Tarivid 200 (ofloksacyna) – tabl. powl.

Co to jest Tarivid?

Lek przeciwbakteryjny stosowany ogólnie. Chemioterapeutyk stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych, zwłaszcza zakażeń bakteriami Gram–ujemnymi.

Co zawiera i jak działa Tarivid?

Substancją czynną preparatu jest ofloksacyna. Jest to syntetyczny chemioterapeutyk, substancja o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego. Ze względu na strukturę chemiczną zaliczana jest do grupy leków zwanych fluorochinolonami. Mechanizm działania ofloksacyny polega na hamowaniu aktywności enzymu bakteryjnego niezbędnego do powstawania prawidłowej struktury kwasu nukleinowego (DNA) bakterii. Bakteryjne DNA ulega destabilizacji, co w konsekwencji prowadzi do zahamowania podziałów i do śmierci komórki bakteryjnej. Ofloksacyna jest lekiem skutecznym przede wszystkim wobec bakterii Gram-ujemnych. Po podaniu doustnym bardzo dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Dobrze przenika do narządów i tkanek (w tym także do płynu mózgowo-rdzeniowego).

Kiedy stosować Tarivid?

Preparat jest wskazany w leczeniu zakażeń, wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na ofloksacynę, takich jak: · ostre, przewlekłe i nawracające zakażenia dróg oddechowych, w tym zapalenie oskrzeli, płuc (wyjątkiem jest pozaszpitalne zapalenie płuc wywołane przez dwoinkę zapalenia płuc), zakażenia gardła, nosa i uszu (preparat nie jest wskazany w leczeniu zapalenia migdałków podniebiennych wywołanych przez paciorkowce beta-hemolizujące) · zakażenia skóry i tkanek miękkich · zakażenia w obrębie jamy brzusznej, w tym miednicy (z wyjątkiem bakteryjnego zapalenia jelit) · zakażenia nerek, dróg moczowych i narządów płciowych (z wyjątkiem zakażeń wywołanych przez krętka bladego), rzeżączka.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub inne chinolony. Nie możesz także stosować preparatu jeżeli: · chorujesz na padaczkę lub występuje u Ciebie zwiększone ryzyko wystąpienia drgawek (obniżony próg drgawkowy) skutkiem uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, np. po przebytym urazie czaszkowo-mózgowym, udarze mózgu, procesie zapalnym w obrębie ośrodkowego układu nerwowego · wystąpiło u Ciebie zapalenie ścięgien po stosowaniu innych chinolonów. Nie stosować preparatu u dzieci i młodzieży w okresie wzrostu. Przeciwwskazane jest stosowanie preparatu u kobiet w ciąży i w okresie karmienia piersią.

Dawkowanie preparatu Tarivid

Preparat ma postać tabletek powlekanych. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Stosuj preparat zgodnie z zaleceniami lekarza. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Lekarz dobierze dawkowanie indywidualnie w zależności od wskazania, nasilenia zakażenia i czynności nerek chorego. W pewnych szczególnych grupach pacjentów konieczna jest dodatkowa modyfikacja dawkowania. W większości wskazań: 200 mg 2 razy na dobę. W niepowikłanych zakażeniach dolnych dróg moczowych 100 mg 2 razy na dobę. W leczeniu rzeżączki jednorazowo 400 mg. W przypadku ciężkich zakażeń, np. dróg oddechowych, zakażeń z powikłaniami lub gdy reakcja pacjenta na leczenie jest niewystarczająca, lekarz może zwiększyć dawkę do 400 mg 2 razy na dobę. U chorych z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania przez lekarza, w zależności od stopnia niewydolności nerek (na podstawie klirensu kreatyniny). Jeżeli klirens kreatyniny zawiera się w przedziale 20–50 ml/min, dawka podtrzymująca wynosi 100–200 mg na dobę, jeżeli jest mniejszy niż 20 ml/min oraz u chorych poddawanych dializom dawka podtrzymująca wynosi 100 mg na dobę. U chorych z niewydolnością wątroby dawka maksymalna wynosi 400 mg na dobę. Sposób podawania: Tabletki należy połykać w całości, bez rozgryzania, popijając 0,5–1 szklanki płynu. Można przyjmować na czczo lub w czasie posiłków. Preparat jest zwykle przyjmowany w dawkach podzielonych (istotne jest zachowanie równych odstępów czasowych pomiędzy dawkami, zwykle dawki podzielone przyjmowane są co 12 godzin). Stosowanie preparatu powinno być kontynuowane przez co najmniej 3 dni po ustąpieniu objawów. Czas trwania leczenia określi lekarz. Nie powinno ono jednak przekraczać 2 miesięcy.

Czy można stosować Tarivid w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Preparat jest przeciwwskazany w okresie ciąży i w okresie karmienia piersią.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. W szczególności poinformuj lekarza jeżeli stosujesz: · leki zobojętniające sok żołądkowy · leki zawierające żelazo, magnez, glin, wapń lub cynk · sukralfat · pochodne ksantyny (np. teofilinę, pentoksyfilinę) · niesteroidowe leki przeciwzapalne (takie jak fenbufen) · probenecyd · metotreksat · furosemid · cymetydyna · leki przeciwzakrzepowe (pochodne kumaryny np. warfarynę) · glibenklamid · leki mogąca wydłużać odstęp QT w zapisie EKG (niektóre leki przeciwarytmiczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy). Równoległe stosowanie ofloksacyny z lekami zawierającymi żelazo, magnez, glin, wapń lub cynk, z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy oraz z sukralfatem zmniejsza wchłanianie ofloksacyny stosowanej doustnie. Dlatego preparat należy stosować co najmniej 2 godziny przed przyjęciem tych leków. Niektóre niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. fenbufen), teofilina lub inne leki obniżające próg drgawkowy stosowane równolegle z preparatem mogą spowodować wystąpienie drgawek. Stosowanie preparatu z teofiliną nie wpływa istotnie na stężenie teofiliny we krwi. Ofloksacyna i leki wydalane przez kanaliki nerkowe (np. probenecyd, cymetydyna, furosemid, metotreksat) mogą wzajemnie hamować swoje wydalanie, co może prowadzić do zwiększenia ich stężeń we krwi i nasilenia działań niepożądanych. Chinolony mogą nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych, pochodnych kumaryny (np. warfaryny); w przypadku równoległego stosowania tych leków zalecane jest monitorowanie stanu pacjenta i parametrów krzepnięcia krwi. Preparat może zwiększać stężenie lub nasilać działanie glibenklamidu (co może spowodować hipoglikemię); zaleca się monitorowanie stężenia glukozy we krwi. Stosowanie preparatu i leków, które mogą wydłużać odstęp QT (niektóre leki przeciwarytmiczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, antybiotyki makrolidowe) wymaga zachowania ostrożności. Preparat może wpływać na wyniki badania stężenia opioidów i porfiryn w moczu.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Tarivid 200 może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Do niezbyt częstych działań niepożądanych mogących wystąpić po zastosowaniu preparatu należą: nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, bóle i zawroty głowy, podrażnienie i pieczenie oczu, kaszel i wydzielina z nosa, wysypka, świąd, namnażanie się opornych bakterii i grzybów (po dłuższym stosowaniu preparatu), zaburzenia snu, pobudzenie, zwiększona aktywność psychomotoryczna. Rzadko może wystąpić zapalenie okrężnicy a bardzo rzadko rzekomobłoniaste zapalenie jelit (objawiające się ciężką uporczywą biegunką w trakcie lub po zakończeniu leczenia), którego przebieg może zagrażać życiu. Rzadko mogą wystąpić zaburzenia czynności wątroby (przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz oraz fosfatazy alkalicznej i stężenia bilirubiny), bardzo rzadko żółtaczka zastoinowa, sporadycznie ciężkie uszkodzenie wątroby. Rzadko reakcje psychotyczne, splątanie, omamy, reakcje lękowe, pojedyncze przypadki myśli samobójczych, parestezje, drżenia, zaburzenia smaku i węchu, senność, zaburzenia widzenia (niewyraźne, podwójne widzenie), zaburzenia słuchu i równowagi, bardzo rzadko drgawki i zaburzenia koordynacji mięśniowej (zaburzenia koordynacji ruchu, zakłócenia chodu). Rzadko zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), omdlenia, zmniejszenie/zwiększenie ciśnienia tętniczego, rozszerzenie naczyń krwionośnych (uderzenia gorąca), duszność i stan astmatyczny, bóle i zapalenie ścięgien, zaburzenia czynności nerek (bardzo rzadko ostra niewydolność nerek lub śródmiąższowe zapalenie nerek), utrata apetytu. Do bardzo rzadko występujących działań niepożądanych należą zaburzenia hematologiczne: niedokrwistość, małopłytkowość, leukopenia (zmniejszenie liczby leukocytów), niedokrwistość hemolityczna, agranulocytoza (znaczny niedobór granulocytów), zagrażająca życiu pancytopenia (niedobór erytrocytów, leukocytów i płytek krwi) lub hamowanie czynności szpiku kostnego. Do bardzo rzadkich ale ciężkich działań niepożądanych należą reakcje nadwrażliwości typu anafilaktycznego: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk ust, języka, gardła utrudniający oddychanie), wstrząs anafilaktyczny. Bardzo rzadko: pokrzywka, nadwrażliwość na światło, reakcja podobna do choroby posurowiczej, a także zaburzenia w obrębie skóry i tkanki podskórnej (martwica skóry, wybroczyny, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna naskórka). Bardzo rzadko: zapalenie naczyń krwionośnych, gorączka, osłabienie mięśni, bóle mięśni i stawów, zapalenia i zerwania ścięgien (głównie ścięgna Achillesa). U niektórych osób, zwłaszcza z istniejącymi czynnikami ryzyka, może wystąpić wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG. Sporadycznie: ostre napady porfirii u chorych na porfirię, alergiczne zapalenie płuc, nasilenie objawów miastenii, rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych (rabdomioliza), hipoglikemia u osób stosujących leki przeciwcukrzycowe.