Streptomycinum TZF (streptomycyna) – proszek do sporz. roztworu do wstrzykiwań

Co to jest Streptomycinum TZF?

Lek przeciwbakteryjny do stosowania ogólnego. Antybiotyk aminoglikozydowy stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych.

Kiedy stosować Streptomycinum TZF?

Preparat jest wskazany w leczeniu umiarkowanie ciężkich i ciężkich zakażeń, wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na streptomycynę, takich jak: · zakażenia gruźlicze (leczenie skojarzone z innymi lekami przeciwprątkowymi) · zakażenia niegruźlicze (dżuma, tularemia, bruceloza, ziarniniak pachwinowy, wrzód miękki, zakażenia układu oddechowego, zapalenie wsierdzia [leczenie skojarzone z innymi antybiotykami], zapalenie płuc [leczenie skojarzone z innymi antybiotykami], zakażenia układu moczowego, posocznica wywoływana przez pałeczki Gram-ujemne [leczenie skojarzone z innymi antybiotykami]).

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inne antybiotyki aminoglikozydowe. Stosowanie preparatu jest także przeciwwskazane, jeżeli występują u Ciebie choroby narządu słuchu, zaburzenia błędnika lub jeżeli chorujesz na miastenię.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Streptomycinum TZF?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych. Aminoglikozydy stosowane pozajelitowo mogą uszkadzać słuch (działanie ototoksyczne). Stosowanie preparatu może, u niektórych osób, być związane z wystąpieniem zaburzeń słuchu i szumów usznych. Dlatego u osób długotrwale leczonych streptomycyną lekarz zwykle zaleci odpowiednie badania kontrolne słuchu, przed rozpoczęciem leczenia i okresowo w jego trakcie. Jeżeli wystąpią objawy mogące świadczyć o ototoksycznym działaniu preparatu, takie jak ból głowy, nudności, wymioty, zaburzenia równowagi, szumy uszne lub pogorszenie słuchu należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Szybkie działanie zgodnie z zaleceniami lekarza pomoże zapobiec trwałemu uszkodzeniu słuchu. U osób z zaburzeniami czynności nerek ryzyko ototoksycznego i neurotoksycznego działania streptomycyny jest większe. Jeżeli podejrzewasz lub stwierdzono u Ciebie występowanie zaburzeń czynności nerek, przed zastosowaniem preparatu skonsultuj się z lekarzem. Zachowania szczególnej ostrożności wymaga stosowanie preparatu u małych dzieci. Nie wolno przekraczać zalecanych dawek. Przekroczenie dawki może spowodować zahamowanie czynności ośrodkowego układu nerwowego objawiające się osłupieniem, zwiotczeniem, śpiączką, zaburzeniami oddychania. Jeżeli streptomycyna podawana była podczas zabiegu chirurgicznego po zakończeniu intubacji istnieje ryzyko wystąpienia groźnego dla życia bezdechu. Zalecana jest uważna obserwacja chorego po zabiegu. W przypadku leczenia chorób przenoszonych drogą płciową (takich jak ziarniniak pachwinowy, wrzód miękki) lekarz może zalecić wykonanie odpowiednich badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia lub wykluczenia równoległego zakażenia kiłą. Preparat może nasilać objawy miastenii (przewlekła choroba, objawiająca się nużliwością mięśni). Stosowanie antybiotyków może powodować nadmierny rozwój opornych na leczenie bakterii i grzybów. W okresie leczenia zaleca się obserwację, czy nie występują objawy nowych zakażeń. Jeżeli w okresie stosowania preparatu pojawią się nowe zakażenia bakteryjne lub grzybicze (np. zakażenia drożdżakami) należy bezzwłocznie skonsultować się z lekarzem. Domięśniowo streptomycyna powinna być podawana w duże grupy mięśni, by nie uszkodzić nerwów obwodowych, zmniejszyć ból i podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia. Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów? Nie ma danych dotyczących wpływu preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn.

Dawkowanie preparatu Streptomycinum TZF

Preparat ma postać proszku do przygotowania roztworu do wstrzyknięć domięśniowych. Może być podawany wyłącznie domięśniowo. Lekarz dobierze odpowiednie dawkowanie w zależności od ciężkości i rodzaju zakażenia. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Leczenie gruźlicy (w skojarzeniu z innymi lekami przeciwprątkowymi): Dorośli: w leczeniu ciągłym 15 mg/kg masy ciała na dobę, maksymalnie 1 g. W leczeniu przerywanym 25–30 mg/kg masy ciała na dobę, maksymalnie 1,5 g, 2–3 razy w tygodniu. Dzieci: w leczeniu ciągłym 20–40 mg/kg masy ciała na dobę, maksymalnie 1 g. W leczeniu przerywanym 25–30 mg/kg masy ciała na dobę, maksymalnie 1,5 g, 2–3 razy w tygodniu. Maksymalna dawka całkowita na cykl leczenia wynosi 120 g. Leczenie zakażeń niegruźliczych: Dorośli: zwykle 1–2 g na dobę w dawkach podzielonych, przez 3–7 dni; dawka maksymalna wynosi 2 g na dobę. Dżuma: 2 g na dobę w 2 dawkach podzielonych przez co najmniej 10 dni. Tularemia: 1–2 g na dobę w dawkach podzielonych przez 7–14 dni, a jeśli choroba przebiega bez gorączki przez 5–7 dni. Zapalenie wsierdzia wywołane przez paciorkowce (leczenie skojarzone z penicyliną): w 1. tygodniu stosuje się 1 g 2 razy na dobę, w 2. tygodniu stosuje się 500 mg 2 razy na dobę; u pacjentów po 60. roku życia stosuje się 500 mg 2 razy na dobę przez 2 tygodnie. Zapalenie wsierdzia wywołane przez enterokoki (leczenie skojarzone z penicyliną): przez pierwsze 2 tygodnie stosuje się 1 g 2 razy na dobę, a następnie przez 4 tygodnie 500 mg 2 razy na dobę. Dzieci: zwykle stosuje się 20–40 mg/kg masy ciała na dobę w 2–4 dawkach podzielonych (co 12 lub co 6 godzin); maksymalnie 1 g na dobę. W przypadku zaburzeń czynności nerek konieczne jest zachowanie ostrożności. Lekarz może zalecić monitorowanie stężenia streptomycyny we krwi ze względu na ryzyko nasilenia jej toksyczności, monitorowanie parametrów czynności nerek (stężenia kreatyniny i mocznika we krwi) oraz regularne badania słuchu ze względu na ryzyko ototoksycznego działania preparatu. W razie konieczności lekarz zaleci zmniejszenie dawki. U osób po 50. roku życia konieczne jest dostosowanie dawkowania przez lekarza. Lekarz może zalecić monitorowanie parametrów czynności nerek (stężenia kreatyniny i mocznika we krwi) oraz regularne badania słuchu (ryzyko ototoksyczności). Jeżeli w okresie stosowania preparatu wystąpią zaburzenia słuchu lub inne nasilone objawy niepożądane należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Sposób podawania leku: Preparat może być podawany wyłącznie domięśniowo. Preparat podaje się w duże grupy mięśni (pośladek, mięśnie boczne uda, w uzasadnionych przypadkach w mięsień naramienny), by nie uszkodzić nerwów obwodowych, zmniejszyć ból i podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia. U niemowląt i małych dzieci podawanie w pośladek nie jest zalecane ze względu na ryzyko uszkodzenia nerwu kulszowego (zwykle podaje się w mięśnie boczne uda). Czas trwania leczenia: Lekarz określi czas trwania leczenia. Czas trwania leczenia, z wyjątkiem gruźlicy, wynosi zwykle 7–14 dni.

Czy można stosować Streptomycinum TZF w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Stosowanie preparatu w okresie ciąży jest dopuszczone jedynie w sytuacji, gdy lekarz uzna to za absolutnie konieczne, a stosowanie bezpieczniejszego leku jest niemożliwe (w tym z powodu przeciwwskazań). W okresie leczenia nie należy karmić piersią.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. W szczególności poinformuj lekarza jeżeli stosujesz leki, takie jak: · leki zwiotczające mięśnie oraz preparaty stosowane do znieczulenia ogólnego · leki moczopędne (np. furosemid, kwas etakrynowy) · mocznik, mannitol · inne leki mogące uszkadzać nerki (leki o działaniu nefrotoksycznym) lub działać toksycznie na układ nerwowy (leki o działaniu neurotoksycznym), takie jak neomycyna, kanamycyna, gentamycyna, cefalorydyna, paromomycyna, wiomycyna, polimyksyna B, kolistyna, tobramycyna, cyklosporyna. Streptomycyna nasila działanie leków zwiotczających mięśnie oraz preparatów stosowanych do znieczulenia ogólnego; należy pozostawać pod obserwacją lekarską. Równoległe stosowanie streptomycyny i furosemidu, kwasu etakrynowego, mannitolu lub innych leków moczopędnych nasila ryzyko uszkodzenia narządu słuchu. Podczas leczenia streptomycyną nie należy stosować neomycyny, kanamycyny, gentamycyny, cefalorydyny, paromomycyny, wiomycyny, polimyksyny B, kolistyny, tobramycyny, cyklosporyny ze względu na nasilenie ich neurotoksycznego i nefrotoksycznego działania.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Streptomycinum TZF może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Możliwe jest wystąpienie następujących działań niepożądanych: leukopenia (zmniejszenie liczby krwinek białych czyli leukocytów), małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, zapalenie nerwu wzrokowego, parestezje twarzy (uczucie kłucia, mrowienia, drętwienia), neuropatie obwodowe, objawy ototoksyczności (zaburzenia w obrębie przedsionka ucha wewnętrznego, nudności, wymioty, zawroty głowy, zaburzenia równowagi) występujące najczęściej u chorych z zaburzeniami czynności nerek, w podeszłym wieku oraz leczonych długotrwale, objawy nefrotoksyczności (zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi), osłabienie mięśniowe, ból i podrażnienie w miejscu podania, wysypka, pokrzywka, świąd, zaczerwienienie skóry, złuszczające zapalenie skóry. Bardzo rzadko możliwy obrzęk naczynioruchowy i reakcje anafilaktyczne.