Symazide MR (gliklazyd) – tabl. o zmodyfikowanym uwalnianiu

Co to jest Symazide MR?

Doustny lek przeciwcukrzycowy. Lek zmniejszający stężenie glukozy we krwi (lek hipoglikemizujący), stymuluje uwalnianie insuliny.

Co zawiera i jak działa Symazide MR?

Substancją czynną preparatu jest gliklazyd. Jest to doustny lek przeciwcukrzycowy z grupy pochodnych sulfonylomocznika. Leki te stosuje się w celu zmniejszenia stężenia glukozy we krwi w przebiegu cukrzycy typu 2 (dawniej stosowano termin „cukrzyca insulinoniezależna”). Gliklazyd zwiększa uwalnianie insuliny przez komórki beta trzustki w odpowiedzi na fizjologiczny bodziec jakim jest glukoza. Mechanizm działania polega na wiązaniu gliklazydu z białkiem błonowym komórek beta co skutkuje zamknięciem kanału potasowego i depolaryzacją błony komórkowej. Depolaryzacja powoduje otwarcie kanałów wapniowych i napływ jonów wapnia do wnętrza komórki. Zwiększone stężenie wewnątrzkomórkowego wapnia staje się sygnałem do uwalniania insuliny. Gliklazyd wywiera także wpływ na naczynia zmniejszając formowanie się mikrozakrzepów. Hamuje agregację płytek krwi oraz wpływa na przyspieszenie procesów fibrynolizy poprzez nasilenie przekształceń nieczynnego plazminogenu do aktywnej plazminy, będącej kluczowym enzymem fibrynolitycznym. Po podaniu doustnym gliklazyd dobrze się wchłania. Stężenie leku w osoczu zwiększa się stopniowo przez 6 godzin po przyjęciu leku w postaci zmodyfikowanym uwalnianiu, a następnie utrzymuje się na stałym poziomie pomiędzy 6.–12. godziną po podaniu. Gliklazyd metabolizowany jest głównie w wątrobie i wydalany z moczem, przede wszystkim w postaci metabolitów. Metabolity gliklazydu nie wykazują działania hipoglikemizującego.

Kiedy stosować Symazide MR?

Preparat jest wskazany u dorosłych w leczeniu cukrzycy typu 2, gdy metody niefarmakologiczne (dieta, ćwiczenia fizyczne, zmniejszenie masy ciała) nie wystarczają do utrzymania prawidłowego stężenia glukozy we krwi.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu, na inne pochodne sulfonylomocznika lub na sulfonamidy. Nie można także stosować preparatu w przypadku: · cukrzycy typu 1 (insulinozależnej) · stanu przedśpiączkowego lub śpiączki cukrzycowej · ketozy lub kwasicy ketonowej związanej z cukrzycą · ciężkich zaburzeń czynności nerek i/lub wątroby (w takim przypadku konieczne jest stosowanie insuliny) · gdy stosowany jest mikonazol. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w ciąży i w okresie karmienia piersią.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Symazide MR?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych. Preparat może być stosowany jedynie u osób regularnie spożywających posiłki. Podobnie jak inne leki z grupy pochodnych sulfonylomocznika, preparat może powodować wystąpienie hipoglikemii, szczególnie jeżeli posiłki są przyjmowane nieregularnie lub pomijane oraz gdy posiłek zawiera zbyt mało węglowodanów. Hipoglikemia częściej pojawia się podczas stosowania diet niskokalorycznych, w następstwie długotrwałego lub znacznego wysiłku fizycznego, gdy spożywany jest alkohol oraz jeżeli równolegle stosowane są inne leki przeciwcukrzycowe. Objawy hipoglikemii mogą obejmować: ból głowy, napady głodu (tzw. wilczy głód), nudności, wymioty, znużenie, senność, zaburzenia snu, niepokój ruchowy, agresywność, zaburzenia koncentracji, osłabienie czujności, wydłużenie czasu reakcji, depresję, dezorientację, zaburzenia mowy i widzenia, drżenia, niedowłady, zaburzenia czucia, zawroty głowy, bezradność, utratę samokontroli, majaczenie, drgawki, utratę przytomności, śpiączkę, płytki oddech, zmniejszenie częstotliwości rytmu serca, a także objawy związane z pobudzeniem współczulnego układu nerwowego, takie jak pocenie się, niepokój, wilgotna skóra, zwiększenie częstotliwości rytmu serca, nadciśnienie tętnicze, kołatanie serca, dławica piersiowa i zaburzenia rytmu serca. Objawy ciężkiego napadu hipoglikemii mogą przypominać udar. Szybka poprawa następuje zwykle po podaniu węglowodanów (cukru). Sztuczne środki słodzące nie są skuteczne. Ustąpienie objawów hipoglikemii może być krótkotrwałe i może wystąpić nawrót hipoglikemii. W przypadku ciężkiej lub długotrwałej hipoglikemii konieczna jest konsultacja lekarska, a w niektórych sytuacjach niezbędna jest hospitalizacja chorego i dożylne podawanie glukozy przez kilka dni. Wystąpieniu hipoglikemii może sprzyjać: · niechęć lub niezdolność do współdziałania z lekarzem, częsta u osób w podeszłym wieku · niedożywienie, nieregularne spożywanie posiłków, pomijanie posiłków, okresy postu · zmiana sposobu odżywiania · spożycie węglowodanów nie adekwatne do podejmowanego wysiłku fizycznego · spożywanie alkoholu · zaburzenia czynności nerek · ciężkie zaburzenia czynności wątroby · przyjmowanie preparatu niezgodnie z zaleceniami (przedawkowanie) · niewyrównane zaburzenia wydzielania wewnętrznego gruczołów, np. niektóre zaburzenia czynności tarczycy, zaburzenia czynności przedniego płata przysadki mózgowej, niewydolność nadnerczy · równoległe stosowanie innych leków. Jeżeli wiesz lub podejrzewasz, że należysz do którejkolwiek z powyższych grup, przed zastosowaniem preparatu poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Lekarz może zalecić Ci częstsze badania laboratoryjne i pozostawanie pod ścisłą kontrolą. Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność działania preparatu może ulec zmianie u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub zaburzeniami czynności wątroby. W tej grupie chorych hipoglikemia może się przedłużać, co może wymagać odpowiedniego leczenia i/lub hospitalizacji chorego. W przypadku wystąpienia sytuacji, które mogą zaburzać kontrolę stężenia glukozy we krwi, takich jak np. wypadki, urazy, zabiegi chirurgiczne, gorączka i zakażenia może być wskazana czasowa zmiana preparatu na insulinę; należy skonsultować się z lekarzem. U niektórych chorych, po pewnym czasie stosowania preparatu, może wystąpić zjawisko tolerancji, polegające na zmniejszeniu odpowiedzi na dotychczas stosowaną dawkę. Może to prowadzić do zwiększenia stężenia glukozy we krwi, pomimo stosowania zaleconych dawek. W okresie leczenia lekarz zaleci regularną kontrolę stężenia glukozy we krwi i w moczu, a także kontrolę stężenia hemoglobiny glikowanej. Należy pamiętać, że właściwa dieta oraz regularny wysiłek fizyczny wpływają istotnie na kontrolę stężenia glukozy we krwi i skuteczność leczenia. Stosowanie preparatu, a także innych pochodnych sulfonylomocznika, u osób z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej wymaga zachowania ostrożności. U tych osób istnieje ryzyko hemolizy krwinek (nieodwracalnego uszkodzenia krwinek) i wystąpienia niedokrwistości hemolitycznej. O ile to będzie konieczne, lekarz może zalecić stosowanie innych leków, nie będących pochodnymi sulfonylomocznika. Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów? Zdolność koncentracji i szybkość reakcji może być zaburzona jeśli cukrzyca nie jest dobrze kontrolowana, zwłaszcza na początku leczenia i w przypadku wystąpienia hipoglikemii (np. podczas stosowania zbyt dużej dawki leku lub skutkiem pominięcia posiłku) oraz gdy występują związane z cukrzycą zaburzenia widzenia. Może to stanowić zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń/maszyn. Należy zachować ostrożność, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia, a także unikać sytuacji mogących prowadzić do wystąpienia hipoglikemii.

Dawkowanie preparatu Symazide MR

Preparat ma postać tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu do stosowania doustnego. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Dorośli: Preparat należy przyjmować 1 raz na dobę, w trakcie śniadania. W przypadku pominięcia dawki leku, nie należy zwiększać następnej dawki. Tabletki należy połykać w całości (nie rozgryzać). Dawkowanie zależy od wyników oznaczeń stężenia glukozy we krwi i w moczu. Początkowo 30 mg na dobę; jeżeli nie uzyska się odpowiedniej kontroli glikemii, lekarz zaleci dalsze zwiększanie dawki, z zachowaniem odstępów przynajmniej 1 miesiąca, do dawki zapewniającej skuteczną kontrolę stężenia glukozy we krwi, tj. 60, 90 lub 120 mg na dobę. W wyjątkowych przypadkach, jeśli nie uzyska się zmniejszenia stężenia glukozy po 2. tygodniach stosowania leku, lekarz może zalecić zwiększanie dawki już pod koniec 2. tygodnia leczenia. Dawka maksymalna wynosi 120 mg na dobę. Preparat może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi (biguanidy, inhibitory alfa glukozydazy, insulina). Leczenie skojarzone może być rozpoczynane wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarza. Lekarz może także zalecić preparat w celu zastąpienia innych dotychczas stosowanych doustnych leków przeciwcukrzycowych. W takim przypadku, aby uniknąć wystąpienia hipoglikemii skutkiem wzajemnego nasilenia działania leków, należy ściśle przestrzegać zaleceń lekarza. Jeżeli lekarz zaleci zamianę wcześniej stosowanego preparatu w postaci o natychmiastowym uwalnianiu na postać o zmodyfikowanym uwalnianiu należy ściśle przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania, ponieważ postaci te nie są równoważne. W okresie zmiany sposobu leczenia należy pozostawać pod kontrolą lekarską i ściśle monitorować stężenie glukozy we krwi. W przypadku łagodnej lub umiarkowanej niewydolności nerek nie ma konieczności dostosowania dawkowania; chory powinien pozostawać pod obserwacją lekarską. Chorzy ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia hipoglikemii (niedożywieni, źle odżywiani, z niedoczynnością przysadki, niedoczynnością tarczycy, niewydolnością kory nadnerczy, po leczeniu z zastosowaniem kortykosteroidów, z ciężkimi chorobami naczyń, w tym z ciężką chorobą wieńcową, z ciężką niewydolnością tętnicy szyjnej, z chorobą obwodowych naczyń krwionośnych) powinni skonsultować się z lekarzem ponieważ mogą wymagać dostosowania dawkowania (zaleca się stosowanie minimalnej dobowej dawki początkowej). Dzieci i młodzież: Ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i młodzieży do 18. roku życia nie zaleca się stosowania preparatu w tej grupie wiekowej.

Czy można stosować Symazide MR w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Stosowanie preparatu w okresie ciąży jest przeciwwskazane. Jeżeli w okresie stosowania preparatu kobieta zajdzie w ciążę lub planuje ciążę powinna jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, ponieważ zalecana jest jak najszybsza zmiana sposobu leczenia na leczenie insuliną. Stosowanie preparatu w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. W okresie stosowania preparatu przyjmowanie jakichkolwiek innych leków może mieć miejsce tylko za zgodą lekarza lub na jego zalecenie. Stosowanie preparatu równolegle z mikonazolem (o działaniu ogólnym lub w postaci żelu do stosowania w jamie ustnej) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia hipoglikemii i śpiączki. Nie zaleca się równoległego stosowania preparatu z fenylbutazonem (o działaniu ogólnym) ze względu na ryzyko wystąpienia hipoglikemii. Zaleca się stosowanie innych niż fenylbutazon leków przeciwzapalnych. Jeżeli lekarz uzna jednak stosowanie fenylbutazonu za absolutnie konieczne zaleci też odpowiednie dostosowanie dawkowania leku hipoglikemizującego i częstą kontrolę stężenia glukozy we krwi. Po zakończeniu stosowania fenylbutazonu konieczna jest ponowna konsultacja lekarska i ponowne dostosowanie dawkowania leków hipoglikemizujących. W okresie leczenia należy unikać spożywania alkoholu oraz preparatów zawierających alkohol. Alkohol nasila działanie hipoglikemizujące preparatu co może prowadzić do wystąpienia śpiączki hipoglikemicznej. Należy zachować ostrożność, ponieważ równoległe stosowanie niżej wymienionych leków nasila hipoglikemizujące działanie preparatu i może prowadzić do wystąpienia hipoglikemii: · insulina · inne leki przeciwcukrzycowe (np. akarboza, metformina, biguanidy) · beta-blokery · flukonazol · inhibitory konwertazy angiotensyny (inhibitory ACE), np. kaptopryl, enalapryl · inhibitory MAO · leki blokujące receptory histaminowe H2 · sulfonamidy · klarytromycyna · niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Równoległe stosowanie niżej wymienionych leków osłabia hipoglikemizujące działanie preparatu i może prowadzić do wystąpienia hiperglikemii: · danazol; nie należy stosować preparatu równolegle z danazolem (jeżeli jednak lekarz uzna stosowanie danazolu za absolutnie konieczne zaleci też odpowiednie dostosowanie dawkowania i częstą kontrolę stężenia glukozy we krwi; po zakończeniu stosowania danazolu konieczna jest ponowna konsultacja lekarska i ponowne dostosowanie dawkowania preparatu) · chlorpromazyna; konieczne monitorowanie stężenia glukozy we krwi i dostosowanie dawki leku hipoglikemizującego zarówno w trakcie jak i po zakończeniu stosowania chlorpromazyny · glikokortykosteroidy (o działaniu ogólnym i miejscowym) i tetrakozaktyd; ryzyko zwiększenia stężenia glukozy we krwi, hiperglikemii z możliwą kwasicą ketonową; konieczne monitorowanie stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza na początku leczenia i dostosowanie dawki leku hipoglikemizującego zarówno w trakcie jak i po zakończeniu stosowania glikokortykosteroidów · rytodryna, salbutamol, terbutalina (podanie dożylne); konieczne monitorowanie stężenia glukozy we krwi i w niektórych przypadkach zastosowanie insulinoterapii. Gliklazyd może nasilać działanie przeciwzakrzepowe pochodnych kumaryny (np. warfaryna); konieczne może być dostosowanie dawkowania leku przeciwzakrzepowego lub jego zmiana.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Symazide MR może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Podobnie jak w przypadku innych pochodnych sulfonylomocznika, stosowanie preparatu związane może być z wystąpieniem hipoglikemii (niekiedy długotrwałej lub o ciężkim przebiegu, trudnej do wyrównania, wymagającej hospitalizacji). Niezbyt często zaburzenia żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, niestrawność, biegunka, zaparcia), które można złagodzić, przyjmując lek w trakcie śniadania. Rzadko możliwe zaburzenia hematologiczne: małopłytkowość, leukopenia, granulocytopenia, niedokrwistość. Rzadko: zaburzenia czynności wątroby, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, żółtaczka cholestatyczna (w przypadku jej wystąpienia zwykle konieczne jest zaprzestanie stosowania preparatu), zapalenie wątroby, zaburzenia widzenia (szczególnie na początku leczenia i w związku z hipoglikemią), wysypka, świąd, pokrzywka, rumień, wykwity plamkowo-grudkowe, obrzęk naczynioruchowy, odczyny pęcherzowe, w tym zespół Stevensa i Johnsona oraz martwica toksyczna rozpływna. Ponadto, po zastosowaniu innych pochodnych sulfonylomocznika opisywano przypadki erytrocytopenii, agranulocytozy, niedokrwistości hemolitycznej, pancytopenii, alergicznego zapalenia naczyń, zmniejszenia stężenia sodu we krwi, zagrażającej życiu niewydolności wątroby.