Ranimax 150 (ranitydyna) – tabl. powl.

Co to jest Ranimax?

Lek hamujący wydzielanie kwasu solnego w soku żołądkowym.

Co zawiera i jak działa Ranimax?

Substancją czynną preparatu jest ranitydyna. Substancja ta blokuje receptory histaminowe typu 2 (receptory H2) w komórkach okładzinowych błony śluzowej żołądka, przez co hamuje wydzielanie kwasu solnego przez te komórki. W ten sposób zmniejsza się kwasowość (zwiększa się pH) soku żołądkowego. Działanie ranitydyny utrzymuje się do 12 godzin.

Kiedy stosować Ranimax?

Preparat jest wskazany w objawowym leczeniu nawracających dolegliwości dyspeptycznych nie związanych z chorobą organiczną przewodu pokarmowego (zaburzenia dyspeptyczne, zgaga, nadkwaśność, ból w nadbrzuszu).

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu. Nie możesz także stosować preparatu jeżeli zdiagnozowano u Ciebie marskość wątroby z nadciśnieniem wrotnym. Nie stosować u dzieci do 12. roku życia.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Ranimax?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć nowotworowy charakter choroby. Stosowanie preparatu może maskować objawy raka żołądka i opóźniać właściwe rozpoznanie. Dotyczy to szczególnie osób w średnim i podeszłym wieku, z zaburzeniami dyspeptycznymi w wywiadzie a także osób, u których zmienił się charakter dolegliwości lub które obserwują utratę wagi. Jeżeli objawy nie ustąpią po 2 tygodniach leczenia należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Przed zastosowaniem preparatu powinieneś skonsultować się z lekarzem jeżeli podejrzewasz lub zdiagnozowano u Ciebie zaburzenia czynności nerek lub zaburzenia czynności wątroby. Ranitydyna jest wydalana głównie przez nerki, dlatego u chorych z niewydolnością nerek konieczne jest odpowiednie zmniejszenie dawki. Jeżeli chory poddawany jest dializom, preparat należy przyjmować po zakończeniu dializy. Ranitydyna jest metabolizowana w wątrobie; podczas stosowania leku u osób z niewydolnością wątroby należy zachować ostrożność. Nagle wystąpienie uczucia ściskania w klatce piersiowej, świszczący oddech, wysypka, świąd powiek i twarzy mogą być objawami reakcji nadwrażliwości (uczulenia) na preparat. W przypadku stosowania ranitydyny i leków przeciwzakrzepowych (warfaryny) zalecane jest zachowanie ostrożności oraz okresowe kontrolowanie czasu protrombinowego; obserwowano zmiany czasu protrombinowego podczas stosowania ranitydyny i warfaryny. Osoby w podeszłym wieku (powyżej 65. roku życia) są bardziej narażone na wystąpienie działań niepożądanych ze strony układu nerwowego; należy zwrócić szczególną uwagę na subtelne lub jawne zmiany osobowości lub możliwe interakcje z innymi lekami. Osoby, które stosują równolegle niesteroidowe leki przeciwzapalne powinny pozostawać pod ścisłą opieką lekarską. Dotyczy to szczególnie osób w podeszłym wieku oraz pacjentów z chorobą wrzodową w wywiadzie. Uważa się, że ranitydyna może wywołać ostre napady porfirii. Dlatego należy unikać stosowania leku u chorych z ostrą porfirią w wywiadzie. Nie zaleca się stosowania preparatu w okresie terapii substytucyjnej enzymami trzustkowymi lub w ostrym zapaleniu trzustki. Palenie tytoniu zmniejsza skuteczność działania preparatu. U osób w podeszłym wieku, chorych na cukrzycę lub z zaburzeniami odporności stosujących preparat może istnieć zwiększone ryzyko zachorowania na zapalenie płuc, w okresie wzmożonego nasilenia zachorowań na tę chorobę. Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu: ­ –preparat zawiera laktozę, osoby z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy nie powinny stosować tego preparatu. Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów? Osoby prowadzące pojazdy mechaniczne powinny zachować szczególną ostrożność, ponieważ lek może wywoływać działania niepożądane (zawroty i bóle głowy, niewyraźne widzenie), które mogą upośledzać sprawność psychofizyczną i zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn. Jeżeli wystąpią powyższe działania niepożądane nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Dawkowanie preparatu Ranimax

Preparat ma postać tabletek. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Tabletki należy połykać w całości, popijając niewielką ilością wody. Przyjmować niezależnie od posiłków. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Dorośli i młodzież po 12. roku życia: w przypadku występowania nawracających objawów dyspeptycznych należy przyjąć 150 mg (1 tabletkę). W razie utrzymywania się lub nawracania dolegliwości dawkę można powtórzyć. Dawka maksymalna: 300 mg na dobę. Nie stosować dłużej niż 2 tygodnie. U chorych z niewydolnością nerek konieczne jest odpowiednie zmniejszenie dawki; należy skonsultować się z lekarzem. Jeżeli jesteś osobą poddawaną dializom skonsultuj się z lekarzem w sprawie ustalenia dawkowania.W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży (a także w okresie karmienia piersią) skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Stosowanie leku w ciąży i w okresie karmienia wyłącznie po konsultacji z lekarzem i tylko w razie zdecydowanej konieczności. Nie zaleca się stosowania preparatu w okresie karmienia piersią.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Ranimax 150 może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Działania niepożądane występują rzadko lub bardzo rzadko i mogą obejmować: reakcje nadwrażliwości (wysypka skórna, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, gorączka, skurcz oskrzeli, niedociśnienie i ból w klatce piersiowej, wstrząs anafilaktyczny), rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa i Johnsona, zwykle przemijające zaburzenia hematologiczne takie jak zmniejszenie liczby leukocytów (leukopenia) oraz małopłytkowość, granulocytopenia (zmniejszenie liczby granulocytów), przemijające stany splątania, depresja i omamy (szczególnie u pacjentów ciężko chorych lub pacjentów w podeszłym wieku), bóle głowy (czasami silne), zawroty głowy i przemijające zaburzenia dotyczące ruchów mimowolnych, przemijające niewyraźne widzenie (prawdopodobnie w wyniku zaburzenia akomodacji oka), zapalenie naczyń, ostre zapalenie trzustki, biegunka, przemijające zmiany aktywności enzymów wątrobowych, zapalenie wątroby przebiegające z żółtaczką lub bez, zwykle przemijające, bóle mięśni i stawów, wypadanie włosów, śródmiąższowe zapalenie nerek, przemijająca impotencja, ginekomastia. Tak jak w przypadku innych antagonistów receptora H2 możliwe zmniejszenie częstotliwości rytmu serca (bradykardia) i blok przedsionkowo–komorowy.