Ranigast (ranitydyna) – roztwór do infuzji

Co to jest Ranigast?

Lek hamujący wydzielanie kwasu solnego w soku żołądkowym.

Co zawiera i jak działa Ranigast?

Substancją czynną preparatu jest ranitydyna. Substancja ta blokuje receptory histaminowe typu 2 (receptory H2) w komórkach okładzinowych błony śluzowej żołądka, przez co hamuje wydzielanie kwasu solnego przez te komórki. W ten sposób zmniejsza się kwasowość (zwiększa się pH) soku żołądkowego. Działanie ranitydyny utrzymuje się do 12 godzin.

Kiedy stosować Ranigast?

Preparat jest wskazany wyłącznie u chorych hospitalizowanych, u których wskazane jest zmniejszenie wydzielenia kwasu solnego a niemożliwe jest stosowanie preparatu w postaci doustnej: · choroba wrzodowa dwunastnicy lub żołądka · inne zespoły z objawowym nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Ranigast?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych. Przed rozpoczęciem leczenia osób z owrzodzeniem żołądka należy wykluczyć nowotworowy charakter choroby. Stosowanie preparatu może maskować objawy raka żołądka i opóźniać właściwe rozpoznanie. Dotyczy to szczególnie osób w średnim i podeszłym wieku, z zaburzeniami dyspeptycznymi w wywiadzie a także osób, u których zmienił się charakter dolegliwości. Przed zastosowaniem preparatu powinieneś skonsultować się z lekarzem jeżeli podejrzewasz lub zdiagnozowano u Ciebie zaburzenia czynności nerek lub zaburzenia czynności wątroby. Ranitydyna jest wydalana głównie przez nerki, dlatego u chorych z niewydolnością nerek konieczne jest odpowiednie zmniejszenie dawki. Ranitydyna jest metabolizowana w wątrobie; podczas stosowania leku u osób z niewydolnością wątroby należy zachować ostrożność. Zbyt szybie podanie preparatu może spowodować zmniejszenie częstotliwości rytmu serca (bradykardię), szczególnie u pacjentów z zaburzeniami rytmu serca. Jeżeli ranitydyna jest stosowana dożylnie w dawce większej niż 400 mg na dobę przez okres dłuższy niż 5 dni może dojść do zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych. Osoby, które stosują równolegle niesteroidowe leki przeciwzapalne powinny pozostawać pod ścisłą opieką lekarską. Dotyczy to szczególnie osób w podeszłym wieku oraz osób z chorobą wrzodową w wywiadzie. Uważa się, że ranitydyna może wywołać ostre napady porfirii. Dlatego należy unikać stosowania leku u chorych z ostrą porfirią w wywiadzie. Osobom chorym na chorobę wrzodową zaleca się zaprzestanie palenia, ponieważ palenie sprzyja nawrotom tej choroby. Bezpieczeństwo i skuteczność preparatu podawanego dożylnie u dzieci nie zostało zbadane. Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów? Osoby prowadzące pojazdy mechaniczne powinny zachować szczególną ostrożność, ponieważ lek może wywoływać działania niepożądane (zawroty i bóle głowy, niewyraźne widzenie), które mogą upośledzać sprawność psychofizyczną i zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn. Jeżeli wystąpią powyższe działania niepożądane nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Dawkowanie preparatu Ranigast

Preparat ma postać roztworu do wlewów dożylnych i nie wymaga rozcieńczenia. Preparat może być podawany dożylnie tylko przez kwalifikowany personel medyczny. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Dorośli: zwykle podaje się 50 mg dożylnie we wlewie trwającym 15–20 minut; w razie konieczności wlew będzie powtarzany co 6–8 godzin. Alternatywnie preparat może być podawany we wlewie ciągłym. Po uzyskaniu poprawy leczenie może być kontynuowane doustnym preparatem ranitydyny. U chorych z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 50 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawek o połowę lub podawanie zwykłej dawki (50 mg) lecz w większych odstępach czasowych (co 18–24 godzin), ponieważ skutkiem zaburzenia czynności nerek może występować zwiększone stężenie ranitydyny we krwi. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu we wlewie dożylnym u dzieci.

Czy można stosować Ranigast w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Stosowanie leku w ciąży i w okresie karmienia wyłącznie po konsultacji z lekarzem i tylko w razie zdecydowanej konieczności.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. Ranitydyna nie nasila działania leków, takich jak: amoksycylina, diazepam, lidokaina, fenytoina, metronidazol, propranolol, teofilina i warfaryna. Leki średnio silnie i silnie zobojętniające treść żołądkową podane równocześnie z ranitydyną mogą zmniejszać wchłanianie ranitydyny. Dlatego jeśli wskazane jest stosowanie takich leków to należy je przyjmować co najmniej 1 godzinę przed lub 1 godzinę po przyjęciu preparatu. Podczas równoległego stosowania sukralfatu w dużych dawkach (2 g) może zmniejszyć się wchłanianie ranitydyny. Zastosowanie sukralfatu 2 godziny po przyjęciu ranitydyny nie wpływa na jej wchłanianie. Nie stwierdzono interakcji preparatu z amoksycyliną lub metronidazolem. Ranitydyna może zmniejszać wchłanianie ketokonazolu i innych leków, których wchłanianie zależy od kwasowości soku żołądkowego. Palenie tytoniu zmniejsza skuteczność działania ranitydyny.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Ranigast może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Działania niepożądane występują rzadko lub bardzo rzadko i mogą obejmować: reakcje nadwrażliwości (wysypka skórna, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, gorączka, skurcz oskrzeli, niedociśnienie i ból w klatce piersiowej, wstrząs anafilaktyczny), przemijające zmiany aktywności enzymów wątrobowych, zwykle przemijające zaburzenia hematologiczne takie jak zmniejszenie liczby leukocytów (leukopenia) oraz małopłytkowość, agranulocytoza lub pancytopenia, czasami z hipoplazją lub aplazją szpiku, przemijające stany splątania, depresja i omamy (szczególnie u pacjentów ciężko chorych lub pacjentów w podeszłym wieku), bóle głowy (czasami silne), zawroty głowy i przemijające zaburzenia dotyczące ruchów mimowolnych, przemijające niewyraźne widzenie (prawdopodobnie w wyniku zaburzenia akomodacji oka), zapalenie naczyń, ostre zapalenie trzustki, biegunka, zapalenie wątroby (komórkowe, kanalikowe lub mieszane) przebiegające z żółtaczką lub bez, zwykle przemijające, rumień wielopostaciowy, bóle mięśni i stawów, wypadanie włosów, śródmiąższowe zapalenie nerek, przemijająca impotencja, ginekomastia. Tak jak w przypadku innych antagonistów receptora H2 możliwe zmniejszenie częstotliwości rytmu serca (bradykardia) i blok przedsionkowo–komorowy.