Quinaprilum 123ratio (Quinapril TEVA 10 mg) (chinapryl) – tabl. powl.

Co to jest Quinaprilum 123ratio (Quinapril TEVA?

Lek z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny, który jak wszystkie preparaty z tej grupy, hamuje powstawanie angiotensyny II, substancji powodującej skurcz naczyń oraz pobudzającej uwalnianie aldosteronu.

Kiedy stosować Quinaprilum 123ratio (Quinapril TEVA?

Preparat jest wskazany w leczeniu: · nadciśnienia tętniczego samoistnego · zastoinowej niewydolności serca.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inny inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE). Nie możesz także stosować preparatu jeżeli: · kiedykolwiek wystąpił u Ciebie obrzęk naczynioruchowy lub występuje wrodzony (dziedziczny) obrzęk naczynioruchowy. Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Nie zaleca się stosowania preparatu w I trymestrze ciąży.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Quinaprilum 123ratio (Quinapril TEVA?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych. Należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ preparat może powodować nagłe i znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza po przyjęciu pierwszej dawki. Zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego po przyjęciu preparatu dotyczy szczególnie osób: · ze zmniejszoną objętością krwi krążącej, odwodnionych lub z niedoborem elektrolitów (np. przyjmujących leki moczopędne, stosujących dietę o małej zawartości soli, z niedoborem sodu, poddawanych dializom, po biegunce lub wymiotach) · ze wzmożoną aktywacją układu renina–angiotensyna–aldosteron (RAA), którą można podejrzewać w przypadku ciężkiego nadciśnienia tętniczego, zastoinowej niewydolności serca, hemodynamicznie istotnego upośledzenia napływu bądź odpływu krwi z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej [dwudzielnej]), jednostronnego zwężenia tętnicy nerkowej z drugą czynną nerką), osób z marskością wątroby i/lub wodobrzuszem, osób poddawanych zabiegom lub znieczulanych · z ciężką zastoinową niewydolnością serca (możliwe także wystąpienie skąpomoczu, postępującej azotemii oraz ostrej niewydolności nerek) · ze zwiększonym ryzykiem niedokrwienia mięśnia sercowego lub mózgu w przypadku ciężkiego niedociśnienia (np. osoby z chorobą niedokrwienną serca lub zwężeniem naczyń mózgowych, u których niedociśnienie mogłoby spowodować zawał serca, udar mózgu). W powyższych przypadkach leczenie może być rozpoczynane tylko pod ścisłym nadzorem lekarskim. Ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego wymagany jest specjalny nadzór medyczny i dokładna obserwacja, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia i każdorazowo podczas zwiększania dawki. U osób z grupy szczególnego ryzyka leczenie należy rozpoczynać w szpitalu. Do grupy zwiększonego ryzyka należą: chorzy leczeni dużymi dawkami leków moczopędnych lub równolegle kilkoma lekami moczopędnymi, chorzy leczeni dużymi dawkami leków rozszerzających naczynia, chorzy ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową, ze zmniejszonym stężeniem sodu we krwi lub skurczowym ciśnieniem tętniczym mniejszym niż 90 mmHg, chorzy z zaburzeniami czynności nerek a także osoby po 70. roku życia. W przypadku wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego chorego należy położyć na plecach i wezwać pomoc medyczną. Wystąpienie niedociśnienia tętniczego po przyjęciu pierwszej dawki preparatu nie stanowi przeciwwskazania do dalszego stosowania preparatu, jednakże konieczne jest uzyskanie stabilizacji ciśnienia tętniczego i objętości płynów. Należy zachować ostrożność w przypadku upośledzenia napływu bądź odpływu krwi z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej [dwudzielnej], zwężenie podzastawkowe, kardiomiopatia przerostowa). W niektórych hemodynamicznie istotnych sytuacjach stosowanie preparatu może być przeciwwskazane. U osób z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 60 ml/min) konieczne może być dostosowanie dawkowania (zmniejszenie dawki, wydłużenie odstępów pomiędzy dawkami). Indywidualnie dostosowaną dawkę ustala lekarz. Konieczna jest regularna kontrola czynności nerek (stężenia potasu i kreatyniny). Po zastosowaniu preparatu u chorych z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki może wystąpić zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi. Ryzyko tych zaburzeń jest zwiększone u osób z niewydolnością nerek, a nadciśnienie nerkowo-naczyniowe sprzyja wystąpieniu ciężkiego niedociśnienia tętniczego oraz niewydolności nerek. W tej grupie chorych leczenie może być prowadzone tylko pod ścisłym nadzorem lekarza, który zaleci odpowiednie badania i dostosuje dawkowanie. Jeżeli to możliwe lekarz zaleci zaprzestanie stosowania leków moczopędnych. Konieczne jest monitorowanie czynności nerek przez kilka pierwszych tygodni leczenia. Po zastosowaniu preparatu u chorych z nadciśnieniem tętniczym lub niewydolnością serca, bez wcześniejszych zaburzeń czynności nerek, może wystąpić zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, szczególnie jeśli preparat jest stosowany równolegle z lekiem moczopędnym. O ile to konieczne lekarz zaleci zmniejszenie dawki lub zaprzestanie stosowania leku moczopędnego i/lub chinaprylu. Prawdopodobieństwo wystąpienia tych zaburzeń jest większe u osób z istniejącymi wcześniej zaburzeniami czynności nerek. Czynność nerek należy uważnie kontrolować zwłaszcza przez kilka pierwszych tygodni po rozpoczęciu leczenia. Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania preparatu u chorych z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min), u chorych poddawanych dializom oraz u chorych po niedawnym przeszczepie nerki. W powyższych przypadkach nie zaleca się stosowania preparatu. Procedury krążenia pozaustrojowego (hemodializa, hemofiltracja, afereza lipoprotein o małej gęstości LDL), w czasie których krew narażona jest na kontakt z elektrycznie ujemnie naładowanymi powierzchniami, mogą doprowadzić do wystąpienia ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych, objawiających się obrzękiem twarzy, niedociśnieniem tętniczym, dusznością, nagłym uczuciem gorąca. Stosowanie preparatu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia reakcji anafilaktycznej na jad owadów i inne alergeny, także podczas odczulania (w przypadku planowanego odczulania należy skonsultować się z lekarzem, który o ile to możliwe, zaleci czasowe zaprzestanie stosowania preparatu). Preparat może powodować wystąpienie obrzęku naczynioruchowego (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani mogący utrudniać oddychanie i mogący stanowić zagrożenie życia). W razie wystąpienia pierwszych objawów obrzęku należy zaprzestać stosowania preparatu i natychmiast szukać pomocy medycznej. Konieczna jest hospitalizacja, monitorowanie chorego a niekiedy podjęcie odpowiedniego leczenia. Obrzęk naczynioruchowy może także dotyczyć jelit czemu towarzyszą bóle brzucha niekiedy z nudnościami i wymiotami. Ryzyko obrzęku naczynioruchowego jest zwiększone u osób, u których w przeszłości wystąpił obrzęk naczynioruchowy oraz u osób rasy czarnej. Po wystąpieniu obrzęku naczynioruchowego nie wolno ponownie stosować preparatu ani innych inhibitorów konwertazy angiotensyny. U osób rasy czarnej preparat może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego. Rzadko może wystąpić żółtaczka cholestatyczna, która może prowadzić do piorunującej martwicy wątroby, zakończonej niekiedy zgonem. Jeżeli wystąpi żółtaczka cholestatyczna lub zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem ponieważ konieczne może być zaprzestanie stosowania preparatu i wdrożenie odpowiedniego leczenia. Preparat może powodować zaburzenia hematologiczne (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych [neutropenię], znaczne zmniejszenie liczby wszystkich granulocytów [agranulocytozę], małopłytkowość, niedokrwistość). Lekarz zaleci regularną kontrolę morfologii krwi, szczególnie na początku leczenia oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek, osób ze współistniejącą chorobą tkanki łącznej (np. toczniem rumieniowatym lub twardziną) oraz osób stosujących inne leki mogące powodować zmiany w morfologii krwi (allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki). W razie wystąpienia jakichkolwiek objawów zakażenia (np. gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, ból gardła) należy koniecznie skonsultować się z lekarzem i upewnić się, że nie nastąpiło obniżenie odporności organizmu. Inhibitory ACE mogą także powodować uporczywy kaszel (skutek nasilenia dzia
łania bradykininy), bez odkrztuszania, który ustępuje po zaprzestaniu stosowania preparatu. Poinformuj lekarza o stosowaniu preparatu jeżeli planujesz zabieg operacyjny lub inny zabieg wymagający znieczulenia. Stosowanie preparatu równolegle z lekami stosowanymi do znieczulenia może prowadzić do wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego, a nawet wstrząsu. Preparat może powodować hiperkaliemię (zwiększenie stężenia potasu we krwi). Hiperkaliemia może być przyczyną poważnych zaburzeń rytmu serca. Lekarz zaleci monitorowanie stężenia potasu we krwi, zwłaszcza u osób, u których ryzyko hiperkaliemii jest zwiększone, w tym z niewydolnością nerek, chorych na cukrzycę, przyjmujących leki zwiększające stężenie potasu we krwi (sole potasu, leki moczopędne zatrzymujące potas lub heparynę). U chorych na cukrzycę przyjmujących doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę lekarz zaleci uważne kontrolowanie stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza w początkowym okresie stosowania preparatu. Istnieje ryzyko wystąpienia hipoglikemii, czyli nadmiernego zmniejszenia stężenia glukozy we krwi. Nie zaleca się równoległego stosowania litu. Nie zaleca się stosowania preparatu u chorych, u których występuje pierwotny hiperaldosteronizm, ponieważ działanie preparatu w takim przypadku nie jest skuteczne. Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów? Preparat ma niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn. Należy wziąć pod uwagę, że preparat może powodować zawroty głowy, uczucie zmęczenia i inne objawy, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń i maszyn. Wystąpienie tych objawów jest szczególnie prawdopodobne w początkowym okresie stosowania preparatu.

Dawkowanie preparatu Quinaprilum 123ratio (Quinapril TEVA

Preparat ma postać tabletek powlekanych. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Preparat przyjmuje się w dawce pojedynczej lub w 2 dawkach podzielonych, niezależnie od posiłków. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Dorośli: Nadciśnienie tętnicze samoistne (monoterapia): u chorych nie przyjmujących leków moczopędnych początkowo 10 mg na dobę. W zależności od skuteczności leczenia lekarz może zwiększać dawkę (zwykle w odstępach 3–4 tygodniowych) do dawki podtrzymującej wynoszącej 20–40 mg na dobę, przyjmowanej w dawce pojedynczej lub w 2 dawkach podzielonych. Dawka maksymalna wynosi 40 mg na dobę, choć w badaniach klinicznych u niektórych pacjentów stosowano dawki do 80 mg na dobę. Nadciśnienie tętnicze samoistne (leczenie skojarzone z lekami moczopędnymi): u osób przyjmujących równolegle leki moczopędne istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań wynikających z gwałtownego i znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego. Dodatkowo, w tej grupie chorych może występować odwodnienie i zaburzenia elektrolitowe. O ile to możliwe, lekarz zaleci przerwanie stosowanie leków moczopędnych na 2–3 dni przed rozpoczęciem przyjmowania preparatu. Zalecana dawka początkowa wynosi zwykle 2,5 mg na dobę. Następnie lekarz stopniowo będzie zwiększał dawkę, aż do uzyskania pożądanego działania klinicznego. Zastoinowa niewydolność serca (w skojarzeniu z lekami moczopędnymi i/lub glikozydami naparstnicy): dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę. Po przyjęciu dawki chory powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarza ze względu na ryzyko wystąpienia nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego. Następnie lekarz dostosuje dawkę na podstawie indywidualnej reakcji chorego na leczenie. Skuteczna dawka podtrzymująca wynosi zwykle 10–20 mg na dobę w dawce pojedynczej lub w 2 równych dawkach podzielonych. Dawka maksymalna 40 mg na dobę. W przypadku osób z grupy szczególnego ryzyka (chorzy leczeni dużymi dawkami leków moczopędnych lub równolegle kilkoma lekami moczopędnymi, chorzy leczeni dużymi dawkami leków rozszerzających naczynia, chorzy ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową, ze zmniejszonym stężeniem sodu we krwi lub skurczowym ciśnieniem tętniczym mniejszym niż 90 mmHg, chorzy z zaburzeniami czynności nerek a także osoby po 70. roku życia) rozpoczynanie leczenia powinno odbywać się w warunkach szpitalnych. U osób w podeszłym wieku częściej występują zaburzenia czynności nerek i dlatego w tej grupie wiekowej, konieczne jest indywidualne dostosowanie dawkowania do czynności nerek. Lekarz ustali zalecaną dawkę początkową (zwykle 2,5 mg na dobę) i następnie będzie zwiększał ją stopniowo, aż do uzyskania pożądanej odpowiedzi klinicznej. U osób z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest indywidualna modyfikacja dawkowania. Jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 60 ml/min ale większy niż 30 ml/min dawka początkowa wynosi zwykle 5 mg na dobę. Jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 30 ml/min ale większy niż 10 ml/min dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę. W poszczególnych przypadkach odpowiednio dostosowaną dawkę ustala lekarz. Nie ma wystarczających danych klinicznych dotyczących stosowania preparatu w przypadku ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min). Dzieci i młodzież: Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i młodzieży i nie ma zaleceń dotyczących jego stosowania w tej grupie wiekowej.

Czy można stosować Quinaprilum 123ratio (Quinapril TEVA w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Nie należy stosować preparatu w I trymestrze ciąży. Stosowanie preparatu w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Jeżeli kobieta planuje ciążę powinna skonsultować się z lekarzem, ponieważ zalecana jest zmiana sposobu leczenia przeciwnadciśnieniowego. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia zajścia w ciążę w okresie przyjmowania preparatu należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem ponieważ wymagane jest natychmiastowe zaprzestanie stosowania preparatu. Lekarz może zalecić stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. Ponieważ preparat zawiera sole magnezu, w przypadku równoległego stosowania z tetracyklinami, wchłanianie tetracykliny może ulec zmniejszeniu o około 30 %. U osób przyjmujących równolegle leki moczopędne istnieje zwiększone ryzyko powikłań wynikających z wystąpienia gwałtownego niedociśnienia tętniczego. O ile to możliwe, lekarz zaleci przerwanie stosowania leków moczopędnych. Jeśli nie można przerwać stosowania leków moczopędnych, leczenie należy rozpoczynać od mniejszej dawki początkowej, a chory powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską nie krócej niż przez 2 godziny po przyjęciu dawki początkowej preparatu. Równoległe stosowanie leków wpływających na stężenie potasu we krwi (sole potasu, niektóre leki moczopędne i przeciwnadciśnieniowe np. spironolakton, triamteren, amiloryd, eplerenon, suplementy potasu, trimetoprym, takrolimus, cyklosporyna, heparyna) oraz zawierających potas zamienników soli kuchennej może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia). Nie zaleca się równoległego stosowania chinaprylu z wymienionymi powyżej preparatami. Jeżeli konieczne jest ich stosowanie lekarz zaleci regularną kontrolę stężenia potasu we krwi. Poinformuj lekarza o stosowaniu preparatu jeżeli planujesz zabieg operacyjny lub inny zabieg wymagający znieczulenia. Stosowanie preparatu równolegle z lekami stosowanymi do znieczulenia może prowadzić do wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego, a nawet wstrząsu. Preparat może nasilać toksyczne działanie soli litu. Nie zaleca się równoległego stosowania litu, a w razie konieczności takiego leczenia skojarzonego należy kontrolować stężenie litu. Równoległe stosowanie leków moczopędnych nasila ryzyko toksycznego działania litu. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. kwas acetylosalicylowy, ibuprofen, inhibitory COX-2) mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu oraz powodować zaburzenia czynności nerek, w tym ostrą niewydolność nerek. Należy regularnie kontrolować czynność nerek. Należy zachować ostrożność, zwłaszcza u chorych w podeszłym wieku, ze zmniejszoną objętością płynów, odwodnionych, stosujących leki moczopędne oraz z zaburzeniami czynności nerek. Rzadko u osób stosujących preparaty złota (np. aurotiojabłczan sodu) i chinapryl mogą wystąpić objawy jak po podaniu azotanów (w tym nagłe zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty, niedociśnienie tętnicze). Leki mogące wpływać na morfologię krwi (allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki) zwiększają ryzyko wystąpienia zaburzeń hematologicznych, a zwłaszcza leukopenii. Jeżeli preparat stosowany jest równolegle z lekami przeciwnadciśnieniowymi lub innymi lekami mogącymi obniżać ciśnienie tętnicze (np. nitrogliceryna i inne azotany, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki znieczulające, leki przeciwpsychotyczne, barbiturany, leki opioidowe) może wystąpić nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego i niedociśnienie tętnicze. Leki zobojętniające sok żołądkowy mogą zmniejszyć dostępność biologiczną chinaprylu. Leki z grupy sympatykomimetyków mogą osłabić przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu. Stosowanie preparatu równolegle z lekami przeciwcukrzycowymi (preparaty doustne, insulina) może nasilać zmniejszenie stężenia glukozy we krwi i zwiększać ryzyko hipoglikemii. Należy uważnie kontrolować stężenie glukozy we krwi, szczególnie podczas pierwszego miesiąca leczenia. Ze względu na ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii i/lub zaburzeń czynności nerek, włącznie z ostrą niewydolnością nerek, równoległe stosowanie preparatu i leków z grupy sartanów (antagonistów angiotensyny) lub aliskirenu wymaga zachowania ostrożności. Należy uważnie kontrolować ciśnienie tętnicze, czynność nerek oraz stężenie elektrolitów. Jeżeli równolegle stosowane są inne leki przeciwnadciśnieniowe (metylodopa, beta-adrenolityki, leki moczopędne) może wystąpić nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Quinaprilum 123ratio może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Do często występujących działań niepożądanych należą: bóle i zawroty głowy, niedociśnienie tętnicze, biegunka, nudności, wymioty, suchy uporczywy kaszel, uczucie zmęczenia, osłabienie. Niezbyt często możliwe: zaburzenia snu, senność, zmęczenie, nerwowość, uczucie mrowienia i drętwienia (parestezje), kołatanie serca, rozszerzenia naczyń krwionośnych, dławica piersiowa, zatrzymanie akcji serca, ból w klatce piersiowej, niedociśnienie tętnicze związane ze zmianą pozycji ciała z siedzącej/leżącej na stojącą (niedociśnienie ortostatyczne), zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych (neutropenia), suchość błony śluzowej jamy ustnej, zakażenia górnych dróg oddechowych, zapalenie zatok, zapalenie gardła, niestrawność, ból brzucha, wzdęcia, reakcje nadwrażliwości (wysypka, pokrzywka, złuszczające zapalenie skóry, łysienie, nadmierne pocenie się), białkomocz, impotencja, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani, w sporadycznych przypadkach mogący powodować zwężenie dróg oddechowych, utrudniać oddychanie i zagrażać życiu). Rzadko: depresja, stany splątania, zaburzenia czucia, zaburzenia równowagi, zaburzenia widzenia, szumy uszne, zaburzenia rytmu serca, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), zawał serca, udar niedokrwienny mózgu (wtórny do nadmiernego niedociśnienia), przejściowe napady niedokrwienne mózgu, zaburzenia hematologiczne (znaczne zmniejszenie liczby granulocytów [agranulocytoza], małopłytkowość, niedokrwistość), skurcz oskrzeli, zaostrzenie astmy, nieżyt błony śluzowej nosa, duszność, zapalenie oskrzeli, zaparcia, zaburzenia smaku, zapalenie trzustki, niedrożność jelit, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, hiperkaliemia (zwiększenie stężenia potasu we krwi), ciężkie reakcje skórne (rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna naskórka), zmiany skórne podobne do łuszczycy, łysienie, pęcherzyca, nadwrażliwość na światło, bóle stawowo-mięśniowe, bóle pleców. Rzadko możliwy zespół obejmujący gorączkę, zapalenie błon surowiczych, zapalenie naczyń, bóle mięśni i stawów, zapalenie stawów, nieprawidłowości w wynikach badań laboratoryjnych. Bardzo rzadko: alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, reakcje rzekomoanafilaktyczne, niewydolność nerek, żółtaczka cholestatyczna, zapalenie wątroby. Dodatkowo możliwe nieprawidłowości w wynikach badań laboratoryjnych: zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, zwiększenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie stężenia sodu we krwi, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i zmniejszenie hematokrytu.