Medrol (metyloprednizolon) – tabl.

Co to jest Medrol?

Lek hormonalny do stosowania ogólnego zawierający glikokortykosteroid.

Co zawiera i jak działa Medrol?

Substancją czynną preparatu jest metyloprednizolon, syntetyczny glikokortykosteroid o silnym działaniu przeciwzapalnym, przeciwalergicznym i immunosupresyjnym. Podobnie jak inne leki z tej grupy powoduje zmniejszenie objawów, nie wpływając na ich przyczynę. Główny mechanizm działania metyloprednizolonu w komórce docelowej polega na hamowaniu lub pobudzaniu ekspresji genów, których produkty białkowe odgrywają istotną rolę w procesach zapalnych i immunologicznych. W działaniu wszystkich glikokortykosteroidów pośredniczą specyficzne receptory. Receptory te znajdują się w cytoplazmie komórki docelowej i po związaniu ze steroidem regulują ekspresję odpowiednich genów, prowadząc w efekcie do osłabienia odpowiedzi zapalnej i immunologicznej. Kortykosteroidy mogą też działać w inny sposób, nie wpływając na ekspresję genów. Jednak mechanizm takiego ich działania jest ciągle mało poznany. Stosowany ogólnie metyloprednizolon hamuje wytwarzanie kortyzolu, naturalnego hormonu kory nadnerczy, a stosowany długotrwale może powodować częściowy zanik kory nadnerczy. Glikokortykosteroidy wykazują wielokierunkowe działanie, uczestniczą w metabolizmie węglowodanów, wapnia, witaminy D, białek i lipidów, wpływają na zwiększenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zanik mięśni, zaburzenia gospodarki lipidowej. Mogą powodować zatrzymanie wody i sodu w organizmie, nadciśnienie tętnicze oraz zmiany zachowania i nastroju. Metyloprednizolon metabolizowany jest w wątrobie do nieaktywnych metabolitów, wydalanych głównie z moczem. Metyloprednizolon przenika przez łożysko i jest wydzielany do mleka matki.

Kiedy stosować Medrol?

Wskazania do stosowania preparatu obejmują: Choroby reumatyczne, jako leczenie wspomagające w stanach zaostrzenia: zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, łuszczycowe zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), młodzieńcze RZS, ostre i podostre zapalenie kaletki, ostre nieswoiste zapalenie pochewki ścięgna, ostre dnawe zapalenie stawów, pourazowa choroba zwyrodnieniowa stawów, zapalenie błony maziowej w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów, zapalenie nadkłykcia. Układowe choroby tkanki łącznej (kolagenozy) w okresach zaostrzenia lub w niektórych przypadkach jako leczenie podtrzymujące: ostre reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego, toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie wielomięśniowe i zapalenie skórno-mięśniowe, polimialgia reumatyczna, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic. Choroby skóry i błon śluzowych: złuszczające zapalenie skóry, opryszczkowe pęcherzowe zapalenie skóry, ciężkie łojotokowe zapalenie skóry, ciężki rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa i Johnsona, ziarniniak grzybiasty, pęcherzyca, ciężka łuszczyca. Choroby alergiczne o ciężkim przebiegu oporne na inne metody leczenia: choroba posurowicza, reakcje nadwrażliwości na leki, całoroczny lub sezonowy alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, kontaktowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry (AZS). Choroby oka (ciężkie ostre oraz przewlekłe procesy alergiczne i zapalne): zapalenie tęczówki, zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego, zapalenie naczyniówki i siatkówki, zapalenie nerwu wzrokowego, rozlane zapalenie tylnego odcinka błony naczyniowej oka, zapalenie nerwu wzrokowego, współczulne zapalenie naczyniówki, zapalenie przedniego odcinka oka, alergiczne zapalenie spojówek, zapalenie rogówki, alergiczne brzeżne owrzodzenie rogówki, półpasiec oczny. Choroby układu oddechowego: beryloza, zespół Löfflera niepoddający się leczeniu innymi lekami, zachłystowe zapalenie płuc, objawowa sarkoidoza, piorunująca lub rozsiana gruźlica płuc (z jednoczesnym leczeniem przeciwgruźliczym). Choroby układu krwiotwórczego: niedokrwistość hemolityczna nabyta (autoimmunologiczna), niedokrwistość hipoplastyczna wrodzona, niedobór erytroblastów w szpiku, małopłytkowość wtórna u dorosłych, samoistna plamica małopłytkowa (choroba Werlhofa) u dorosłych. Choroby nowotworowe (leczenie paliatywne w skojarzeniu z odpowiednim leczeniem przeciwnowotworowym): białaczka i chłoniaki u dorosłych, ostra białaczka u dzieci. Obrzęki: w celu wywołania diurezy lub uzyskania remisji w przypadku białkomoczu w zespole nerczycowym idiopatycznym bez mocznicy albo w celu poprawy czynności nerek u chorych z toczniem rumieniowatym. Choroby przewodu pokarmowego w okresach zaostrzenia: wrzodziejące zapalenie okrężnicy, choroba Leśniowskiego i Crohna. Choroby neurologiczne: stwardnienie rozsiane w okresach zaostrzenia, obrzęk mózgu związany z obecnością guza mózgu. Po przeszczepach narządów. Choroby endokrynologiczne: niewydolność kory nadnerczy pierwotna (choroba Addisona) i wtórna, wrodzony przerost nadnerczy, hiperkalcemia związana z chorobą nowotworową, nieropne zapalenie tarczycy.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu. Nie stosować w przypadku układowych zakażeń grzybiczych (ryzyko nasilenia zakażenia). Nie należy karmić piersią w okresie stosowania preparatu.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Medrol?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych. Stosowanie kortykosteroidów u niemowląt, dzieci i młodzieży może powodować zahamowanie wzrostu. Jeżeli lekarz uzna stosowanie kortykosteroidów za konieczne, w tej grupie wiekowej należy ograniczyć leczenie do dawki minimalnej stosowanej przez możliwie jak najkrótszy czas. Aby zminimalizować działania niepożądane lekarz może także zalecić schemat leczenia przerywanego. W okresie leczenia należy dokładnie obserwować dzieci pod kątem wystąpienia zaburzeń wzrostu i rozwoju. Glikokortykosteroidy mogą powodować zaostrzenie przebiegu niektórych chorób. Dlatego przed zastosowaniem preparatu powinieneś skonsultować się z lekarzem jeżeli podejrzewasz lub zdiagnozowano u Ciebie: · cukrzycę (także, jeżeli chorobę stwierdzono u innych członków rodziny) · choroby układu pokarmowego, takie jak choroba wrzodowa, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka, odcinkowe zapalenie jelita krętego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie uchyłków jeli lub wykonano zespolenia jelitowe (zwiększone ryzyko krwawienia i perforacji) · zastoinową niewydolność serca lub inne choroby serca · nadciśnienie tętnicze · zaburzenia psychiczne (stosowanie glikokortykosteroidów może prowadzić do wystąpienia lub nasilenia wcześniej istniejących zaburzeń psychicznych, w tym zmian nastroju, depresji lub euforii, zaburzeń snu, psychoz) · osteoporozę · miastenię (nużliwość mięśni) · opryszczkę oczną lub półpasiec oczny (ryzyko perforacji rogówki). We wszystkich powyższych przypadkach lekarz zaleci wykonanie odpowiednich badań, ograniczy czas leczenia i zaleci zachowanie wymaganych środków ostrożności. Nie wolno nagle przerywać stosowania preparatu. Jeżeli planowane jest zakończenie leczenia długotrwałego lub zmniejszenie stosowanej dawki, należy dawkę zmniejszać stopniowo, ściśle według zaleceń lekarza. Zbyt szybkie zmniejszenie stosowanej dawki może spowodować wystąpienie objawów niewydolności kory nadnerczy. Przywrócenie prawidłowej czynności nadnerczy po zaprzestaniu leczenia steroidami doustnymi może być długotrwałe a ryzyko zaburzenia czynności nadnerczy utrzymuje się przed dłuższy okres. Nagłe przerwanie leczenia może powodować wystąpienie objawów takich jak zmęczenie, osłabienie, bóle głowy, mięśni i stawów, złe samopoczucie, niedociśnienie ortostatyczne. Nagłe zaprzestanie przyjmowania kortykosteroidów może prowadzić do zgonu skutkiem ostrej niewydolności nadnerczy. Jeżeli w okresie stosowania preparatu lub po zaprzestaniu stosowania kortykosteroidów czy też w okresie zmniejszania dawki wystąpią zaburzenia psychiczne należy skonsultować się z lekarzem. Także opiekunowie chorych powinni zwrócić szczególną uwagę na stan psychiczny chorych a w przypadku podejrzenia nastroju depresyjnego lub pojawienia się myśli samobójczych niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Kortykosteroidy stosowane ogólnie mogą powodować wystąpienie poważnych i ciężkich psychicznych działań niepożądanych. Długotrwałe ogólne stosowanie kortykosteroidów hamuje naturalne wytwarzanie hormonów sterydowych przez korę nadnerczy. Niedoczynność kory nadnerczy może utrzymywać się przez szereg miesięcy po zakończeniu leczenia. Jeżeli stosujesz lub stosowałeś leki sterydowe a jesteś szczególnie narażony na stres, wystąpił uraz lub planujesz zabieg chirurgiczny poinformuj o tym lekarza, który może ocenić stopień niewydolności kory nadnerczy i zalecić Ci dodatkowo doustne kortykosteroidy. Należy zachować ostrożność u osób z zaburzeniami przebiegającymi z drgawkami. Nie należy stosować dużych dawek kortykosteroidów w leczeniu urazów mózgu. Długotrwałe stosowanie preparatu może powodować: zaćmę, jaskrę, uszkodzenie nerwów wzrokowych, zwiększenie ciśnienia śródgałkowego, wytrzeszcz oczu, a także większą podatność na grzybicze lub wirusowe zakażenia gałki ocznej. Kortykosteroidy mogą zaostrzać istniejące zakażenia, maskować objawy zakażeń i zwiększać podatność na zakażenia (zmniejszać odporność). Zakażenia mogą mieć potencjalnie ciężki przebieg, niekiedy mogą prowadzić do śmierci. Chorzy stosujący leki hamujące odpowiedź immunologiczną są bardziej podatni na zakażenia. W okresie stosowania kortykosteroidów należy szczególnie unikać kontaktu z chorymi na ospę wietrzną lub odrę, ponieważ w przypadku zakażenia tymi chorobami, ich przebieg jest znacznie cięższy, niekiedy może prowadzić do zgonu. Należy zachować ostrożność u chorych z zakażeniami pasożytniczymi, także w przypadku podejrzenia takich zakażeń. Np. u zakażonych węgorkiem stosowanie kortykosteroidów może prowadzić do rozsiewu pasożyta i rozległej migracji larw, czemu może towarzyszyć ciężkie zapalenie jelit i potencjalnie śmiertelna posocznica. Rola kortykosteroidów w leczeniu wstrząsu septycznego nie została w pełni ustalona. W okresie stosowania glikokortykosteroidów nie należy przyjmować szczepionek zawierających żywe drobnoustroje, ze względu na ryzyko zachorowania. Stosowanie glikokortykosteroidów może zmniejszać skuteczność szczepionek inaktywowanych. U chorych z czynną gruźlicą stosowanie preparatu jest ograniczone wyłącznie do przypadków gruźlicy rozsianej lub o przebiegu piorunującym i tylko pod warunkiem jednoczesnego stosowania leczenia przeciwgruźliczego. Chorzy z gruźlicą utajoną lub dodatnią próbą tuberkulinową powinni pozostawać pod szczególną obserwacją ze względu na ryzyko rozwoju gruźlicy, a jeżeli kortykosteroidy stosowane są długotrwale lekarz może zalecić im profilaktyczne przyjmowanie leków przeciwgruźliczych. Należy zachować ostrożność podczas stosowania kwasu acetylosalicylowego lub niesteroidowych leków przeciwzapalnych z kortykosteroidami, ponieważ glikokortykosteroidy zwiększają ryzyko wystąpienia owrzodzeń błony śluzowej przewodu pokarmowego, związane z działaniem tych leków. Stosowanie glikokortykosteroidów może zmniejszać lub maskować objawy istotne dla właściwego rozpoznania chorób, w tym np. maskować ból czy objawy zapalenia otrzewnej w przypadku wystąpienia owrzodzeń czy perforacji przewodu pokarmowego. U chorych z zaburzeniami czynności wątroby lub niedoczynnością tarczycy działanie preparatu i jego działania niepożądane mogą ulec nasileniu; w tej grupie osób wymagane jest dostosowanie dawkowania przez lekarza. Kortykosteroidy mogą powodować zwiększenie stężenia glukozy we krwi, nasilać istniejącą wcześniej cukrzycę lub predysponować do jej wystąpienia. U chorych na miastenię (nużliwość mięśni) lub przyjmujących leki zwiotczające (np. pankuronium) stosowanie kortykosteroidów może powodować wystąpienie ostrej miopatii (możliwe nasilenie porażenia mięśni i depresji oddechowej, możliwy niedowład czterokończynowy). Kortykosteroidy zwiększają wydalanie wapnia. Długotrwałe stosowanie dużych dawek kortykosteroidów może powodować osteoporozę. U chorych stosujących długotrwale kortykosteroidy może wystąpić mięsak Kaposiego; zaprzestanie stosowania kortykosteroidów (wyłącznie na zlecenie lekarza i zgodnie z jego wskazaniami) może doprowadzić do remisji klinicznej. U osób w podeszłym wieku należy zachować ostrożność ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych kortykosteroidów w tej grupie wiekowej. Kortykosteroidy mogą wpływać na wyniki wielu badań diagnostycznych. Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu: · preparat zawiera laktozę; osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu. Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów? Nie stwierdzono wpływu preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządz
eń/maszyn. W okresie leczenia mogą jednak wystąpić działania niepożądane (takie jak np. zawroty i bóle głowy, niewyraźne widzenie, zaburzenia psychiczne, zaburzenia nastroju), które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn.

Dawkowanie preparatu Medrol

Preparat ma postać tabletek. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Lekarz indywidualnie dostosuje dawkowanie. Po uzyskaniu pożądanego efektu zaleci stopniowe zmniejszenie dawkowania do najmniejszej skutecznej dawki. Zwykle zaleca się przyjmowanie leku 1 raz na dobę, rano. Nie wolno nagle przerywać leczenia. Jeżeli planowane jest zaprzestanie stosowania preparatu dawkę należy zmniejszać stopniowo, ściśle według zaleceń lekarza. Początkowo zwykle stosuje się 4–48 mg na dobę. U niektórych chorych konieczne może być zastosowanie większych dawek, np. u chorych na stwardnienie rozsiane (200 mg na dobę), z obrzękiem mózgu (200–1000 mg na dobę) oraz w przypadku przeszczepienia narządów (do 7 mg/kg masy ciała na dobę). Dawkowanie leku jest zmienne i wymaga dostosowania dawkowania np. w okresach zaostrzeń i remisji choroby czy w sytuacjach stresowych i musi być dobierane indywidualnie. Lekarz może także zalecić schemat leczenia przerywanego, w którym co 2. dzień rano przyjmuje się podwójną dawkę dobową. Ten schemat dawkowania może pozwolić ograniczyć występowanie niektórych działań niepożądanych.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. W szczególności poinformuj lekarza jeżeli stosujesz: · leki hamujące aktywność izoenzymu 3A4 cytochromu P450, takie jak ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna, erytromycyna, troleandomycyna, diltiazem, aprepitant, niektóre doustne środki antykoncepcyjne, rytonawir, sok grejpfrutowy (ryzyko nasilenia działania preparatu i nasilenia działań niepożądanych; konieczne może być dostosowanie dawkowania metyloprednizolonu) · leki zwiększające metabolizm wątrobowy metyloprednizolonu, takie jak karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, prymidon i ryfampicyna (ryzyko osłabienia działania preparatu; konieczne może być dostosowanie dawkowania metyloprednizolonu) · leki przeciwzakrzepowe (glikokortykosteroidy mogą wpływać na działanie leków przeciwzakrzepowych i zwiększać ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego; konieczne jest monitorowanie parametrów charakteryzujących proces krzepnięcia krwi, w tym czasu protrombinowego) · leki zwiotczające, leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe (stosowanie kortykosteroidów może powodować wystąpienie ostrej miopatii, możliwe nasilenie porażenia mięśni i depresji oddechowej, możliwy niedowład czterokończynowy) · leki immunosupresyjne, np. cyklosporynę, takrolimus, cyklofosfamid (możliwe nasilenie immunosupresji i zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym drgawek) · salicylany, w tym kwas acetylosalicylowy i inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (równoległe stosowanie kortykosteroidów zwiększa ryzyko owrzodzeń żołądka i/lub dwunastnicy i wystąpienia krwawień z przewodu pokarmowego; należy unikać równoległego stosowania tych leków) · leki moczopędne, leki przeczyszczające (ryzyko nasilenia niedoboru potasu i hipokaliemii) · tiazydowe leki moczopędne (ryzyko nietolerancji glukozy) · insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe (preparat może osłabiać hipoglikemizujące działanie tych leków, co może wymagać dostosowania ich dawkowania) · środki antykoncepcyjne zawierające estrogeny (możliwe nasilenie działania metyloprednizolonu ale także możliwe osłabienie jego działania immunosupresyjnego) · inne postaci kortykosteroidów (preparaty wziewne stosowane w leczeniu astmy, maści, kremy) lub inne leki sterydowe. W okresie stosowania glikokortykosteroidów nie należy przyjmować szczepionek zawierających żywe drobnoustroje, ze względu na ryzyko zachorowania. Stosowanie glikokortykosteroidów może zmniejszać skuteczność szczepionek inaktywowanych oraz zwiększać ryzyko powikłań neurologicznych. Stosowanie glikokortykosteroidów ma wpływ na wyniki niektórych badań diagnostycznych.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Medrol może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Krótkotrwałe stosowanie preparatu rzadko powoduje działania niepożądane. Leczenie długotrwałe sprzyja wystąpieniu działań niepożądanych kortykosteroidów, które mogą obejmować: zahamowanie czynności kory nadnerczy, zanik kory nadnerczy (stres, w tym spowodowany zakażeniem lub zabiegiem chirurgicznym może spowodować ciężkie działania niepożądane a nawet zgon, jeżeli stężenie hormonów sterydowych nie zostanie zwiększone w celu opanowania stresu), zespół Cushinga, księżycowata twarz (twarz „księżyca w pełni”), spowolnienie wzrostu u dzieci i młodzieży, zmniejszenie gęstości kości, osteoporoza, zmniejszona tolerancja węglowodanów, hiperglikemia, ujawnienie cukrzycy, zwiększenie zapotrzebowania na insulinę, zwiększenie masy ciała, nadciśnienie tętnicze, zwiększenie stężenia sodu we krwi, zatrzymanie wody, obrzęki, zastoinowa niewydolność serca, zaburzenia elektrolitowe, w tym hipokaliemia, zaburzenia miesiączkowania, zaćma, jaskra, zwiększenie ciśnienia śródgałkowego, wytrzeszcz oczu, zaburzenia psychiczne i zmiany nastroju (w tym depresja lub euforia, majaczenie, zaburzenia snu, psychozy, zaburzenia afektywne, myśli samobójcze, stany splątania, stany lękowe, drażliwość, zmiany osobowości), drgawki, zawroty i bóle głowy, sporadycznie nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, zaburzenia pamięci i funkcji poznawczych, wybroczyny podskórne, plamica, ryzyko zakrzepicy, zmiany ilościowe krwinek białych, rozstępy skórne, trądzik, hirsutyzm, zmiany zanikowe skóry, zmiany barwnikowe skóry, zapalenie tkanki podskórnej, nasilone pocenie się, opóźnienie procesu gojenia się ran, osłabienie siły mięśniowej, miopatie, zanik i włóknienie mięśni, aseptyczne zapalenie kości, złamania kości długich, zerwanie ścięgna (w tym Achillesa). Mogą wystąpić reakcje alergiczne i anafilaktyczne, w tym obrzęk naczynioruchowy i ciężkie reakcje, niekiedy prowadzące do zgonu. Istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia krwawień z przewodu pokarmowego, owrzodzeń i perforacji zwłaszcza w przypadku współistnienia stanów zapalnych i chorób przewodu pokarmowego. Kortykosteroidy mogą zaostrzać istniejące zakażenia, maskować objawy zakażeń, zwiększać podatność na zakażenia. Nagłe przerwanie leczenia może powodować wystąpienie takich objawów, jak zmęczenie, złe samopoczucie, bóle głowy, nudności, wymioty, niedociśnienie tętnicze lub inne podobne objawy. W ciężkich przypadkach możliwe zaburzenia psychiczne i nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, rzadko zgon.