępuje po zaprzestaniu stosowania preparatu. Inhibitory ACE mogą także powodować uporczywy kaszel (skutek nasilenia działania bradykininy), bez odkrztuszania, który ustępuje po zaprzestaniu stosowania preparatu. Poinformuj lekarza o stosowaniu preparatu jeżeli planujesz zabieg operacyjny lub inny zabieg wymagający znieczulenia. Stosowanie preparatu równolegle z lekami stosowanymi do znieczulenia może prowadzić do wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego, a nawet wstrząsu. Preparat może powodować hiperkaliemię (zwiększenie stężenia potasu we krwi). Hiperkaliemia może być przyczyną poważnych zaburzeń rytmu serca. Lekarz zaleci monitorowanie stężenia potasu we krwi, zwłaszcza u osób, u których ryzyko hiperkaliemii jest zwiększone, w tym z niewydolnością nerek, chorych na cukrzycę, przyjmujących leki zwiększające stężenie potasu we krwi (sole potasu, leki moczopędne zatrzymujące potas lub heparynę). Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, należy zachować ostrożność u chorych ze zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej (dwudzielnej). Nie należy stosować preparatu u chorych we wstrząsie kardiogennym ani u chorych z istotnym hemodynamicznie zwężeniem drogi odpływu. U chorych na cukrzycę przyjmujących doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę należy często kontrolować stężenie glukozy we krwi, zwłaszcza w początkowym okresie stosowania preparatu. Istnieje ryzyko wystąpienia hipoglikemii, czyli nadmiernego zmniejszenia stężenia glukozy we krwi. U osób rasy czarnej preparat może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego. Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu: · preparat zawiera laktozę; osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu. Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów? Należy zachować ostrożność, ponieważ preparat podobnie jak inne leki przeciwnadciśnieniowe, może powodować zawroty głowy, uczucie zmęczenia lub inne objawy, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń i maszyn.

Dawkowanie preparatu Lotensin

Preparat ma postać tabletek powlekanych. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Dorośli: Nadciśnienie tętnicze: u osób nie przyjmujących leków moczopędnych dawka początkowa wynosi 10 mg 1 raz na dobę. Następnie, jeśli to konieczne, lekarz może zwiększyć dawkę do 20 mg na dobę w dawce pojedynczej lub w 2 dawkach podzielonych. Dawka maksymalna wynosi 40 mg na dobę w dawce pojedynczej lub w 2 dawkach podzielonych. Jeżeli przy zastosowaniu dawki dobowej 40 mg nie zostanie uzyskana zadowalająca odpowiedź kliniczna, lekarz zaleci dodatkowo stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych. U osób przyjmujących wcześniej leki moczopędne istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań wynikających z gwałtownego i znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego. O ile to możliwe, lekarz zaleci przerwanie stosowanie leków moczopędnych na 2–3 dni przed rozpoczęciem przyjmowania preparatu. Jeżeli nie jest możliwe przerwanie stosowania leków moczopędnych zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg na dobę. U osób z zaburzeniami czynności nerek lekarz dostosuje dawkowanie. Jeżeli klirens kreatyniny jest większy niż 30 ml/min zalecane są dawki zwykle stosowane u osób dorosłych. Jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 30 ml/min dawka początkowa wynosi 5 mg na dobę, a dawka maksymalna 10 mg na dobę. Zastoinowa niewydolność serca: dawka początkowa wynosi 2,5 mg 1 raz na dobę a leczenie może być rozpoczynane wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarskim; chorzy przyjmujący preparat po raz pierwszy powinni być starannie monitorowani; jeżeli po 2.–4. tygodniach stosowania nie zostanie uzyskana zadowalająca poprawa i dawka jest dobrze tolerowana lekarz może zwiększyć dawkę do 5 mg 1 raz na dobę. Następnie, w zależności od stanu klinicznego i reakcji chorego na leczenie, lekarz może stopniowo zwiększyć dawkę dobową do 10 mg a w razie konieczności maksymalnie do 20 mg. Dawka może być przyjmowana jednorazowo lub w 2 dawkach podzielonych, zgodnie ze wskazaniami lekarza. U chorych z zastoinową niewydolnością serca i zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny jest mniejszy niż 30 ml/min) dawka maksymalna wynosi 10 mg na dobę, choć może się okazać, że dawka 2,5 mg 1 raz na dobę jest najbardziej odpowiednia. Konieczne jest dostosowanie dawkowania przez lekarza. Postępująca przewlekła niewydolność nerek: 10 mg 1 raz na dobę, długotrwałe stosowanie. U osób w podeszłym wieku nie ma konieczności dostosowania dawkowania. Dzieci: Nadciśnienie tętnicze u dzieci 7.–16. roku życia i masie ciała większej niż 25 kg: lekarz indywidualnie dostosuje dawkowanie, zwykle początkowo 0,2 mg/kg masy ciała (maksymalnie do 10 mg) 1 raz na dobę. Preparat w postaci tabletek nie jest zalecany do stosowania u dzieci do 7. roku życia ani u dzieci starszych, które mogą mieć trudności z połknięciem tabletki. Gdy nie są dostępne tabletki umożliwiające podanie właściwej dawki nie należy stosować preparatu. Nie należy stosować preparatu u dzieci z zaburzeniami czynności nerek. Nie jest znany długoterminowy wpływ benazeprylu na wzrost i rozwój dzieci. Nie ma danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania preparatu u dzieci z niewydolnością serca.

Czy można stosować Lotensin w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Nie należy stosować preparatu w I trymestrze ciąży. Stosowanie preparatu w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Jeżeli kobieta planuje ciążę powinna skonsultować się z lekarzem, ponieważ zalecana jest zmiana sposobu leczenia przeciwnadciśnieniowego. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia zajścia w ciążę w okresie przyjmowania preparatu należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem ponieważ wymagane jest natychmiastowe zaprzestanie stosowania preparatu. Lekarz może zalecić stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. Jeżeli preparat stosowany jest równolegle z lekami przeciwnadciśnieniowymi lub innymi lekami mogącymi obniżać ciśnienie tętnicze (np. nitrogliceryna i inne azotany, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki znieczulające, leki przeciwpsychotyczne, barbiturany, leki opioidowe) może wystąpić nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego i niedociśnienie tętnicze. U osób przyjmujących leki moczopędne oraz u osób odwodnionych ryzyko wystąpienia nagłego i znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego po zastosowaniu preparatu jest zwiększone. O ile to możliwe, lekarz zaleci przerwanie stosowanie leków moczopędnych na 2–3 dni przed rozpoczęciem przyjmowania preparatu. Równoległe stosowanie leków wpływających na stężenie potasu we krwi (sole potasu, niektóre leki moczopędne i przeciwnadciśnieniowe np. spironolakton, triamteren, amiloryd, eplerenon, suplementy potasu, trimetoprym, takrolimus, cyklosporyna, heparyna) oraz zawierających potas zamienników soli kuchennej może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia). Nie zaleca się równoległego stosowania benazeprylu z wymienionymi powyżej preparatami. Jeżeli konieczne jest ich stosowanie lekarz zaleci regularną kontrolę stężenia potasu we krwi. Leki z grupy sympatykomimetyków mogą osłabić przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu. Leki mogące wpływać na morfologię krwi (allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki) zwiększają ryzyko wystąpienia zaburzeń hematologicznych. Preparat może nasilać toksyczne działanie litu. Nie zaleca się równoległego stosowania litu, a w razie konieczności takiego leczenia skojarzonego należy kontrolować stężenie litu we krwi. Stosowanie preparatu równolegle z lekami przeciwcukrzycowymi (preparaty doustne, insulina) może nasilać zmniejszenie stężenia glukozy we krwi i zwiększać ryzyko hipoglikemii. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. kwas acetylosalicylowy, ibuprofen, indometacyna) mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu oraz powodować zaburzenia czynności nerek i zwiększenie stężenia potasu we krwi. Równoległe spożywanie alkoholu może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu. Chlorek sodu osłabia przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu. Rzadko u osób stosujących preparaty złota i benazepryl mogą wystąpić objawy jak po podaniu azotanów (w tym zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty, niedociśnienie tętnicze).

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Lotensin może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Do często występujących działań niepożądanych należą: bóle i zawroty głowy, objawy wywołane ortostatycznym obniżeniem ciśnienia tętniczego (np. zawroty głowy, omdlenia, zaburzenia równowagi, zaburzenia widzenia), kołatanie serca, niespecyficzne objawy żołądkowo–jelitowe, suchy uporczywy kaszel, wysypka, nagłe uczucie gorąca, nagłe zaczerwienienie twarzy, świąd, nadwrażliwość na światło, częste oddawanie moczu, zmęczenie, zaburzenia hematologiczne (zmniejszenie liczby krwinek białych, zmniejszenie liczby płytek krwi, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie hematokrytu). Rzadko możliwe: ból w klatce piersiowej, dławica piersiowa, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), zaburzenia rytmu serca, biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha, pęcherzyca, pokrzywka, żółtaczka cholestatyczna, zapalenie wątroby (głównie cholestatyczne), zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, zwiększenie stężenia potasu we krwi, senność, bezsenność, nerwowość, uczucie mrowienia i drętwienia (parestezje), obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani w sporadycznych przypadkach mogący powodować zwężenie dróg oddechowych, utrudniać oddychanie i zagrażać życiu), pęcherzyca, pokrzywka, bóle stawów i mięśni. Bardzo rzadko: zawał serca (wtórny do nadmiernego niedociśnienia), udar niedokrwienny mózgu (wtórny do nadmiernego niedociśnienia), przejściowe napady niedokrwienne mózgu, zapalenie trzustki, niedrożność jelit, zaburzenia smaku, szum w uszach, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość hemolityczna, małopłytkowość), ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa i Johnsona. Częstość występowania nieznana: obrzęk naczynioruchowy jelit, zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia), agranulocytoza, neutropenia, reakcje zbliżone do reakcji anafilaktycznych.