Lozap HCT (hydrochlorotiazyd + losartan) – tabl. powl.

Co to jest Lozap HCT?

Lek obniżający ciśnienie tętnicze. Preparat złożony zawierający antagonistę receptora angiotensyny II (losartan) oraz lek o działaniu moczopędnym (hydrochlorotiazyd).

Co zawiera i jak działa Lozap HCT?

Jest to preparat złożony zawierający 2 substancje czynne: losartan i hydrochlorotiazyd. Losartan należy do grupy leków zwanych antagonistami receptora angiotensyny II lub sartanami. Wspólny mechanizm działania leków z tej grupy polega na blokowaniu receptorów angiotensyny II co uniemożliwia ich wiązanie z angiotensyną II i hamuje jej działanie (leki z tej grupy często oznaczane są skrótem ARB, który pochodzi od angielskiej nazwy Angiotensin II Receptor Blockers). Agiotensyna II odgrywa istotną rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego. Efektem działania angiotensyny II jest skurcz naczyń krwionośnych oraz nasilenie uwalniania aldosteronu, co prowadzi do zwiększenia ciśnienia tętniczego. Działanie losartanu, podobnie jak innych sartanów, skutecznie przeciwdziała efektom działania angiotensyny II i prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. W odróżnieniu od leków z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny, sartany nie nasilają efektów zależnych od bradykininy, np. kaszlu. Sartany stosowane są jako leki obniżające ciśnienie tętnicze oraz w leczeniu i profilaktyce chorób układu sercowo–naczyniowego. Drugą substancją czynną preparatu jest hydrochlorotiazyd, diuretyk tiazydowy o działaniu moczopędnym, zwiększający objętość wydalanego moczu. Powoduje zahamowanie zwrotnego transportu jonów sodu w kanalikach nerkowych, co skutkuje nasileniem wydalania sodu z moczem i zwiększeniem objętości wydalanej wody. Zwiększonemu wydalaniu sodu towarzyszy zwiększone wydalanie potasu, magnezu i chloru, natomiast zmniejsza się wydalanie wapnia. Utrata potasu z moczem jest mniej nasilona w obecności losartanu. Działanie tiazydów prowadzi także do rozszerzenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia oporu naczyniowego. Działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu jest silniejsze niż w przypadku zastosowania każdego ze składników w monoterapii. Pełne działanie przeciwnadciśnieniowe uzyskuje się w ciągu 3.– 4. tygodni od rozpoczęcia stosowania preparatu.

Kiedy stosować Lozap HCT?

Preparat jest wskazany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u osób, u których nie uzyskuje się wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego za pomocą monoterapii losartanem lub hydrochlorotiazydem.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na sulfonamidy. Nie możesz także stosować preparatu jeżeli występują u Ciebie: · ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cholestaza (zastój żółci) oraz zaburzenia powodujące niedrożność dróg żółciowych · oporna na leczenie hipokaliemia (zmniejszenie stężenia potasu we krwi), hiponatremia(zmniejszenie stężenia sodu we krwi), hiperkalcemia (zwiększone stężenie wapnia we krwi) · objawowa hiperurykemia/dna moczanowa (objawy będące skutkiem zwiększenia stężenia kwasu moczowego we krwi) · ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) · bezmocz. Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Nie zaleca się stosowania preparatu w I trymestrze ciąży.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Lozap HCT?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych. Preparat może powodować wystąpienie obrzęku naczynioruchowego (możliwy obrzęk ust, języka, gardła i krtani, który może utrudniać oddychanie i stanowić zagrożenie życia). Osoby, u których kiedykolwiek wystąpił obrzęk naczynioruchowy powinny pozostawać pod ścisłą opieką lekarską. Należy zachować ostrożność, ponieważ preparat (szczególnie po przyjęciu pierwszej dawki) może powodować objawowe niedociśnienie tętnicze, zwłaszcza u osób ze zmniejszoną objętością krwi krążącej, odwodnionych lub z niedoborem sodu (np. osoby przyjmujące uprzednio duże dawki leków moczopędnych, stosujące dietę o małej zawartości soli, po biegunce lub wymiotach). Przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać niedobory elektrolitów i zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu. Zaburzenia równowagi wodno–elektrolitowej, które wymagają wyrównania przed rozpoczęciem leczenia, często występują u chorych z zaburzeniami czynności nerek oraz u chorych na cukrzycę ze współistniejącymi zaburzeniami czynności nerek. Lekarz zaleci ścisłą kontrolę stężenia potasu oraz kreatyniny we krwi. Chorzy z niewydolnością serca oraz z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30–50 ml/min) powinni pozostawać pod szczególną obserwacją lekarską. Ponieważ zawarty w preparacie losartan może powodować hiperkaliemię (zwiększenie stężenia potasu we krwi) nie zaleca się równoległego stosowanie leków mogących wpływać na zwiększenie stężenia potasu we krwi, takich jak np. suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające potas, leki moczopędne oszczędzające potas lub heparyna. U osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w przypadku występowania ciężkich zaburzeń czynności wątroby. U chorych z grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia zaburzeń czynności nerek, u których czynność nerek zależy od aktywności układu renina–angiotensyna–aldosteron (np. u chorych z ciężką niewydolnością serca, z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki) stosowanie leków działających na układ renina-angiotensyna-aldosteron (takich jak np. losartan) może wiązać się z ryzykiem wystąpienia skąpomoczu oraz zwiększenia stężenia mocznika i kreatyniny we krwi. Należy zachować ostrożność, a leczenie powinno przebiegać pod szczególnym nadzorem lekarskim. Konieczna jest regularna kontrola stężenia kreatyniny oraz mocznika we krwi. Nie zaleca się skojarzonego stosowania różnych leków działających na układ renina-angiotensyna-aldosteron. Dlatego nie zaleca się równoległego stosowania preparatu i inhibitorów ACE lub aliskirenu, ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym zaburzeń czynności nerek, hiperkaliemii, omdlenia i udaru. Nie ma danych dotyczących stosowania preparatu u chorych po przeszczepie nerki. Nie zaleca się stosowania preparatu u chorych, u których występuje pierwotny hiperaldosteronizm, ponieważ działanie preparatu w tej grupie chorych nie jest skuteczne. U osób z chorobą niedokrwienną serca lub chorobami naczyń mózgowych (osoby ze zwężeniem tętnic wieńcowych lub zwężeniem naczyń mózgowych) znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować zawał serca lub udar mózgu. U osób z niewydolnością serca, u których napięcie naczyń oraz czynność nerek zależy od aktywności układu renina–angiotensyna–aldosteron stosowanie preparatu może wiązać się z ryzykiem wystąpienia gwałtowanego obniżenia ciśnienia tętniczego oraz ostrej niewydolności nerek. Należy zachować ostrożność jeżeli preparat stosowany jest u chorych z upośledzonym odpływem krwi z lewej komory serca (występujące zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej [dwudzielnej], kardiomiopatia przerostowa). U osób rasy czarnej preparat może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego. Zawarty w preparacie hydrochlorotiazyd może wpływać na równowagę wodno-elektrolitową i powodować niedobory sodu, potasu, magnezu i chloru. W okresie stosowania preparatu lekarz zaleci regularną kontrolę stężenia tych jonów. Zaburzenia stężenia potasu we krwi (zarówno hipokaliemia jak i hiperkaliemia) mogą być przyczyną poważnych zaburzeń rytmu serca. U chorych z obrzękiem podczas upałów może wystąpić niedobór sodu we krwi. Preparat zmniejsza wydalanie wapnia w moczu i może powodować nieznaczne zwiększenie stężenia wapnia we krwi (hiperkalcemię). Znaczna hiperkalcemia może być skutkiem nierozpoznanej nadczynności przytarczyc. W przypadku znacznej hiperkalcemii należy wykonać badania oceniające czynność przytarczyc. Przed wykonaniem badań czynnościowych przytarczyc należy przerwać stosowanie preparatu (tylko po konsultacji z lekarzem i na jego zalecenie). Jeżeli wystąpią objawy takie jak: suchość w ustach, wzmożone pragnienie, osłabienie, letarg, senność, niepokój ruchowy, drgawki, dezorientacja, bóle i skurcze mięśni, nużliwość mięśni, niedociśnienie, skąpomocz, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), nudności lub wymioty, należy skonsultować się z lekarzem, ponieważ objawy te mogą świadczyć o wystąpieniu zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej. Hydrochlorotiazyd zmniejsza tolerancję glukozy. W okresie stosowania preparatu chorzy na cukrzycę powinni zachować ostrożność i monitorować stężenie glukozy. Preparat może zmniejszyć skuteczność doustnych leków przeciwcukrzycowych oraz insuliny i może być konieczne dostosowanie ich dawkowania przez lekarza. Preparat może spowodować ujawnienie się cukrzycy utajonej. Hydrochlorotiazyd może powodować zwiększenie stężenia lipidów we krwi (cholesterolu i trójglicerydów). Ze względu na zawartość tiazydowego leku moczopędnego może wystąpić zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi (hiperurykemia) i w rzadkich przypadkach zwiększenie częstości napadów dny moczanowej. Zawarty w preparacie losartan powoduje zmniejszenie stężenia kwasu moczowego i może przeciwdziałać hiperurykemii wywołanej przez hydrochlorotiazyd. Tiazydowe leki moczopędne należy stosować ostrożnie u chorych z zaburzeniami czynności wątroby ponieważ mogą powodować zastój żółci oraz wystąpienie śpiączki wątrobowej na skutek nawet niewielkich zmian równowagi wodno-elektrolitowej. Preparat jest przeciwwskazany u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Hydrochlorotiazyd może powodować wystąpienie objawów nadwrażliwości, niezależnie od tego, czy w przeszłości występowała alergia lub astma oskrzelowa. Hydrochlorotiazyd zawarty w preparacie może powodować wystąpienie tocznia rumieniowatego lub nasilać jego objawy. Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu: · preparat zawiera barwnik – czerwień koszenilową, która może powodować wystąpienie reakcji alergicznych. Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów? Nie badano wpływu preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń i maszyn. Należy pamiętać, że preparat może u niektórych osób powodować zawroty głowy, senność lub inne objawy, które mogą upośledzać sprawność psychofizyczną i zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń i maszyn, zwłaszcza na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki.

Dawkowanie preparatu Lozap HCT

Preparat ma postać tabletek powlekanych. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Tabletkę można przyjmować niezależnie od posiłku, popijając szklanką wody. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Dorośli: Nadciśnienie tętnicze: 1 tabletka (50 mg + 12,5 mg) 1 raz na dobę. W razie potrzeby lekarz może zwiększyć dawkę dobową do 2 tabletek (50 mg + 12,5 mg) 1 raz na dobę (jest to zarazem dawka maksymalna). Działanie przeciwnadciśnieniowe uzyskuje się zwykle w ciągu 3–4 tygodni stosowania preparatu. Nie ma konieczności dostosowywania dawki początkowej u chorych z zaburzeniami czynności nerek jeżeli klirens kreatyniny jest większy niż 30 ml/min. Jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 30 ml/min stosowanie preparatu jest przeciwwskazane. Nie zaleca się stosowania preparatu u chorych poddawanych hemodializom. Przez zastosowaniem preparatu należy wyrównać niedobory sodu i zapewnić odpowiednie nawodnienie (wyrównać niedobory płynów). Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w przypadku występowania ciężkich zaburzeń czynności wątroby, cholestazy (zastój żółci) oraz zaburzeń powodujących niedrożność dróg żółciowych). U chorych w podeszłym wieku zwykle nie ma konieczności dostosowywania dawkowania. Nie należy stosować preparatu u dzieci i młodzieży do 18. roku życia, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu w tej grupie wiekowej.

Czy można stosować Lozap HCT w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Leki z grupy sartanów oraz hydrochlorotiazyd mogą mieć szkodliwy wpływ na przebieg ciąży, rozwój płodu i noworodka. Stosowanie preparatu w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane; w I trymestrze ciąży stosowanie preparatu jest niezalecane. Nie należy rozpoczynać stosowania preparatu w okresie ciąży. Jeżeli kobieta stosująca preparat planuje ciążę powinna skonsultować się z lekarzem, który zaleci zmianę sposobu leczenia przeciwnadciśnieniowego. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia zajścia w ciążę w okresie przyjmowania preparatu należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem ponieważ wymagane jest natychmiastowe zaprzestanie stosowania preparatu. W razie potrzeby lekarz zaleci stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Lozap HCT, może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Działania niepożądane związane ze stosowaniem preparatu: zawroty głowy, zapalenie wątroby, zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT). Nie stwierdzono występowania działań niepożądanych specyficznych dla skojarzenia losartanu i hydrochlorotiazydu, innych, niż te obserwowane wcześniej w przypadku stosowania losartanu lub hydrochlorotiazydu w monoterapii. Możliwe wystąpienie działań niepożądanych zgłaszanych wcześniej dla każdego ze składników preparatu stosowanych niezależnie. Do działań niepożądanych związanych ze stosowaniem losartanu należą: niedokrwistość, hemoliza krwinek, wybroczyny, plamica Schönleina i Henocha, dna moczanowa, zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, hiperkaliemia, rzadko reakcje nadwrażliwości i anafilaktyczne, jadłowstręt, zaburzenia lękowe, depresja, bezsenność, senność, zaburzenia snu, zaburzenia pamięci, bóle i zawroty głowy, nerwowość, uczucie mrowienia i drętwienia (parestezje), neuropatia obwodowa, omdlenia, drżenia, pieczenie/kłucie w oku, zapalenie spojówek, niewyraźne/nieostre widzenie, szum w uszach, niedociśnienie tętnicze (w tym ortostatyczne), dławica piersiowa, ból za mostkiem, udar mózgu, zawał serca, kołatanie serca, zaburzenia rytmu serca, zapalenie naczyń, kaszel, zakażenia górnych dróg oddechowych, zapalenie zatok, nieżyt nosa, zapalenie gardła, zapalenie krtani, duszność, zapalenie oskrzeli, ból brzucha, nudności, biegunka, niestrawność, zaparcia, ból zębów, suchość w ustach, wzdęcia, zapalenie żołądka, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia bilirubiny, łysienie, stany zapalne skóry, suchość skóry, rumień, uderzenia gorąca, nadwrażliwość na światło, świąd, wysypka, pokrzywka, obfite pocenie się, ból pleców, bóle mięśni i stawów, fibromialgia, rabdomioliza, zakażenie dróg moczowych, częste oddawanie moczu, zaburzenia funkcji seksualnych (zmniejszenie libido, impotencja), osłabienie, zmęczenie, obrzęk twarzy, gorączka. Do działań niepożądanych związanych ze stosowaniem hydrochlorotiazydu należą: zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość hemolityczna, znaczne zmniejszenie liczby granulocytów [agranulocytoza], zmniejszenie liczby krwinek białych [leukopenia], zmniejszenie liczby płytek krwi [małopłytkowość], niekiedy z plamicą, zahamowanie czynności szpiku kostnego), jadłowstręt, nudności, wymioty, zaparcia, biegunka, uczucie dyskomfortu w przewodzie pokarmowym, zapalenie ślinianek, zapalenie trzustki, cholestaza wewnątrzwątrobowa (żółtaczka), wydalanie cukru z moczem, śródmiąższowe zapalenie nerek, zaburzenia czynności nerek, niewydolność nerek, hipokaliemia, hiponatremia, zwiększenie stężenia glukozy we krwi, zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi, depresja, zaburzenia snu, bóle głowy, zawroty głowy, niewyraźne widzenie, widzenie w żółtym kolorze, martwicze zapalenie naczyń, niewydolność oddechowa z zapaleniem i obrzękiem płuc, rzadko reakcje anafilaktyczne, gorączka, reakcje nadwrażliwości (pokrzywka, wysypka), nadwrażliwość na światło oraz bardzo rzadko martwica toksyczna rozpływna, reakcje skórne podobne do tocznia, uaktywnienie skórnej postaci tocznia rumieniowatego.