Tanatril (imidapryl) – tabl.

Co to jest Tanatril?

Lek z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny, który jak wszystkie preparaty z tej grupy, hamuje powstawanie angiotensyny II, substancji powodującej skurcz naczyń oraz pobudzającej uwalnianie aldosteronu.

Kiedy stosować Tanatril?

Preparat jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego samoistnego.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inny inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE). Nie możesz także stosować preparatu jeżeli: · kiedykolwiek wystąpił u Ciebie obrzęk naczynioruchowy lub występuje wrodzony (dziedziczny) obrzęk naczynioruchowy · występuje nadciśnienie naczyniowo–nerkowe · występuje niewydolność nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min). Nie należy stosować preparatu u dzieci i młodzieży. Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Nie zaleca się stosowania preparatu w I trymestrze ciąży.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Tanatril?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych. Należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ preparat może powodować nagłe i znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza po przyjęciu pierwszej dawki. Zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego po przyjęciu preparatu dotyczy szczególnie osób: · ze zmniejszoną objętością krwi krążącej, odwodnionych lub z niedoborem elektrolitów (np. przyjmujących leki moczopędne, stosujących dietę o małej zawartości soli, z niedoborem sodu, poddawanych dializom, po biegunce lub wymiotach) · ze wzmożoną aktywacją układu renina–angiotensyna–aldosteron (RAA), którą można podejrzewać w przypadku ciężkiego nadciśnienia tętniczego, zastoinowej niewydolności serca, hemodynamicznie istotnego upośledzenia napływu bądź odpływu krwi z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej [dwudzielnej]), jednostronnego zwężenia tętnicy nerkowej z drugą czynną nerką), osób z marskością wątroby i/lub wodobrzuszem, osób poddawanych zabiegom lub znieczulanych · z ciężką zastoinową niewydolnością serca (możliwe także wystąpienie skąpomoczu, postępującej azotemii oraz ostrej niewydolności nerek) · ze zwiększonym ryzykiem niedokrwienia mięśnia sercowego lub mózgu w przypadku ciężkiego niedociśnienia (np. osoby z chorobą niedokrwienną serca lub zwężeniem naczyń mózgowych, u których niedociśnienie mogłoby spowodować zawał serca, udar mózgu). W powyższych przypadkach leczenie może być rozpoczynane tylko pod ścisłym nadzorem lekarskim. Ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego wymagany jest specjalny nadzór medyczny i dokładna obserwacja, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia i każdorazowo podczas zwiększania dawki. O ile to możliwe, lekarz zaleci tymczasowe zaprzestanie stosowania leków moczopędnych. W przypadku wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego chorego należy położyć na plecach i wezwać pomoc medyczną. Wystąpienie niedociśnienia tętniczego po przyjęciu pierwszej dawki preparatu nie stanowi przeciwwskazania do dalszego stosowania preparatu, jednakże konieczne jest uzyskanie stabilizacji ciśnienia tętniczego i objętości płynów. Nie ma danych dotyczących stosowania preparatu u chorych z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym; stosowanie preparatu w tej grupie chorych jest przeciwwskazane. Po zastosowaniu inhibitorów ACE u chorych z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki może wystąpić niewydolność nerek oraz ciężkie niedociśnienie tętnicze, szczególnie jeśli preparat jest stosowany równolegle z lekiem moczopędnym. Ryzyko tych zaburzeń dotyczy szczególnie osób z zaburzeniami czynności nerek. Znaczne zaburzenie czynności nerek może objawiać się jedynie niewielkimi zmianami stężenia kreatyniny we krwi. U osób z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest zmniejszenie dawki początkowej i dalsze dostosowanie dawki w zależności od stężenia kreatyniny; w tych przypadkach indywidualnie dostosowaną dawkę ustala lekarz. Konieczna jest regularna kontrola stężenia potasu i kreatyniny we krwi. Nie ma doświadczenia dotyczącego stosowania preparatu u osób, u których klirens kreatyniny (parametr charakteryzujący czynność nerek) jest mniejszy niż 30 ml/min. Nie należy stosować preparatu w tej grupie chorych, chyba że lekarz zaleci inaczej. Stosowanie inhibitorów ACE może u wrażliwych osób powodować zaburzenia czynności nerek. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w jego trakcie lekarz zaleci kontrolę czynności nerek. Ryzyko zaburzenia czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek, występuje zwłaszcza u chorych z niewydolnością serca lub chorobą nerek, w tym zwężeniem tętnicy nerkowej. Po zastosowaniu preparatu u chorych z nadciśnieniem tętniczym, bez wcześniejszych zaburzeń czynności nerek, możliwe jest zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, szczególnie jeśli preparat jest stosowany równolegle z lekiem moczopędnym. O ile to konieczne lekarz zaleci zmniejszenie dawki lub zaprzestanie stosowania leku moczopędnego i/lub imidaprylu. Podczas pierwszych tygodni leczenia należy szczególnie często kontrolować czynność nerek. Stosowanie preparatu u chorych poddawanych hemodializom jest przeciwwskazane. Procedury krążenia pozaustrojowego (hemodializa, hemofiltracja, afereza lipoprotein o małej gęstości LDL), w czasie których krew narażona jest na kontakt z elektrycznie ujemnie naładowanymi powierzchniami, mogą doprowadzić do wystąpienia ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych, objawiających się obrzękiem twarzy, niedociśnieniem tętniczym, dusznością, nagłym uczuciem gorąca. Aby zapobiec wystąpieniu tych reakcji lekarz zaleci odpowiednie postępowanie. Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania preparatu u chorych po niedawnym przeszczepie nerki i dlatego nie zaleca się stosowania preparatu w tej grupie chorych. Stosowanie preparatu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia reakcji anafilaktycznej na jad owadów i inne alergeny, także podczas odczulania (w przypadku planowanego odczulania należy skonsultować się z lekarzem, który o ile to możliwe, zaleci czasowe zaprzestanie stosowania preparatu; nie wolno zastępować preparatu lekiem z grupy beta–adrenolityków). Preparat może powodować wystąpienie obrzęku naczynioruchowego (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła i krtani, mogący utrudniać oddychanie i mogący stanowić zagrożenie życia). W razie wystąpienia pierwszych objawów obrzęku należy zaprzestać stosowania preparatu i natychmiast szukać pomocy medycznej. Konieczna jest hospitalizacja, monitorowanie chorego a niekiedy podjęcie odpowiedniego leczenia. Po wystąpieniu obrzęku naczynioruchowego nie wolno ponownie stosować preparatu ani innych inhibitorów konwertazy angiotensyny. Ryzyko obrzęku naczynioruchowego jest zwiększone u osób, u których w przeszłości wystąpił obrzęk naczynioruchowy oraz u osób rasy czarnej. Rzadko, stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem żółtaczki cholestatycznej, która może prowadzić do piorunującej martwicy wątroby, zakończonej niekiedy zgonem. Jeżeli wystąpi żółtaczka cholestatyczna lub zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem ponieważ konieczne może być zaprzestanie stosowania preparatu i wdrożenie odpowiedniego leczenia. Nie należy stosować preparatu u chorych z wodobrzuszem. Inhibitory ACE mogą także powodować uporczywy kaszel (skutek nasilenia działania bradykininy), bez odkrztuszania, który ustępuje po zaprzestaniu stosowania preparatu. Preparat może powodować hiperkaliemię (zwiększenie stężenia potasu we krwi). Hiperkaliemia może być przyczyną poważnych zaburzeń rytmu serca. Lekarz zaleci monitorowanie stężenia potasu we krwi, zwłaszcza u osób, u których ryzyko hiperkaliemii jest zwiększone (osoby z niewydolnością nerek, osoby po 70. roku życia, chorzy na cukrzycę, przyjmujący leki zwiększające stężenie potasu we krwi, w tym sole potasu, leki moczopędne zatrzymujące potas lub heparynę, osoby odwodnione, osoby z niewydolnością serca lub kwasicą metaboliczną). Poinformuj lekarza o stosowaniu preparatu jeżeli planujesz zabieg operacyjny lub inny zabieg wymagający znieczulenia. Stosowanie preparatu równolegle z lekami znieczulającymi może prowadzić do wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego a nawet wstrząsu. Należy zachować ostrożność u chorych z upośledzeniem odpływu krwi z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej [dwudzielnej], kardiomiopatia przerostowa) ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Preparat może powodować zaburzenia hematologiczne, w tym neutropenię (zmniejszeni
e liczby granulocytów obojętnochłonnych). Lekarz zaleci regularną kontrolę morfologii krwi, szczególnie na początku leczenia oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek, osób ze współistniejącą chorobą tkanki łącznej (np. toczniem rumieniowatym lub twardziną) oraz osób stosujących inne leki mogące powodować zmiany w morfologii krwi (allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki). W razie wystąpienie jakichkolwiek objawów zakażenia (np. gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, ból gardła) należy koniecznie skonsultować się z lekarzem i upewnić się, że nie nastąpiło obniżenie odporności organizmu. Rzadko w okresie stosowania preparatu może wystąpić białkomocz, najczęściej u chorych z zaburzeniami czynności nerek lub podczas stosowania dużych dawek. U chorych na cukrzycę przyjmujących doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę lekarz zaleci kontrolowanie stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza w początkowym okresie stosowania preparatu. Istnieje ryzyko wystąpienia hipoglikemii, czyli nadmiernego zmniejszenia stężenia glukozy we krwi. Należy zachować ostrożność w przypadku stosowania preparatu u chorych na łuszczycę. U osób rasy czarnej preparat może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego. Osoby po 65. roku życia powinny zachować ostrożność, ponieważ w niektórych przypadkach mogą silniej reagować na działanie preparatu niż osoby młodsze. Lekarz zaleci rozpoczęcie leczenia od małej dawki początkowej (zwykle 2,5 mg na dobę) oraz ocenę czynności nerek przed i po rozpoczęciu leczenia. Nie ma wystarczających danych klinicznych dotyczących stosowana preparatu u dzieci i młodzieży i dlatego nie zaleca się jego stosowania w tej grupie wiekowej. Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu: · preparat zawiera laktozę; osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu. Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów? Należy wziąć pod uwagę, że preparat może powodować zawroty głowy, uczucie znużenia lub inne objawy, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń i maszyn.

Dawkowanie preparatu Tanatril

Preparat ma postać tabletek. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Preparat należy przyjmować codziennie o tej samej porze, około 15 minut przed posiłkiem. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Dorośli: Nadciśnienie tętnicze samoistne: dawka początkowa wynosi 5 mg 1 raz na dobę. Jeżeli po upływie co najmniej 3 tygodni nie uzyska się odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego lekarz może zwiększyć dawkę do 10 mg 1 raz na dobę (u niektórych chorych do 20 mg na dobę). Dobowa dawka maksymalna wynosi 20 mg. U osób z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest indywidualna modyfikacja dawkowania. Jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 80 ml/min ale większy niż 30 ml/min zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę. Jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 30 ml/min ale większy niż 10 ml/min nie należy stosować preparatu. Jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 10 ml/min stosowanie preparatu jest przeciwwskazane. U chorych z zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność, a zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę. U osób z zaburzeniami równowagi wodno–elektrolitowej (np. przyjmujących wcześniej leki moczopędne, odwodnionych, z niedoborem sodu) istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia gwałtownego niedociśnienia tętniczego. Lekarz zaleci przerwanie stosowanie leków moczopędnych na 2–3 dni przed rozpoczęciem przyjmowania preparatu a także odpowiednie nawodnienie organizmu i wyrównanie niedoborów soli i elektrolitów. Jeżeli nie jest możliwe przerwanie stosowania leków moczopędnych zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę. U chorych z nadciśnieniem tętniczym i niewydolnością serca istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego. Konieczne jest dostosowanie dawkowania przez lekarza (zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg) a leczenie może być rozpoczynane wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarza, najlepiej w szpitalu. Podobne zasady obowiązują u wszystkich pacjentów z grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego i jego powikłań (porównaj rozdział Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując ten preparat?). Rozpoczynając leczenie oraz każdorazowo podczas zwiększania dawki preparatu lub leku moczopędnego chory powinien pozostawać pod ścisłym nadzorem lekarza przez co najmniej 6–8 godzin po przyjęciu preparatu. U osób w podeszłym wieku (po 65. roku życia) lekarz indywidualnie dostosuje dawkowanie. Zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg 1 raz na dobę a dawka maksymalna 10 mg 1 raz na dobę. Dzieci i młodzież: Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i młodzieży i nie należy stosować preparatu w tej grupie wiekowej.

Czy można stosować Tanatril w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Nie należy stosować preparatu w I trymestrze ciąży. Stosowanie preparatu w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Jeżeli kobieta planuje ciążę powinna skonsultować się z lekarzem, ponieważ zalecana jest zmiana sposobu leczenia przeciwnadciśnieniowego. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia zajścia w ciążę w okresie przyjmowania preparatu należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem ponieważ wymagane jest natychmiastowe zaprzestanie stosowania preparatu. Lekarz może zalecić stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. Równoległe stosowanie leków wpływających na stężenie potasu we krwi (sole potasu, niektóre leki moczopędne i przeciwnadciśnieniowe np. spironolakton, triamteren, amiloryd, eplerenon, suplementy potasu, trimetoprym, takrolimus, cyklosporyna, heparyna) oraz zawierających potas zamienników soli kuchennej może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia). Nie zaleca się równoległego stosowania imidaprylu z wymienionymi powyżej preparatami. Jeżeli konieczne jest ich stosowanie lekarz zaleci regularną kontrolę stężenia potasu we krwi. Wcześniejsze lub równolegle stosowanie leków moczopędnych zwiększa ryzyko wystąpienia gwałtownego niedociśnienia tętniczego. O ile to możliwe, lekarz zaleci przerwanie stosowania leków moczopędnych oraz odpowiednie nawodnienie i zwiększoną podaż elektrolitów przed rozpoczęciem przyjmowania preparatu. Preparat może nasilać toksyczne działanie soli litu. Nie zaleca się równoległego stosowania litu, a w razie konieczności takiego leczenia skojarzonego należy kontrolować stężenie litu. Stosowanie preparatu równolegle z lekami stosowanymi w czasie znieczulenia ogólnego może prowadzić do wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego a nawet wstrząsu. Jeżeli preparat stosowany jest równolegle z lekami przeciwnadciśnieniowymi lub innymi lekami mogącymi obniżać ciśnienie tętnicze (np. nitrogliceryna i inne azotany, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki znieczulające, leki przeciwpsychotyczne, barbiturany, leki opioidowe) może wystąpić nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego i niedociśnienie tętnicze. Leki mogące wpływać na morfologię krwi (allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki) zwiększają ryzyko wystąpienia zaburzeń hematologicznych. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. kwas acetylosalicylowy, ibuprofen, inhibitory COX-2) mogą zmniejszać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu oraz powodować zaburzenia czynności nerek i zwiększenie stężenia potasu we krwi. Występowanie tych zaburzeń jest szczególnie prawdopodobne u osób z zaburzeniami czynności nerek. Rzadko u osób stosujących preparaty złota (np. aurotiojabłczan sodu) i imidapryl mogą wystąpić objawy jak po podaniu azotanów (w tym nagłe zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty, niedociśnienie tętnicze). Ryfampicyna może zmniejszać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu. Stosowanie preparatu równolegle z lekami przeciwcukrzycowymi (preparaty doustne, insulina) może nasilać zmniejszenie stężenia glukozy we krwi i zwiększać ryzyko hipoglikemii. Należy uważnie kontrolować stężenie glukozy we krwi, szczególnie podczas pierwszych tygodni leczenia oraz u chorych z zaburzeniami czynności nerek. Leki zobojętniające sok żołądkowy mogą zmniejszać dostępność biologiczną preparatu. Sympatykomimetyki mogą zmniejszać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu. Należy regularnie kontrolować ciśnienie tętnicze. Równoległe spożywanie alkoholu może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Tanatril może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Do często lub niezbyt często występujących działań niepożądanych należą: bóle i zawroty głowy, znużenie/zmęczenie, senność, niedociśnienie tętnicze, kaszel, wysypka, świąd. Rzadko: zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, zmniejszenie liczby krwinek białych), reakcje nadwrażliwości, bezsenność, depresja, zaburzenia smaku, zaburzenia równowagi, dezorientacja, szumy uszne, uczucie kołatania serca, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie języka, nieżyt błony śluzowej nosa, zapalenie zatok, duszność, zapalenie oskrzeli, skurcz oskrzeli i obrzęk naczynioruchowy górnych dróg oddechowych, wymioty, bóle brzucha, nieżyt żołądka, zaparcia, żółtaczka cholestatyczna, zapalenie wątroby, zapalenie trzustki, niedrożność jelit. Możliwe także inne działania niepożądane, dla których nie określono częstości ich występowania, w tym: zaburzenia hematologiczne (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych [neutropenia], znaczne zmniejszenie liczby granulocytów [agranulocytoza], zmniejszenie liczby płytek krwi [małopłytkowość], zmniejszenie stężenia hemoglobiny i wartości hematokrytu, niedokrwistość aplastyczna), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa i Johnsona, rumień wielopostaciowy, martwica toksyczna rozpływna), obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani w sporadycznych przypadkach mogący powodować zwężenie dróg oddechowych, utrudniać oddychanie i zagrażać życiu), wysypka, pokrzywka, łysienie, zaburzenia widzenia, ból w klatce piersiowej, dławica piersiowa, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), kołatanie serca, zaburzenia rytmu serca, zawał serca lub udar niedokrwienny mózgu (wtórny do nadmiernego niedociśnienia), przejściowe napady niedokrwienne mózgu, zwiększenie stężenia bilirubiny, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia), zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, białkomocz, nasilenie niewydolności nerek, zaburzenia funkcji seksualnych (impotencja).