Symibace (cilazapryl) – tabl. powl.

Co to jest Symibace?

Lek z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny, który jak wszystkie preparaty z tej grupy, hamuje powstawanie angiotensyny II, substancji powodującej skurcz naczyń oraz pobudzającej uwalnianie aldosteronu.

Kiedy stosować Symibace?

Preparat jest wskazany w leczeniu: · nadciśnienia tętniczego pierwotnego · objawowej niewydolności serca.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inny inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE). Nie możesz także stosować preparatu jeżeli: · kiedykolwiek wystąpił u Ciebie obrzęk naczynioruchowy lub występuje wrodzony (dziedziczny) obrzęk naczynioruchowy. Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Nie zaleca się stosowania preparatu w I trymestrze ciąży.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Symibace?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych. Należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ preparat może powodować nagłe i znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza po przyjęciu pierwszej dawki. Zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego po przyjęciu preparatu dotyczy szczególnie osób: · ze zmniejszoną objętością krwi krążącej, odwodnionych lub z niedoborem elektrolitów (np. przyjmujących leki moczopędne, stosujących dietę o małej zawartości soli, z niedoborem sodu, poddawanych dializom, po biegunce lub wymiotach) · ze wzmożoną aktywacją układu renina–angiotensyna–aldosteron (RAA), którą można podejrzewać w przypadku ciężkiego nadciśnienia tętniczego, zastoinowej niewydolności serca, hemodynamicznie istotnego upośledzenia napływu bądź odpływu krwi z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej [dwudzielnej]), jednostronnego zwężenia tętnicy nerkowej z drugą czynną nerką), osób z marskością wątroby i/lub wodobrzuszem, osób poddawanych zabiegom lub znieczulanych · z ciężką zastoinową niewydolnością serca (możliwe także wystąpienie skąpomoczu, postępującej azotemii oraz ostrej niewydolności nerek) · ze zwiększonym ryzykiem niedokrwienia mięśnia sercowego lub mózgu w przypadku ciężkiego niedociśnienia (np. osoby z chorobą niedokrwienną serca lub zwężeniem naczyń mózgowych, u których niedociśnienie mogłoby spowodować zawał serca, udar mózgu). W powyższych przypadkach leczenie może być rozpoczynane tylko pod ścisłym nadzorem lekarskim. Ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego wymagany jest specjalny nadzór medyczny i dokładna obserwacja, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia i każdorazowo podczas zwiększania dawki. O ile to możliwe, lekarz zaleci tymczasowe zaprzestanie stosowania leków moczopędnych. W przypadku wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego chorego należy położyć na plecach i wezwać pomoc medyczną. Wystąpienie niedociśnienia tętniczego po przyjęciu pierwszej dawki preparatu nie stanowi przeciwwskazania do dalszego stosowania preparatu, jednakże konieczne jest uzyskanie stabilizacji ciśnienia tętniczego i objętości płynów. Należy zachować ostrożność u chorych z upośledzeniem odpływu krwi z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej [dwudzielnej], kardiomiopatia przerostowa) ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego. U osób z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki w zależności od stężenia kreatyniny (dawkę ustala lekarz). Konieczna jest regularna kontrola stężenia potasu i kreatyniny we krwi. W okresie leczenia należy regularnie kontrolować czynności nerek. Stosowanie inhibitorów ACE może u wrażliwych osób powodować zaburzenia czynności nerek. Ryzyko zaburzenia czynności nerek występuje zwłaszcza u chorych ze zmniejszonym przepływem krwi przez nerki (na skutek np. ciężkiej niewydolności serca, zwężenia tętnic nerkowych, odwodnienia, niedoboru sodu, leczenia dużymi dawkami leków moczopędnych, stosowania NLPZ). U chorych z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki preparat może zwiększać ryzyko wystąpienia niewydolności nerek, skutkiem rozszerzenia tętniczek odprowadzających i zmniejszenia ciśnienia filtracji kłębuszkowej. Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe sprzyja wystąpieniu ciężkiego niedociśnienia tętniczego oraz niewydolności nerek. W tej grupie chorych leczenie może być rozpoczynane wyłącznie pod ścisłą kontrolą lekarską i konieczne jest monitorowanie czynności nerek. Leczenie należy rozpoczynać od małej dawki i zachować ostrożność podczas jej zwiększania. O ile to możliwe lekarz zaleci trwałe lub tymczasowe zaprzestanie stosowania leków moczopędnych. Po zastosowaniu preparatu u chorych z nadciśnieniem tętniczym bez wcześniejszych zaburzeń czynności nerek może wystąpić zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, szczególnie jeśli preparat jest stosowany równolegle z lekiem moczopędnym. O ile to konieczne lekarz zaleci zmniejszenie dawki lub zaprzestanie stosowania leku moczopędnego i/lub cilazaprylu. W rzadkich przypadkach, szczególnie u chorych z zaburzeniami czynność nerek, może wystąpić białkomocz. Jeżeli wystąpi to zaburzenie lekarz oceni stosunek ryzyka do korzyści związanych z dalszym stosowaniem preparatu i podejmie decyzje dotyczące dalszego leczenia. Preparat może powodować wystąpienie obrzęku naczynioruchowego (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła i krtani, mogący utrudniać oddychanie i mogący stanowić zagrożenie życia). W razie wystąpienia pierwszych objawów obrzęku należy zaprzestać stosowania preparatu i natychmiast szukać pomocy medycznej. Konieczna jest hospitalizacja, monitorowanie chorego a niekiedy podjęcie odpowiedniego leczenia. Po wystąpieniu obrzęku naczynioruchowego nie wolno ponownie stosować preparatu ani innych inhibitorów konwertazy angiotensyny. Ryzyko obrzęku naczynioruchowego jest zwiększone u osób, u których w przeszłości wystąpił obrzęk naczynioruchowy oraz u osób rasy czarnej. Preparat może powodować wystąpienie obrzęku naczynioruchowego jelit (ból brzucha, niekiedy nudności i wymioty) co należy brać pod uwagę w przypadku wystąpienia bólów brzucha. Procedury krążenia pozaustrojowego (hemodializa, hemofiltracja, afereza lipoprotein o małej gęstości LDL), w czasie których krew narażona jest na kontakt z elektrycznie ujemnie naładowanymi powierzchniami, mogą doprowadzić do wystąpienia ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych, objawiających się obrzękiem twarzy, niedociśnieniem tętniczym, dusznością, nagłym uczuciem gorąca. Aby zapobiec wystąpieniu tych reakcji lekarz zaleci odpowiednie postępowanie. Stosowanie preparatu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia reakcji anafilaktycznej na jad owadów i inne alergeny, także podczas odczulania (w przypadku planowanego odczulania należy skonsultować się z lekarzem, który o ile to możliwe, zaleci czasowe zaprzestanie stosowania preparatu; nie wolno zastępować preparatu lekiem z grupy beta–adrenolityków). U chorych z zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność. Stosowanie preparatu u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby może prowadzić do zwiększenia stężenia cilazaprylu we krwi i niedociśnienia tętniczego wraz z towarzyszącymi objawami. Rzadko, stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem żółtaczki cholestatycznej, która może prowadzić do piorunującej martwicy wątroby, zakończonej niekiedy zgonem. Jeżeli wystąpi żółtaczka cholestatyczna lub zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem ponieważ konieczne może być zaprzestanie stosowania preparatu i wdrożenie odpowiedniego leczenia. Preparat może powodować zaburzenia hematologiczne, w tym neutropenię (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych). Lekarz zaleci regularną kontrolę morfologii krwi, szczególnie na początku leczenia oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek, osób ze współistniejącą chorobą tkanki łącznej (np. toczniem rumieniowatym lub twardziną) oraz osób stosujących inne leki mogące powodować zmiany w morfologii krwi (allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki). W razie wystąpienie jakichkolwiek objawów zakażenia (np. gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, ból gardła) należy koniecznie skonsultować się z lekarzem i upewnić się, że nie nastąpiło obniżenie odporności organizmu. U osób rasy czarnej preparat może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego. Inhibitory ACE mogą także powodować uporczywy kaszel (skutek nasilenia dzi
ałania bradykininy), bez odkrztuszania, który ustępuje po zaprzestaniu stosowania preparatu. Poinformuj lekarza o stosowaniu preparatu jeżeli planujesz zabieg operacyjny lub inny zabieg wymagający znieczulenia. Stosowanie preparatu równolegle z lekami znieczulającymi może prowadzić do wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego. Preparat może powodować hiperkaliemię (zwiększenie stężenia potasu we krwi). Hiperkaliemia może być przyczyną poważnych zaburzeń rytmu serca. Lekarz zaleci monitorowanie stężenia potasu we krwi, zwłaszcza u osób, u których ryzyko hiperkaliemii jest zwiększone (osoby z niewydolnością nerek, chorzy na cukrzycę, przyjmujący leki zwiększające stężenie potasu we krwi, w tym sole potasu, leki moczopędne zatrzymujące potas lub heparynę, osoby odwodnione, osoby z niewydolnością serca lub kwasicą metaboliczną). U chorych na cukrzycę przyjmujących doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę lekarz zaleci uważne kontrolowanie stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza w początkowym okresie stosowania preparatu. Istnieje ryzyko wystąpienia hipoglikemii, czyli nadmiernego zmniejszenia stężenia glukozy we krwi. Nie zaleca się równoległego stosowania litu. Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu: · preparat zawiera laktozę; osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu. Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów? Preparat może, u niektórych osób, powodować zawroty głowy, uczucie zmęczenia lub inne objawy, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń i maszyn. Wystąpienie tych objawów jest szczególnie prawdopodobne w początkowym okresie leczenia, podczas zwiększania dawki lub zmiany leku oraz jeżeli równolegle spożywany jest alkohol.

Dawkowanie preparatu Symibace

Preparat ma postać tabletek powlekanych. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Preparat można przyjmować niezależnie od posiłków, raz na dobę, codziennie o tej samej porze. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Dorośli: Nadciśnienie tętnicze pierwotne: u osób nie przyjmujących leków moczopędnych dawka początkowa wynosi 1 mg 1 raz na dobę. Następnie, w zależności od odpowiedzi klinicznej chorego na leczenie, lekarz będzie stopniowo zwiększał dawkę. Zwykle stosowana dawka podtrzymująca wynosi 2,5 mg 1 raz na dobę. Dawka maksymalna wynosi 5 mg na dobę. Jeżeli przy zastosowaniu dawki dobowej 5 mg nie zostanie uzyskana zadowalająca odpowiedź kliniczna, lekarz zaleci dodatkowo stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych. Jeżeli występuje wzmożona aktywacja układu renina–angiotensyna–aldosteron (ciężkie nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie naczyniowo nerkowe, zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej lub niewyrównana niewydolność serca) istnieje ryzyko wystąpienia gwałtownego niedociśnienia tętniczego. Konieczny jest szczególny nadzór lekarza w początkowym okresie leczenia. Nadciśnienie tętnicze pierwotne: u osób przyjmujących leki moczopędne (zwłaszcza po 75. roku życia, z zaburzeniami czynności nerek lub z niewydolnością serca) istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań wynikających ze znacznego niedociśnienia tętniczego. Dodatkowo, w tej grupie chorych może występować odwodnienie i zaburzenia elektrolitowe i dlatego konieczne jest indywidualne dostosowanie dawki przez lekarza. O ile to możliwe, lekarz zaleci przerwanie stosowanie leków moczopędnych na 2–3 dni przed rozpoczęciem przyjmowania preparatu. Jeżeli nie można zaprzestać stosowania leku moczopędnego stosowanie preparatu należy rozpocząć od dawki 0,5 mg 1 raz na dobę pod ścisłą kontrolą lekarską. W tej grupie pacjentów konieczne jest kontrolowanie czynności nerek (stężenia kreatyniny we krwi) i stężenia potasu we krwi. Rozpoczynając leczenie oraz każdorazowo podczas zwiększania dawki preparatu i/lub leku moczopędnego chory powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską przez co najmniej kilka godzin po przyjęciu preparatu. Objawowa niewydolność serca (leczenie skojarzone z glikozydami naparstnicy i/lub lekami moczopędnymi): dawka początkowa wynosi 0,5 mg na dobę a leczenie powinno być rozpoczynane pod ścisłą kontrolą lekarską; jeżeli dawka jest dobrze tolerowana lekarz zwiększy ją do minimalnej dobowej dawki podtrzymującej, która wynosi 1 mg. Zwykle stosowana dawka podtrzymująca wynosi 1–2,5 mg na dobę w zależności od stanu klinicznego i reakcji chorego na leczenie. Dawka maksymalna wynosi 5 mg na dobę. U chorych z przewlekłą niewydolnością serca i zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania przez lekarza. Przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać niedobory elektrolitów i zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu. Należy kontrolować czynność nerek i stężenie potasu we krwi. U osób z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest indywidualna modyfikacja dawkowania. Jeżeli klirens kreatyniny jest większy niż 40 ml/min zalecane są dawki zwykle stosowane u osób dorosłych. Jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 40 ml/min ale większy niż 10 ml/min dawka początkowa wynosi 0,5 mg na dobę, a dawka maksymalna 2,5 mg na dobę. Jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 10 ml/min nie zaleca się stosowania preparatu. U osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (marskość wątroby) dawka początkowa wynosi 0,25 lub 0,5 mg na dobę a leczenie może być prowadzone tylko pod ścisłą kontrolą lekarską. Istnieje ryzyko wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego. U osób w podeszłym wieku zaleca się rozpoczynanie leczenia od dawki 0,5–1 mg na dobę. Lekarz ustali zalecaną dawkę początkową i następnie będzie zwiększał ją stopniowo, aż do uzyskania pożądanej odpowiedzi klinicznej. Leczenie przewlekłej niewydolności serca należy rozpoczynać od dawki 0,5 mg na dobę. U chorych w podeszłym wieku z przewlekłą niewydolnością serca należy ściśle przestrzegać stosowania zalecanej dawki początkowej wynoszącej 0,5 mg na dobę. Dzieci i młodzież: Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i młodzieży do 18. roku życia. Z tego powodu nie należy stosować preparatu w tej grupie wiekowej.

Czy można stosować Symibace w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Nie należy stosować preparatu w I trymestrze ciąży. Stosowanie preparatu w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Jeżeli kobieta planuje ciążę powinna skonsultować się z lekarzem, ponieważ zalecana jest zmiana sposobu leczenia przeciwnadciśnieniowego. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia zajścia w ciążę w okresie przyjmowania preparatu należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem ponieważ wymagane jest natychmiastowe zaprzestanie stosowania preparatu. Lekarz może zalecić stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. Zastosowanie leku moczopędnego u chorych leczonych cilazaprylem może nasilać skuteczność działania przeciwnadciśnieniowego. Wcześniejsze lub równolegle stosowanie leków moczopędnych zwiększa ryzyko wystąpienia powikłań wynikających z gwałtownego i znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego. O ile to możliwe, lekarz zaleci przerwanie stosowanie leków moczopędnych oraz odpowiednie nawodnienie i zwiększoną podaż elektrolitów przed rozpoczęciem przyjmowania preparatu. Równoległe stosowanie leków wpływających na stężenie potasu we krwi (sole potasu, niektóre leki moczopędne i przeciwnadciśnieniowe np. spironolakton, triamteren, amiloryd, suplementy potasu, trimetoprym, takrolimus, cyklosporyna, heparyna) oraz zawierających potas zamienników soli kuchennej może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia). Nie zaleca się równoległego stosowania cilazaprylu z wymienionymi powyżej preparatami. Jeżeli konieczne jest ich stosowanie lekarz zaleci regularną kontrolę stężenia potasu we krwi. Preparat może nasilać toksyczne działanie litu. Nie zaleca się równoległego stosowania litu, a w razie konieczności takiego leczenia skojarzonego należy kontrolować stężenie litu. Równoległe stosowanie leków moczopędnych może nasilić toksyczne działanie litu. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. kwas acetylosalicylowy, ibuprofen, inhibitory COX-2) mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu oraz powodować zaburzenia czynności nerek, w tym ostrą niewydolność nerek i zwiększenie stężenia potasu we krwi. Należy regularnie kontrolować czynność nerek. Należy zachować ostrożność, zwłaszcza u chorych w podeszłym wieku, ze zmniejszoną objętością płynów, odwodnionych, stosujących leki moczopędne oraz z zaburzeniami czynności nerek. Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie i regularnie kontrolować czynność nerek. Jeżeli preparat stosowany jest równolegle z lekami przeciwnadciśnieniowymi lub innymi lekami mogącymi obniżać ciśnienie tętnicze (np. nitrogliceryna i inne azotany, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki znieczulające, leki przeciwpsychotyczne, barbiturany, leki opioidowe) może wystąpić nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego i niedociśnienie tętnicze. Sympatykomimetyki mogą zmniejszać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu. Stosowanie preparatu równolegle z lekami przeciwcukrzycowymi (preparaty doustne, insulina) może nasilać zmniejszenie stężenia glukozy we krwi i zwiększać ryzyko hipoglikemii. Należy uważnie kontrolować stężenie glukozy we krwi, szczególnie podczas pierwszych tygodni leczenia oraz u chorych z zaburzeniami czynności nerek. Cilazapryl może być stosowany równolegle z kwasem acetylosalicylowym (w dawkach kardiologicznych o działaniu przeciwpłytkowym), lekami trombolitycznymi, azotanami i beta-adrenolitykami (beta-blokerami). Leki mogące wpływać na morfologię krwi (allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki) zwiększają ryzyko wystąpienia zaburzeń hematologicznych. Należy unikać równoległego stosowania preparatu z ww. lekami. Leki zobojętniające sok żołądkowy (preparaty glinu i magnezu, simetikon) mogą powodować zmniejszenie wchłaniania preparatu. Pomiędzy przyjęciem tych leków a przyjęciem preparatu powinny upłynąć co najmniej 2 godziny. Alkohol nasila przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Symibace może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Do często występujących działań niepożądanych należą: bóle i zawroty głowy, objawy wywołane ortostatycznym obniżeniem ciśnienia tętniczego (np. zawroty głowy, omdlenia, zaburzenia równowagi), biegunka, nudności, wymioty, suchy uporczywy kaszel, wysypka, zmęczenie. Niezbyt często możliwe: zmiany nastroju, zaburzenia snu, dławica piersiowa, ból w klatce piersiowej, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), zaburzenia rytmu serca, zawał serca (wtórny do nadmiernego niedociśnienia), udar niedokrwienny mózgu (wtórny do nadmiernego niedociśnienia) u chorych z grup wysokiego ryzyka, przejściowe napady niedokrwienne mózgu, objaw Raynaud’a, nieżyt błony śluzowej nosa, ból brzucha, niestrawność, świąd, wykwit, zaburzenia funkcji seksualnych (impotencja), osłabienie, zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia). Rzadko: stany splątania, uczucie mrowienia i drętwienia (parestezje), nerwowość, depresja, zaburzenia smaku, duszność, zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli, skurcz oskrzeli, eozynofilowe zapalenie płuc, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, suchość błony śluzowej jamy ustnej, reakcje nadwrażliwości, pokrzywka, nadmierne pocenie się, łysienie, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani w sporadycznych przypadkach mogący powodować zwężenie dróg oddechowych, utrudniać oddychanie i zagrażać życiu), bóle mięśni i stawów, niewydolność nerek, białkomocz, mocznica, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia bilirubiny, zmniejszenie stężenia sodu we krwi (hiponatremia). Bardzo rzadko: zaburzenia hematologiczne (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych [neutropenia], znaczne zmniejszenie liczby granulocytów [agranulocytoza], małopłytkowość, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie hematokrytu, zahamowanie czynności szpiku kostnego, choroby autoimmunologiczne, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych), ginekomastia, zapalenie naczyń, zmniejszenie stężenia glukozy we krwi (hipoglikemia), zapalenie trzustki, obrzęk jelit, niewydolność wątroby, żółtaczka cholestatyczna, zapalenie wątroby z martwicą lub bez, ostra niewydolność nerek, skąpomocz/bezmocz, pęcherzyca, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna, rumień wielopostaciowy), zespół obejmujący gorączkę, zapalenie błon surowiczych, zapalenie naczyń, bóle mięśni i stawów, zapalenie stawów, nieprawidłowości w wynikach badań laboratoryjnych.