Ranopril (lizynopryl) – tabl.

Co to jest Ranopril?

Lek z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny, który jak wszystkie preparaty z tej grupy, hamuje powstawanie angiotensyny II, substancji powodującej skurcz naczyń oraz pobudzającej uwalnianie aldosteronu.

Kiedy stosować Ranopril?

Preparat jest wskazany w leczeniu: · nadciśnienia tętniczego · objawowej niewydolności serca (monoterapia lub leczenie skojarzone) · stabilnych hemodynamicznie chorych ze świeżym zawałem serca, w celu zapobiegania zaburzeniom czynności lewej komory i niewydolności serca – krótkoterminowe (6 tygodni) leczenie rozpoczęte w ciągu 24 godzin od wystąpienia zawału serca · nerkowych powikłań cukrzycy – choroby nerek u chorych z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 oraz rozpoczynającą się nefropatią.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inny inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE). Nie możesz także stosować preparatu jeżeli: · kiedykolwiek wystąpił u Ciebie obrzęk naczynioruchowy lub występuje wrodzony (dziedziczny) obrzęk naczynioruchowy. Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Nie jest zalecane stosowanie preparatu w I trymestrze ciąży.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Ranopril?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych. Należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ preparat może powodować nagłe i znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego. Zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego po przyjęciu preparatu dotyczy szczególnie osób: · ze zmniejszoną objętością krwi krążącej, odwodnionych lub z niedoborem elektrolitów (np. przyjmujących leki moczopędne, stosujących dietę o małej zawartości soli, z niedoborem sodu, poddawanych dializom, po biegunce lub wymiotach) · ze wzmożoną aktywacją układu renina–angiotensyna–aldosteron (RAA), którą można podejrzewać w przypadku ciężkiego nadciśnienia tętniczego, zastoinowej niewydolności serca, hemodynamicznie istotnego upośledzenia napływu bądź odpływu krwi z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej [dwudzielnej]), jednostronnego zwężenia tętnicy nerkowej z drugą czynną nerką), osób z marskością wątroby i/lub wodobrzuszem, osób poddawanych zabiegom lub znieczulanych · z ciężką zastoinową niewydolnością serca (możliwe także wystąpienie skąpomoczu, postępującej azotemii oraz ostrej niewydolności nerek) · ze zwiększonym ryzykiem niedokrwienia mięśnia sercowego lub mózgu w przypadku ciężkiego niedociśnienia (np. osoby z chorobą niedokrwienną serca lub zwężeniem naczyń mózgowych, u których niedociśnienie mogłoby spowodować zawał serca, udar mózgu). W powyższych przypadkach leczenie może być rozpoczynane tylko pod ścisłym nadzorem lekarskim. Ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego wymagany jest specjalny nadzór medyczny i dokładna obserwacja, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia i każdorazowo podczas zwiększania dawki. W przypadku wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego chorego należy położyć na plecach i wezwać pomoc medyczną. Wystąpienie niedociśnienia tętniczego po przyjęciu pierwszej dawki preparatu nie stanowi przeciwwskazania do dalszego stosowania preparatu, jednakże konieczne jest uzyskanie stabilizacji ciśnienia tętniczego i objętości płynów. Nie wolno rozpoczynać stosowania preparatu u osób ze świeżym zawałem serca, jeżeli wartość ciśnienia tętniczego skurczowego jest niższa niż 100 mm Hg lub u chorego występują objawy wstrząsu kardiogennego, ze względu na ryzyko dalszego pogorszenia stanu chorego. Należy zachować ostrożność u chorych z upośledzeniem odpływu krwi z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej [dwudzielnej], kardiomiopatia przerostowa) ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w jego trakcie lekarz zaleci kontrolę czynności nerek. Jeżeli występuje odwodnienie organizmu, zmniejszenie objętości krwi krążącej lub zaburzenia elektrolitowe lekarz zaleci odpowiednie postępowanie przed rozpoczęciem stosowania preparatu. U osób z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 80 ml/min) konieczne jest zmniejszenie dawki początkowej i dalsze dostosowanie dawki w zależności od stężenia kreatyniny; w tych przypadkach indywidualnie dostosowaną dawkę ustala lekarz. Konieczna jest regularna kontrola stężenia potasu i kreatyniny we krwi. Ryzyko zaburzenia czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek, występuje zwłaszcza u chorych z niewydolnością serca. Po zastosowaniu preparatu u chorych z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki może wystąpić zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, szczególnie jeśli preparat jest stosowany równolegle z lekiem moczopędnym. O ile to konieczne lekarz zaleci zmniejszenie dawki lub zaprzestanie stosowania leku moczopędnego. Ryzyko tych zaburzeń jest zwiększone u osób z niewydolnością nerek, a nadciśnienie nerkowo-naczyniowe sprzyja dodatkowo wystąpieniu ciężkiego niedociśnienia tętniczego. U tych chorych leczenie może być prowadzone tylko pod ścisłą kontrolą lekarską. Po zastosowaniu preparatu u chorych z nadciśnieniem tętniczym bez zaburzeń czynności nerek może wystąpić zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, szczególnie jeśli preparat jest stosowany równolegle z lekiem moczopędnym. O ile to konieczne lekarz zaleci zmniejszenie dawki lub zaprzestanie stosowania leku moczopędnego i/lub lizynoprylu. Ryzyko wystąpienia tych zaburzeń jest dodatkowo zwiększone u chorych z zaburzeniami czynności nerek. Zaburzenia czynności nerek mogą stanowić przeciwwskazanie do rozpoczęcia stosowania preparatu u osób ze świeżym zawałem serca. Preparat może powodować wystąpienie obrzęku naczynioruchowego (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani mogący utrudniać oddychanie i mogący stanowić zagrożenie życia). W razie wystąpienia pierwszych objawów obrzęku należy zaprzestać stosowania preparatu i natychmiast szukać pomocy medycznej. Konieczna jest hospitalizacja, monitorowanie chorego a niekiedy podjęcie odpowiedniego leczenia. Po wystąpieniu obrzęku naczynioruchowego nie wolno ponownie stosować preparatu ani innych inhibitorów konwertazy angiotensyny. Ryzyko obrzęku naczynioruchowego jest zwiększone u osób, u których w przeszłości wystąpił obrzęk naczynioruchowy oraz u osób rasy czarnej. Procedury krążenia pozaustrojowego (hemodializa, hemofiltracja, afereza lipoprotein o małej gęstości LDL), w czasie których krew narażona jest na kontakt z elektrycznie ujemnie naładowanymi powierzchniami, mogą doprowadzić do wystąpienia ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych, objawiających się obrzękiem twarzy, niedociśnieniem tętniczym, dusznością, nagłym uczuciem gorąca. Aby zapobiec wystąpieniu tych reakcji lekarz zaleci odpowiednie postępowanie. Stosowanie preparatu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia reakcji anafilaktycznej na jad owadów i inne alergeny, także podczas odczulania (w przypadku planowanego odczulania należy skonsultować się z lekarzem, który o ile to możliwe, zaleci czasowe zaprzestanie stosowania preparatu). Bardzo rzadko stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem żółtaczki cholestatycznej, która może prowadzić do piorunującej martwicy wątroby, zakończonej niekiedy zgonem. Jeżeli wystąpi żółtaczka cholestatyczna lub zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem ponieważ konieczne może być zaprzestanie stosowania preparatu i wdrożenie odpowiedniego leczenia. Preparat może powodować zaburzenia hematologiczne, w tym neutropenię (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych). Lekarz zaleci regularną kontrolę morfologii krwi, szczególnie na początku leczenia oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek, osób ze współistniejącą chorobą tkanki łącznej (np. toczniem rumieniowatym lub twardziną) oraz osób stosujących inne leki mogące powodować zmiany w morfologii krwi (allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki). W razie wystąpienie jakichkolwiek objawów zakażenia (np. gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, ból gardła) należy koniecznie skonsultować się z lekarzem i upewnić się, że nie nastąpiło obniżenie odporności organizmu. U osób rasy czarnej preparat może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego. Inhibitory ACE mogą także powodować uporczywy kaszel (skutek nasilenia działania bradykininy), bez odkrztuszania, który ustępuje po zaprzestaniu stosowania preparatu. Poinformuj lekarza o stosowaniu preparatu jeżeli planujesz zabieg operacyjny lub inny zabieg wymagający znieczulenia. Stosowanie preparatu równolegle z lekami znieczulającymi może prowadzić do wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego a nawet wstrząsu. Preparat może powodować hiperkaliemię (zwiększenie stężenia
potasu we krwi). Hiperkaliemia może być przyczyną poważnych zaburzeń rytmu serca. Lekarz zaleci monitorowanie stężenia potasu we krwi, zwłaszcza u osób, u których ryzyko hiperkaliemii jest zwiększone (osoby z niewydolnością nerek, chorzy na cukrzycę, przyjmujący leki zwiększające stężenie potasu we krwi, w tym sole potasu, leki moczopędne zatrzymujące potas lub heparynę, osoby odwodnione, osoby z niewydolnością serca lub kwasicą metaboliczną). U chorych na cukrzycę przyjmujących doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę lekarz zaleci kontrolowanie stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza w początkowym okresie stosowania preparatu. Istnieje ryzyko wystąpienia hipoglikemii, czyli nadmiernego zmniejszenia stężenia glukozy we krwi. Nie zaleca się równoległego stosowania litu. Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów? Preparat może powodować objawowe niedociśnienie tętnicze wraz z zawrotami głowy, zaburzeniami widzenia, osłabieniem, znużeniem, omdleniami i innymi objawami, które mogą upośledzać sprawność psychofizyczną i zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń i maszyn. Ryzyko takich objawów jest zwiększone na początku leczenia oraz jeżeli równolegle spożywany jest alkohol.

Dawkowanie preparatu Ranopril

Preparat ma postać tabletek do stosowania doustnego. Preparat należy przyjmować raz na dobę, codziennie o tej samej porze dnia. Można przyjmować niezależnie od posiłków. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Dorośli: Nadciśnienie tętnicze (w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi): początkowo 10 mg 1 raz na dobę; u chorych szczególnie zagrożonych wystąpieniem niedociśnienia tętniczego dawka początkowa wynosi zwykle 2,5–5 mg na dobę, a leczenie może być rozpoczynane wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarza. Dawka podtrzymująca wynosi zwykle 20 mg 1 raz na dobę. W razie konieczności lekarz zaleci zwiększenie dawki. Jeżeli występują zaburzenia czynności nerek, odwodnienie organizmu, zmniejszenie objętości krwi krążącej lub zaburzenia elektrolitowe lekarz zaleci odpowiednie postępowanie przed rozpoczęciem stosowania preparatu. U tych chorych, a także u chorych, u których nie można przerwać stosowania leków moczopędnych oraz u chorych z nadciśnieniem naczyniowo–nerkowym lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym konieczne jest zmniejszenie dawki początkowej przez lekarza (dawka początkowa wynosi zwykle 2,5–5 mg na dobę). U osób przyjmujących równolegle leki moczopędne istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań wynikających z gwałtownego i znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego. Dodatkowo, w tej grupie chorych może występować odwodnienie i zaburzenia elektrolitowe i dlatego konieczne jest indywidualne dostosowanie dawki przez lekarza. O ile to możliwe, lekarz zaleci przerwanie stosowanie leków moczopędnych na 2–3 dni przed rozpoczęciem przyjmowania preparatu. Jeżeli nie można zaprzestać stosowania leku moczopędnego stosowanie preparatu należy rozpocząć pod ścisłą kontrolą lekarską. Dawka początkowa u tych chorych wynosi zwykle 5 mg na dobę. Należy kontrolować ciśnienie tętnicze przez co najmniej 2 godziny po przyjęciu leku. Konieczne jest kontrolowanie czynności nerek i stężenia potasu we krwi. Lekarz dostosuje dalsze dawkowanie w zależności od wartości ciśnienia tętniczego. U chorych z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania. Lekarz ustali dawkowanie na podstawie klirensu kreatyniny, parametru charakteryzującego czynność nerek. Jeżeli klirens kreatyniny mieści się w przedziale 31–80 ml/min dawka początkowa wynosi 5–10 mg; jeżeli klirens kreatyniny mieści się w przedziale 10–30 ml/min dawka początkowa wynosi 2,5–5 mg; jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 10 ml/min dawka początkowa wynosi 2,5 mg. Dawka maksymalna u chorych z niewydolnością nerek wynosi 40 mg/dobę. Niewydolność serca (w skojarzeniu z lekami moczopędnymi oraz, o ile to konieczne, z glikozydami naparstnicy lub beta–adrenolitykami): dawka początkowa wynosi 2,5 mg 1 raz na dobę, a leczenie należy rozpoczynać pod ścisłą kontrolą lekarską. Lekarz dostosuje dawkę na podstawie indywidualnej reakcji chorego na leczenie. W razie potrzeby będzie zwiększał dawkę w odstępach kilku tygodniowych. Dawka maksymalna wynosi 35 mg 1 raz na dobę. U chorych szczególnie zagrożonych wystąpieniem niedociśnienia tętniczego, u których występuje odwodnienie organizmu, zmniejszenie objętości krwi krążącej lub zaburzenia elektrolitowe (hiponatremia) lekarz zaleci wyrównanie istniejących zaburzeń przed rozpoczęciem stosowania preparatu oraz regularną kontrolę czynności nerek i stężenia potasu we krwi. O ile to możliwe, lekarz zaleci zmniejszenie dawki lub przerwanie stosowania leków moczopędnych przed rozpoczęciem przyjmowania preparatu. Największe obniżenie ciśnienia tętniczego występuje po około 6.–8. godzinach od przyjęcia dawki początkowej. Konieczna jest kontrola wartości ciśnienia tętniczego do czasu jego ustabilizowania się. Świeży zawał serca: leczenie w warunkach szpitalnych może być rozpoczęte w ciągu 24 godzin od wystąpienia objawów zawału serca; nie należy rozpoczynać stosowania preparatu jeżeli ciśnienie tętnicze skurczowe jest mniejsze niż 100 mm Hg. Początkowo 5 mg, następnie, kolejne 5 mg po 24 godzinach, 10 mg po 48 godzinach i następnie 10 mg raz na dobę. U chorych z niskim ciśnieniem skurczowym, poniżej 120 mm Hg, lekarz zaleci zastosowanie mniejszej dawki (zwykle początkowo 2,5 mg na dobę). Jeżeli w okresie stosowania preparatu ciśnienie tętnicze skurczowe zmniejszy się do wartości 100 mm Hg lub będzie mniejsze lekarz zaleci zmniejszenie dawki do 2,5–5 mg na dobę. Jeżeli wystąpi niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe mniejsze niż 90 mm Hg utrzymujące się przez ponad 1 godzinę) lekarz zaleci zaprzestanie stosowania preparatu. Leczenie może być kontynuowane przez 6 tygodni, po czym nastąpi ponowna ocena stanu pacjenta. Na jej podstawie lekarz podejmie dalsze decyzje terapeutyczne. Należy zachować szczególną ostrożność u chorych z zawałem serca i zaburzeniami czynności nerek. W przypadku zaburzeń czynności nerek lekarz dostosuje dawkowanie w zależności od wartości klirensu kreatyniny. Nerkowe powikłania cukrzycy: u chorych z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 oraz rozpoczynającą się nefropatią cukrzycową dawka początkowa wynosi zwykle 10 mg 1 raz na dobę. W razie konieczności lekarz zwiększy dawkę do 20 mg 1 raz na dobę. W przypadku zaburzeń czynności nerek lekarz dostosuje dawkowanie w zależności od wartości klirensu kreatyniny. U chorych w podeszłym wieku należy zachować szczególną ostrożność podczas zwiększania dawki. Nie zaleca się stosowania preparatu u chorych po niedawnym przeszczepieniu nerki. Dzieci 6.–16. roku życia: Nadciśnienie tętnicze: jeżeli masa ciała wynosi 20–50 kg początkowo 2,5 mg 1 raz na dobę, dawka maksymalna 20 mg na dobę; jeżeli masa ciała jest większa niż 50 kg początkowo 5 mg 1 raz na dobę, dawka maksymalna 40 mg na dobę. U dzieci z zaburzoną czynnością nerek lekarz zaleci zmniejszenie dawki początkowej lub wydłużenie odstępu pomiędzy kolejnymi dawkami. Nie należy stosować preparatu u dzieci w innych wskazaniach niż nadciśnienie tętnicze. Nie należy stosować preparatu u dzieci do 6. roku życia ani u dzieci z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.

Czy można stosować Ranopril w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Nie należy stosować preparatu w I trymestrze ciąży. Stosowanie preparatu w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Jeżeli kobieta planuje ciążę zalecana jest zmiana sposobu leczenia przeciwnadciśnieniowego. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia zajścia w ciążę w okresie przyjmowania preparatu należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem ponieważ wymagane jest natychmiastowe zaprzestanie stosowania preparatu. Lekarz może zalecić stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. Leki moczopędne nasilają przeciwnadciśnieniowe działanie lizynoprylu. Wcześniejsze stosowanie leków moczopędnych może zwiększyć ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego po rozpoczęciu leczenia lizynoprylem. O ile to możliwe, lekarz zaleci przerwanie stosowanie leków moczopędnych przed rozpoczęciem przyjmowania preparatu. Równoległe stosowanie leków wpływających na stężenie potasu we krwi (sole potasu, niektóre leki moczopędne i przeciwnadciśnieniowe np. spironolakton, triamteren, amiloryd, eplerenon, suplementy potasu, trimetoprym, takrolimus, cyklosporyna, heparyna) oraz zawierających potas zamienników soli kuchennej może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia). Nie zaleca się równoległego stosowania lizynoprylu z wymienionymi powyżej preparatami. Jeżeli konieczne jest ich stosowanie lekarz zaleci regularną kontrolę stężenia potasu we krwi. Preparat może nasilać toksyczne działanie soli litu. Nie zaleca się równoległego stosowania litu, a w razie konieczności takiego leczenia skojarzonego należy kontrolować stężenie litu. Równoległe stosowanie leków moczopędnych nasila ryzyko toksycznego działania litu. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. kwas acetylosalicylowy, ibuprofen, inhibitory COX-2) mogą zmniejszać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu oraz powodować zaburzenia czynności nerek i zwiększenie stężenia potasu we krwi. Występowanie tych zaburzeń jest szczególnie prawdopodobne u osób z zaburzeniami czynności nerek, odwodnionych i w podeszłym wieku. Równoległe wstrzyknięcie preparatów złota (np. aurotiojabłczan sodu) może powodować reakcje przypominające objawy po podaniu azotanów, w tym potencjalnie ciężkie objawy rozszerzenia naczyń krwionośnych, obejmujące nagłe zaczerwienienie skóry, nudności, zawroty głowy i niedociśnienie tętnicze. Jeżeli preparat stosowany jest równolegle z lekami przeciwnadciśnieniowymi lub innymi lekami mogącymi obniżać ciśnienie tętnicze (np. nitrogliceryna i inne azotany, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki znieczulające, leki przeciwpsychotyczne, barbiturany, leki opioidowe) może wystąpić nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego i niedociśnienie tętnicze. Leki zwiększające ciśnienie tętnicze (np. sympatykomimetyki, izoproterenol, dobutamina, dopamina, epinefryna) mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu. Należy regularnie kontrolować ciśnienie tętnicze. Równolegle stosowane leki zmniejszające odpowiedź immunologiczną (np. niektóre leki przeciwnowotworowe, kortykosteroidy stosowane ogólnie) zwiększają ryzyko zaburzeń hematologicznych związanych z nadmiernym zmniejszeniem liczby białych krwinek. Stosowanie preparatu równolegle z lekami przeciwcukrzycowymi (preparaty doustne, insulina) może nasilać zmniejszenie stężenia glukozy we krwi i zwiększać ryzyko hipoglikemii. Należy uważnie kontrolować stężenie glukozy we krwi, szczególnie podczas pierwszych tygodni leczenia oraz u chorych z zaburzeniami czynności nerek. U osób przyjmujących inhibitory ACE i wildagliptynę może zwiększać się ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (zwykle o łagodnym nasileniu). Preparat może być stosowany w skojarzeniu z kwasem acetyosalicylowym (w dawkach kardiologicznych), lekami trombolitycznymi (rozpuszczającymi zakrzep), lekami z grupy beta–blokerów) i azotanami.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Ranopril, może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Do często występujących działań niepożądanych należą: bóle i zawroty głowy, objawy wywołane ortostatycznym obniżeniem ciśnienia tętniczego (np. zawroty głowy, omdlenia, zaburzenia równowagi), suchy uporczywy kaszel, biegunka, nudności, wymioty, zaburzenia czynności nerek. Niezbyt często możliwe: zmiany nastroju, parestezje (uczucie mrowienia i drętwienia, zaburzenia czuciowe), zaburzenia snu, zaburzenia smaku, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), kołatanie serca, zaburzenia rytmu serca, zawał serca lub udar niedokrwienny mózgu (wtórny do nadmiernego niedociśnienia), przejściowe napady niedokrwienne mózgu, objawy zespołu Raynauda, zapalenie błony śluzowej nosa, nudności, niestrawność, ból brzucha, wysypka, świąd, zmęczenie, osłabienie, zaburzenia funkcji seksualnych (impotencja), zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Rzadko możliwe: niedokrwistość, stany splątania, suchość błony śluzowej jamy ustnej, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani w sporadycznych przypadkach mogący powodować zwężenie dróg oddechowych, utrudniać oddychanie i zagrażać życiu), pokrzywka, łysienie, łuszczyca, zaburzenia czynności nerek (ostra niewydolność nerek, mocznica), ginekomastia, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zmniejszenie stężenia sodu we krwi (hiponatremia). Bardzo rzadko: zaburzenia hematologiczne (zmniejszenie liczby krwinek białych [leukopenia], zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych [neutropenia], agranulocytoza, małopłytkowość, zaburzenia czynności szpiku kostnego, niedokrwistość hemolityczna, powiększenie węzłów chłonnych), choroby autoimmunologiczne, nadmierne zmniejszenie stężenia glukozy we krwi (hipoglikemia), skurcz oskrzeli, zapalenie zatok, eozynofilowe zapalenie płuc, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, żółtaczka cholestatyczna, uszkodzenie komórek wątroby (hepatocytów), zapalenie wątroby, zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy jelit, skąpomocz lub bezmocz, obfite pocenie się, ciężkie reakcje skórne (martwica toksyczna rozpływna naskórka, zespół Stevensa i Johnsona, rumień wielopostaciowy, pęcherzyca, chłoniak rzekomy skóry), zespół obejmujący jeden lub więcej z następujących objawów: gorączka, zapalenie naczyń, bóle mięśni i stawów, zapalenie stawów, zwiększona wartość OB, zwiększenie liczby krwinek białych, eozynofilia, czyli zwiększenie liczby granulocytów kwasochłonnych [eozynofilów], wysypka i inne objawy dermatologiczne. Z nieznaną częstością może wystąpić depresja oraz omdlenie.