Torisel (temsirolimus) – koncentrat i rozp. do sporz. roztworu do infuzji

Co to jest Torisel?

Jest to lek stosowany w leczeniu nowotworów.

Co zawiera i jak działa Torisel?

Substancją czynną preparatu jest temsirolimus, lek przeciwnowotworowy z grupy inhibitorów kinaz białkowych. Kinazy białkowe są to enzymy, które fosforylują inne białka w komórce i w ten sposób regulują ich aktywność. W komórkach prawidłowych aktywność kinaz białkowych jest ściśle regulowana, natomiast w komórkach nowotworowych często wymyka się spod kontroli i jest nadmierna. Powoduje to zaburzenia funkcjonowania wielu szlaków komórkowych, a w konsekwencji prowadzi do nasilenia podziałów komórkowych i nieokontrolowanego rozrostu nowotworu. Zahamowanie, czyli inhibicja nadmiernej aktywności kinaz białkowych jest celem terapeutycznym omawianej grupy leków przeciwnowotworowych. Temsirolimus hamuje aktywność kinazy białkowej mTOR. Kinaza ta nie tylko kontroluje podziały komórkowe ale także kontroluje syntezę czynników transkrypcyjnych HIF regulujących zdolność nowotworu do adaptacji do warunków niedoboru tlenu oraz do produkcji czynnika odpowiedzialnego za powstawanie unaczynienia guza (naczyniowego śródbłonkowego czynnika wzrostu VEGF). Zahamowanie aktywności kinazy mTOR przez temsirolimus nie tylko ogranicza podziały komórek nowotworowych ale także obniża poziom białek HIF i VEGF w nowotworze lub jego środowisku co hamuje rozwój unaczynienia guza (działanie przeciwangiogenne). Stosowany w leczeniu raka nerkowokomórkowego i niektórych rodzajów chłoniaka.

Kiedy stosować Torisel?

Preparat jest wskazany: · jako lek pierwszego rzutu w leczeniu chorych z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym, u których występują co najmniej 3 z 6 prognostycznych czynników ryzyka · w leczeniu dorosłych z nawracającym i/lub opornym chłoniakiem z komórek płaszcza.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na metabolity temsirolimusu (w tym sirolimus). Nie zaleca się stosowania preparatu w leczeniu chłoniaka z komórek płaszcza u osób z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Nie należy stosować w ciąży. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Torisel?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzenie określonych badań kontrolnych. Leczenie może być prowadzone wyłącznie pod nadzorem lekarza onkologa, posiadającego doświadczenie w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Częstość występowania działań niepożądanych oraz stopień ich ciężkości jest zależny od wielkości stosowanej dawki. Dodatkowo, chorzy w podeszłym wieku mogą być bardziej narażeni na wystąpienie niektórych działań niepożądanych preparatu. Ponieważ preparat jest w niewielkim stopniu wydalany przez nerki nie przeprowadzono badań dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u osób z zaburzeniami czynności nerek. W przypadku chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek należy zachować ostrożność; lekarz zaleci odpowiednie dawkowanie. U chorych z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym i/lub wcześniejszymi zaburzeniami czynności nerek może wystąpić ciężka niewydolność nerek (w tym niewydolność prowadząca do zgonu). Zaburzenie czynności wątroby może zwiększać narażenie na temsirolimus. Chorym stosującym preparat lekarz zaleci badania laboratoryjne pozwalające monitorować czynność wątroby (aktywność enzymów wątrobowych i stężenie bilirubiny we krwi). W przypadku łagodnych do umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby u chorych z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym nie zaleca się dostosowywania dawek. W przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby (jeżeli normy stężenia bilirubiny lub aktywności enzymów wątrobowych zostaną znacznie przekroczone) u chorych z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym lekarz zaleci zmniejszenie dawki preparatu. Stosowanie preparatu u chorych z nowotworami w obrębie ośrodkowego układu nerwowego i/lub chorych przyjmujących leki przeciwzakrzepowe (np. warfarynę) wiąże się z ryzykiem wystąpienia krwawienia wewnątrzczaszkowego (w tym krwawienia prowadzącego do zgonu). Podczas leczenia lekarz zaleci regularne badania hematologiczne ponieważ istnieje ryzyko wystąpienia neutropenii (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych [neutrofilów]) i małopłytkowości. Chorzy z małopłytkowością są bardziej narażeni na krwotoki (np. krwotoki z nosa), a chorzy z neutropenią na gorączkę neutropeniczną. Z leczeniem związane jest ryzyko wystąpienia zakażeń, w tym zakażeń oportunistycznych. Wszelkie objawy sugerujące zakażenie należy bezzwłocznie konsultować z lekarzem. Ryzyko zakażeń jest szczególnie zwiększone u chorych z chłoniakiem z komórek płaszcza otrzymujących duże dawki preparatu. U niektórych osób przyjmujących równolegle temsirolimus i interferon możliwe jest wystąpienie zaćmy. Pomimo podawanych zapobiegawczo leków antyhistaminowych, podanie dożylne preparatu może spowodować wystąpienie reakcji nadwrażliwości, w tym niebezpiecznych dla życia reakcji anafilaktycznych. Objawy mogą obejmować: uderzenia gorąca, ból w klatce piersiowej, duszność, bezdech, niedociśnienie tętnicze i wstrząs, utratę przytomności. Objawy te mogą wystąpić zarówno podczas pierwszego jak i kolejnych wlewów dożylnych i dlatego podczas każdego wlewu konieczne jest zapewnienie dostępu do aparatury ratującej życie. Jeżeli wystąpią pierwsze objawy reakcji nadwrażliwości wlew zostanie przerwany i zastosowane zostanie odpowiednie postępowanie medyczne dostosowane do stopnia ciężkości reakcji. Lekarz może podjąć decyzję o kontynuowaniu leczenia po podaniu leków antyhistaminowych oraz ewentualnie kortykosteroidów. Niezależnie od występowania cukrzycy, leczenie może prowadzić do zwiększenia stężenia glukozy we krwi, które może wymagać zastosowania leków przeciwcukrzycowych (insulina lub inne środki hipoglikemizujące). Pierwszymi objawami zwiększenia stężenia glukozy we krwi może być wzmożone pragnienie lub zwiększenie objętości oddawanego moczu i częstości jego oddawania. Jeżeli wystąpią powyższe objawy należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Przed rozpoczęciem leczenia lekarz zaleci kontrolne badanie RTG płuc. W okresie leczenia może wystąpić śródmiąższowe zapalenie płuc, które może przebiegać bezobjawowo lub powodować duszność, kaszel, gorączkę. Działanie to w niektórych przypadkach może stanowić zagrożenia życia i może wymagać przerwania stosowania preparatu oraz zastosowania leczenia antybiotykami i/lub kortykosteroidami. Jeżeli wystąpią lub nasilą się objawy ze strony układu oddechowego należy skonsultować się z lekarzem. Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia lekarz zaleci kontrolne badanie stężenia lipidów we krwi. W okresie leczenia może wystąpić zwiększone stężenie trójglicerydów i cholesterolu we krwi (hiperlipidemia), które może wymagać odpowiedniego leczenia. Chorym przygotowującym się do dużego zabiegu chirurgicznego zaleca się ostrożność, ze względu na możliwy niekorzystny wpływ preparatu na proces gojenia się ran. Należy skonsultować się z lekarzem, który zdecyduje czy należy przerwać leczenie oraz ewentualnie określi czas zaprzestania i czas ponownego rozpoczęcia stosowania preparatu. Równoległe stosowanie temsirolimusu i sunitynibu często nasila działania toksyczne i dlatego konieczne jest zmniejszenie dawkowania; w przypadku takiego schematu leczenia lekarz odpowiednio dostosuje dawkowanie. Stosowanie temsirolimusu i leków przeciwnadciśnieniowych z grupy konwertazy angiotensyny może prowadzić do wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (także opóźnionego pojawiającego się 2 miesiące po rozpoczęciu leczenia). Należy unikać równoległego stosowania preparatów, które silnie stymulują lub hamują aktywność izoenzymu 3A4 cytochromu P450 (zobacz poniżej, gdzie omówiono interakcje preparatu z innymi lekami), ponieważ mogą one powodować zmianę stężenia temsirolimusu i jego metabolitów we krwi. Szczepienie w okresie leczenia z zastosowaniem preparatu może być mniej skuteczne ze względu na osłabioną odpowiedź immunologiczną. W okresie leczenia należy unikać stosowania szczepionek zawierających żywe drobnoustroje (np. szczepionki przeciwko odrze, śwince, różyczce, doustna szczepionka przeciwko polio, BCG, żółtej febrze, ospie wietrznej oraz przeciwko durowi brzusznemu [TY21a]). Preparat może powodować zaburzenia płodności. Preparat stosowany w okresie ciąży może działać toksycznie na płód i może spowodować wystąpienie wad wrodzonych u nowonarodzonych dzieci. Osoby leczone preparatem (zarówno mężczyźni jak i kobiety) powinny bezwzględnie skonsultować się z lekarzem w sprawie stosowania skutecznej antykoncepcji aby zapobiec ciąży w okresie leczenia. Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu: –preparat zawiera etanol (35% etanolu po rozcieńczeniu koncentratu rozpuszczalnikiem), co może być szkodliwe dla niektórych grup chorych (np. chorych na chorobę alkoholową, chorych na padaczkę, chorych z zaburzeniami czynności wątroby i chorych z innych grup ryzyka). Ilość alkoholu zawartego w dawce preparatu może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn oraz może wpływać na działanie innych leków. Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów? Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn. Należy zachować ostrożność. Etanol zawarty w dawce preparatu może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn.

Dawkowanie preparatu Torisel

Preparat ma postać koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji. Po przygotowaniu roztwór podawany jest we wlewie dożylnym. Preparat może być podawany tylko przez kwalifikowany personel medyczny. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Lekarz dobierze dawkowanie i określi czas trwania leczenia indywidualnie, w zależności od wskazania i sytuacji klinicznej. W trakcie leczenia lekarz będzie dostosowywał dawkowanie w zależności od odpowiedzi na leczenie i nasilenia działań niepożądanych. Zwykle około 30 minut przed podaniem preparatu podaje się preparat antyhistaminowy aby zapobiec wystąpieniu reakcji nadwrażliwości. Rak nerkowokomórkowy: Dorośli: 25 mg 1 raz na tydzień, we wlewie trwającym 30–60 minut; w przypadku działań niepożądanych lekarz może wydłużyć odstępy między dawkami lub zmniejszać stopniowo dawkę o 5 mg na tydzień. Chłoniak z komórek płaszcza: Dorośli: 175 mg 1 raz na tydzień, we wlewie trwającym 30–60 minut przez 3 tygodnie, następnie 75 mg 1 raz na tydzień, we wlewie trwającym 30–60 minut; w przypadku działań niepożądanych lekarz może wydłużyć odstępy między dawkami lub zmniejszyć dawkowanie. Nie ma danych dotyczących stosowania preparatu u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia. U chorych w podeszłym wieku nie ma konieczności zmiany dawkowania. Należy zachować ostrożność u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku zaburzeń czynności tych narządów niekiedy konieczne jest zmniejszenie dawkowania. Stosowanie preparatu w leczeniu chorych z chłoniakiem z komórek płaszcza i z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby jest przeciwwskazane.

Czy można stosować Torisel w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Zobacz też ostrzeżenia zawarte w akapicie „Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując preparat?. Preparatu nie wolno stosować w ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. Lekarz w każdym przypadku indywidualnie oceni korzyści dla matki wobec ryzyka dla płodu. Preparat jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. Równoległe stosowanie temsirolimusu i leków przeciwnadciśnieniowych z grupy konwertazy angiotensyny może prowadzić do wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (także opóźnionego pojawiającego się 2 miesiące po rozpoczęciu leczenia). Temsirolimus jest metabolizowany z udziałem izoenzymu 3A cytochromu P450 i dlatego preparaty silnie hamujące aktywność tego izoenzymu (takie jak ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, nefazodon, rytonawir, nelfinawir) mogą zwiększać stężenie temsirolimusu i jego metabolitów we krwi i mogą zwiększać narażenie (ekspozycję) na temsirolimus; dlatego nie zaleca się równoległego stosowania tych preparatów. Równoległe stosowanie preparatów umiarkowanie hamujących aktywność izoenzymu CYP3A (takich jak erytromycyna, klarytromycyna, diltiazem, werapamil, aprepitant, amiodaron) może być podejmowane jedynie z zachowaniem szczególnej ostrożności w przypadku chorych otrzymujących dawkę 25 mg temsirolimusu, natomiast należy unikać stosowania tych preparatów w przypadku chorych otrzymujących dawki większe niż 25 mg temsirolimusu. Leki zwiększające aktywność izoenzymu 3A4/5 cytochromu P450 (takie jak ryfampicyna, deksametazon, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon, preparaty zawierające ziele dziurawca) mogą zmniejszać stężenie temsirolimusu i jego metabolitów we krwi i zmniejszać ekspozycję na temsirolimus oraz skuteczność jego działania; dlatego nie zaleca się równoległego stosowania tych preparatów. Należy zachować ostrożność stosując temsirolimus w dawce 175 mg lub 75 mg z lekami metabolizowanymi przez izoenzym 2D6 (np. dezypramina) lub 3A4 cytochromu P450 ponieważ ich stężenie we krwi może ulec zmianie skutkiem zmiany aktywności wymienionych izoenzymów. Możliwe są także interakcje preparatu z lekami stosowanymi w chemioterapii lub w leczeniu zaburzeń czynności serca. Temsirolimus może wpływać na stężenie we krwi i nasilenie działań niepożądanych następujących leków: winkrystyna, kolchicyna, paklitaksel, digoksyna (i innych substancji transportowanych przez glikoproteinę P); należy zachować ostrożność. Równoległe stosowanie temsirolimusu i sunitynibu często nasila działania toksyczne i dlatego konieczne jest w takiej sytuacji zmniejszenie dawkowania. Równoległe przyjmowanie temsirolimusu z amiodaronem lub statynami (np. symwastatyną) zwiększa ryzyko wystąpienia toksyczności płucnej. W okresie leczenia należy unikać stosowania szczepionek zawierających żywe drobnoustroje (np. szczepionki przeciwko odrze, śwince, różyczce, doustna szczepionka przeciwko polio, BCG, żółtej febrze, ospie wietrznej oraz przeciwko durowi brzusznemu [TY21a]). Inne szczepienia mogą być mniej skuteczne ze względu na osłabioną odpowiedź immunologiczną.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Torisel może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Częstość występowania działań niepożądanych oraz stopień ich ciężkości jest zależny od wielkości stosowanej dawki, która jest różna w zależności od wskazania. Dlatego działania niepożądane przedstawiono z podziałem na wskazania. Rak nerkowokomórkowy: Bardzo częste: zakażenia bakteryjne i wirusowe (w tym zapalenie tkanki łącznej, półpasiec, opryszczka, zapalenie oskrzeli, ropień), zakażenie układu moczowo–płciowego (krwiomocz, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie dróg moczowych, zwiększona częstość oddawania moczu, bolesne oddawanie moczu), zapalenie gardła, nieżyt błony śluzowej nosa, małopłytkowość, niedokrwistość, hipokaliemia (zmniejszenie stężenia potasu we krwi), zwiększenie stężenia glukozy we krwi, cukrzyca, zwiększenie stężenia cholesterolu i/lub trójglicerydów we krwi, jadłowstręt, zaburzenia smaku, duszność, krwawienie z nosa, kaszel, ból brzucha, wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, biegunka, nudności, wysypka (w tym wysypka plamisto-grudkowa, krostkowa), świąd, trądzik, zaburzenia dotyczące paznokci, wysuszenie skóry, ból pleców, ból stawów, ból w klatce piersiowej, obrzęk (obrzęki obwodowe, obrzęk twarzy), gorączka, osłabienie, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi. Częste: neutropenia (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych [neutrofilów]), limfopenia (zmniejszenie liczby limfocytów), leukopenia (zmniejszenie liczby krwinek białych [leukocytów]), zapalenie płuc (niekiedy prowadzące do zgonu), zakażenia górnych dróg oddechowych, zapalenie mieszków włosowych, reakcje nadwrażliwości, hipofosfatemia (zmniejszenie stężenia fosforanów nieorganicznych we krwi), niepokój, depresja, senność, uczucie kłucia i/lub mrowienia (parestezje), zawroty głowy, zaburzenia smaku, zapalenie spojówek i łzawienia, żylna choroba zatorowo–zakrzepowa (w tym zakrzepica żył głębokich, zator płucny niekiedy ze skutkiem śmiertelnym), zakrzepowe zapalenie żył, zaburzenie gojenia ran, nadciśnienie tętnicze, wzdęcie brzucha, ból w obrębie jamy ustnej, zapalenie dziąseł, aftowe zapalenie jamy ustnej, złuszczające zapalenie skóry, niewydolność nerek (w tym ze skutkiem śmiertelnym), bóle mięśniowe, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych ALT i AST. Niezbyt częste: krwawienia wewnątrzczaszkowe, wysięk osierdziowy, perforacja jelit. Może wystąpić zespół Stevensa i Johnsona. Chłoniak z komórek płaszcza: Bardzo częste: zakażenia bakteryjne i wirusowe (w tym zapalenie tkanki łącznej, półpasiec, opryszczka, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok), zakażenie układu moczowo–płciowego (zapalenie dróg moczowych, zwiększona częstość oddawania moczu, bolesne oddawanie moczu, nagłe parcie na mocz), śródmiąższowe zapalenie płuc, zapalenie gardła, zakażenia górnych dróg oddechowych, małopłytkowość, niedokrwistość, neutropenia (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych [neutrofilów]), limfopenia (zmniejszenie liczby limfocytów), leukopenia (zmniejszenie liczby krwinek białych [leukocytów]), hipokaliemia (zmniejszenie stężenia potasu we krwi), zwiększenie stężenia glukozy we krwi, zwiększenie stężenia cholesterolu i/lub trójglicerydów we krwi, bezsenność, niepokój, zaburzenia smaku, duszność, krwawienie z nosa, kaszel, ból brzucha, wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej (w tym ból w obrębie jamy ustnej, zapalenie dziąseł, aftowe zapalenie jamy ustnej, owrzodzenia), biegunka, nudności, wysypka (w tym wysypka plamisto-grudkowa, krostkowa), świąd, trądzik, zaburzenia dotyczące paznokci, ból pleców, ból stawów, ból mięśni, obrzęk (obrzęki obwodowe, obrzęk twarzy, obrzęk genitaliów), gorączka, osłabienie, dreszcze. Częste: posocznica (w tym wstrząs septyczny), nieżyt nosa, zapalenie mieszków włosowych, reakcje nadwrażliwości, hipofosfatemia (zmniejszenie stężenia fosforanów nieorganicznych we krwi), odwodnienie, zmniejszenie stężenia wapnia we krwi (hipokalcemia), depresja, uczucie kłucia i/lub mrowienia (parestezje), zawroty głowy, zaburzenia smaku, zapalenie spojówek i łzawienia, wylew w oku, żylna choroba zatorowo–zakrzepowa (w tym zakrzepica żył głębokich), zaburzenie gojenia ran, nadciśnienie tętnicze, krwotok żołądkowo–jelitowy, perforacja jelit, zapalenie żołądka, dysfagia (trudności w przełykaniu i transporcie pokarmu poprzez przełyk), trądzik, kandydoza jamy ustnej, kandydoza, wybroczyny, grzybicze zapalenie skóry, ból w klatce piersiowej, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych ALT i AST, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi. Może wystąpić zespół Stevensa i Johnsona.