Oropram 20 mg (citalopram) – tabl. powl.

Co zawiera i jak działa Oropram?

Substancją czynną preparatu jest citalopram, należący do grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (można spotkać skrót SSRI dla określenia tej grupy leków, pochodzący od angielskiego selective serotonin reuptake inhibitor). Serotonina jest jednym z neuroprzekaźników, substancji odgrywających istotną rolę w komunikacji pomiędzy neuronami. Miejsce połączenia dwóch neuronów zwane jest synapsą. Komórka przekazująca informację, znajdująca się przed synapsą, uwalnia do szczeliny synaptycznej tak zwany mediator, czyli substancję, która jest wychwytywana i rozpoznawana przez komórkę odbierającą informację, znajdującą się za synapsą. W tym przypadku mediatorem jest serotonina. Niektóre cząsteczki serotoniny zostają wychwycone z powrotem przez receptory neuronu znajdującego się przed synapsą, co nazywamy wychwytem zwrotnym. Działanie citalopramu polega na hamowaniu procesu wychwytu zwrotnego serotoniny, a co za tym idzie na wydłużeniu czasu działania serotoniny w synapsie i czasu pobudzenia komórki odbiorczej. Impulsy nerwowe wysyłane są częściej. Większa stymulacja zależnych od serotoniny komórek wiązana jest z działaniem przeciwdepresyjnym. Citalopram nie wykazuje działania na wychwyt zwrotny innych mediatorów niż serotonina, jak również nie wykazuje powinowactwa (lub wykazuje bardzo słabe) do innych niż serotoninowe receptorów. Dlatego jego działanie określane jest jako selektywne.

Kiedy stosować Oropram?

Preparat jest wskazany: · w leczeniu epizodów ciężkiej depresji · w leczeniu zaburzenia lękowego z napadami lęku z agorafobią lub bez niej.

Dawkowanie preparatu Oropram

Preparat ma postać tabletek do stosowania doustnego. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Dorośli: W leczeniu depresji: Zwykle stosuje się 20 mg na dobę. W razie konieczności lekarz może zadecydować o zwiększeniu dawki do maksymalnie 40 mg na dobę. W leczeniu zaburzenia lękowego: Leczenie zwykle rozpoczyna się od 10 mg na dobę przez pierwszy tydzień. Następnie, lekarz zwykle zwiększa dawkę do 20 mg na dobę. Dawka maksymalna to 40 mg na dobę, lekarz dobiera dawkę w zależności od reakcji pacjenta. Pacjenci w podeszłym wieku: Zwykle podaje się 10–20 mg na dobę. W razie konieczności lekarz może zadecydować o zwiększeniu dawki do maksymalnie 20 mg na dobę. Nie ma konieczności dostosowywania dawki u osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Brak danych na temat stosowania u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. U osób z zaburzeniami czynności wątroby dawka początkowa przez pierwsze 2 tygodnie leczenia powinna wynosić 10 mg na dobę, dawka maksymalna to 20 mg na dobę – lekarz dobiera dawkę w zależności od reakcji pacjenta. U osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest bardzo precyzyjne zwiększanie dawki i zachowanie najwyższej ostrożności. U osób, u których stwierdzono wolny metabolizm z udziałem cytochromu CYP2C19, dawka początkowa przez pierwsze 2 tygodnie leczenia powinna wynosić 10 mg na dobę, dawka maksymalna to 20 mg na dobę – lekarz dobiera dawkę w zależności od reakcji pacjenta. Preparatu nie stosuje się u dzieci i młodzieży do 18. roku życia. Sposób podawania: Preparat należy stosować raz na dobę (rano lub wieczorem), niezależnie od posiłku, popijając odpowiednią ilością płynu. Czas trwania leczenia. O czasie stosowania preparatu zawsze decyduje lekarz. Działanie przeciwdepresyjne uzyskuje się zwykle po 2–4 tygodniach stosowania preparatu. Stosowanie preparatu powinno być kontynuowane do 6 miesięcy po ustąpieniu objawów depresji.

Czy można stosować Oropram w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę skonsultuj się z lekarzem przed zastosowaniem preparatu. Ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa nie zaleca się stosowania preparatu u kobiet w ciąży, chyba że lekarz uzna użycie go za bezwzględnie konieczne. Nie należy nagle odstawiać leku podczas ciąży. Nie zaleca się stosowania preparatu w okresie karmienia piersią, chyba że korzyści dla matki przeważają nad ryzykiem dla dziecka. Tylko lekarz może ocenić stosunek korzyści do ryzyka w Twoim przypadku.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. Przeciwwskazane jest równoległe przyjmowanie citalopramu z inhibitorami MAO i buspironem (ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego) oraz pimozydem. Spośród inhibitorów MAO selegilina w dawce do 10 mg na dobę jest dopuszczona do stosowania razem z citalopramem. Ze względu na możliwe sumowanie działania nie należy równolegle stosować leków z grupy agonistów receptora serotoninowego (np. tryptany, tramadol). Należy zachować ostrożność stosując preparat w skojarzeniu: · z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak: leki przeciwarytmiczne klasy IA i III leki przeciwpsychotyczne (np. pochodne fentiazyny, pimozyd, haloperidol), trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, niektóre leki antybakteryjne (np. sparfloksacyna, moksifloksacyna, erytromycyna IV, pentamidyna, halofantryna), niektóre leki przeciwhistaminowe (astemizol, mizolastyna) lub wywołującymi zmniejszenie stężenia potasu ilub magnezu we krwi ze względu na możliwość dodatkowego wydłużenia odstępu QT · z buspironem i moklobemidem, ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego · z litem i tryptofanem, ze względu na możliwe nasilenie działania serotoninergicznego; należy na bieżąco kontrolować stężenie litu we krwi · z lekami przeciwdepresyjnymi (trójpierścieniowe, inne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny), lekami neuroleptycznymi (pochodne tioksantenu, fenotiazyny i butyrofenonu), meflochiną, bupropionem, tramadolem, leki z tej grupy mogą obniżać próg drgawkowy · z lekami przeciwzakrzepowymi, wpływającymi na czynność płytek krwi (np. niesteroidowe leki przeciwzapalne, kwas acetylosalicylowy, dipirydamol oraz tiklopidyna) lub innymi lekami (np. nietypowe leki przeciwpsychotyczne, pochodne fenotiazyny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), które mogą spowodować zwiększenie ryzyka krwotoków · z lekami neuroleptycznymi, ze względu na możliwość wystąpienia interakcji farmakodynamicznych · z preparatami dziurawca, gdyż zwiększa się ryzyko wystąpienia działań niepożądanych citalopramu · z cymetydyną i dezipraminą, gdyż może być konieczne zmniejszenie dawki citalopramu przez lekarza · z lekami, których rozkład w organizmie dokonuje się za pomocą izoenzymu CYP2C19 (np. omeprazol, esomeprazol, fluwoksamina, lansoprazol, tiklopidyna) · z lekami metabolizowanymi głównie przez izoenzym CYP2D6 i cechującymi się wąskim indeksem terapeutycznym, np. z flekainidem, propafenonem i metoprololem (stosowanie w niewydolności serca), lub pewnymi lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy, metabolizowanymi głównie przez CYP2D6, np. leki przeciwdepresyjne takie jak dezypramina, klomipramina i nortryptylina lub leki przeciwpsychotyczne, takie jak rysperydon, tiorydazyna i haloperidol; może być konieczne dostosowanie dawkowania przez lekarza. Podczas leczenia nie należy spożywać alkoholu.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Oropram może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Działania niepożądane obserwowane podczas stosowania citalopramu są na ogół łagodne i przemijające. Występują głównie w pierwszym lub dwóch pierwszych tygodniach leczenia i zwykle ustępują w trakcie stosowania preparatu. W razie jakichkolwiek wątpliwości związanych z wystąpieniem działań niepożądanych należy skonsultować się z lekarzem. Bardzo często mogą wystąpić: senność, bezsenność, pobudzenie, nerwowość, ból głowy, drżenia, zawroty głowy, zaburzenia akomodacji, kołatanie serca, nudności, suchość błony śluzowej jamy ustnej, biegunka, zaparcia, nadmierne pocenie się, osłabienie. Często mogą wystąpić: zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała, zaburzenia snu, zaburzenia koncentracji, koszmary senne, amnezja, lęk, zmniejszenie popędu płciowego, zwiększenie apetytu, jadłowstręt psychiczny, apatia, próby samobójcze, splątanie, migrena, parestezje, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, tachykardia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie i nadciśnienie tętnicze, nieżyt błony śluzowej nosa, zapalenie zatok, niestrawność, wymioty, bóle brzucha, wzdęcia, zwiększone wydzielanie śliny, wysypka, świąd, zaburzenia oddawania moczu, nadmierne wydzielanie moczu, zaburzenia wytrysku, brak orgazmu u kobiet, bolesne miesiączkowanie, impotencja, uczucie zmęczenia, ziewanie. Niezbyt często mogą wystąpić: euforia, zwiększenie popędu płciowego, objawy pozapiramidowe, drgawki, szumy uszne, bradykardia, kaszel, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, nadwrażliwość na światło, bóle mięśni, reakcje alergiczne, omdlenia, złe samopoczucie. Rzadko mogą wystąpić: akatyzja, krwawienia z przewodu pokarmowego, wybroczyny lub inne rodzaje krwawień w obrębie skóry i tkanki podskórnej, krwawienia z dróg rodnych, Bardzo rzadko mogą wystąpić: omamy, mania, depersonalizacja, napady paniki (te objawy mogą być związane z chorobą podstawową), nadkomorowe i komorowe zaburzenia rytmu, obrzęk naczynioruchowy, bóle stawów, mlekotok, reakcje anafilaktyczne. Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych podczas leczenia citalopramem, a także w krótkim czasie po jego odstawieniu. Badania epidemiologiczne, prowadzone głównie u pacjentów w wieku 50 lat i starszych, wskazują na zwiększone ryzyko złamań kości u pacjentów przyjmujących leki z tej grupy. Mechanizm prowadzący do tego ryzyka nie jest znany.