TrandoGen (trandolapryl) – kaps. twarde

Co to jest TrandoGen?

Lek z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny, który jak wszystkie preparaty z tej grupy, hamuje powstawanie angiotensyny II, substancji powodującej skurcz naczyń oraz pobudzającej uwalnianie aldosteronu.

Kiedy stosować TrandoGen?

Preparat jest wskazany w leczeniu: · łagodnego lub umiarkowanego nadciśnienia tętniczego · zaburzeń czynności lewej komory po zawale serca.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inny inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE). Nie możesz także stosować preparatu jeżeli: · kiedykolwiek wystąpił u Ciebie obrzęk naczynioruchowy lub występuje wrodzony (dziedziczny) obrzęk naczynioruchowy. Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Nie zaleca się stosowania preparatu w I trymestrze ciąży.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując TrandoGen?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych. Należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ preparat może powodować nagłe i znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego. Zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego po przyjęciu preparatu dotyczy szczególnie osób: · ze zmniejszoną objętością krwi krążącej, odwodnionych lub z niedoborem elektrolitów (np. przyjmujących leki moczopędne, stosujących dietę o małej zawartości soli, z niedoborem sodu, poddawanych dializom, po biegunce lub wymiotach) · ze wzmożoną aktywacją układu renina–angiotensyna–aldosteron (RAA), którą można podejrzewać w przypadku ciężkiego nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, hemodynamicznie istotnego upośledzenia odpływu z lewej komory serca, chorych z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki, osób z marskością wątroby i/lub wodobrzuszem, osób poddawanych zabiegom lub znieczulanych; · ze zwiększonym ryzykiem niedokrwienia mięśnia sercowego lub mózgu w przypadku ciężkiego niedociśnienia (np. osoby ze zwężeniem tętnic wieńcowych lub zwężeniem naczyń mózgowych, u których niedociśnienie mogłoby spowodować zawał serca, udar mózgu). W powyższych przypadkach leczenie może być rozpoczynane tylko pod ścisłym nadzorem lekarskim. Ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego wymagany jest specjalny nadzór medyczny oraz monitorowanie ciśnienia tętniczego zwłaszcza w początkowej fazie leczenia i każdorazowo podczas zwiększania dawki. U osób otrzymujących leki moczopędne, o ile to możliwe, lekarz zaleci zaprzestanie ich stosowania co najmniej na 3 doby przed rozpoczęciem stosowania preparatu. Jeżeli przerwanie leczenia lekiem moczopędnym jest niemożliwe, lekarz rozpocznie leczenie trandolaprylem od odpowiednio mniejszej dawki początkowej. Przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać niedobory elektrolitów i zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu.Jeżeli w okresie leczenia wystąpi niedociśnienie tętnicze lub niewydolność nerek lekarz zaleci zmniejszenie dawki lub całkowite zaprzestanie stosowania preparatu i/lub leków moczopędnych. W przypadku wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego chorego należy położyć na plecach i wezwać pomoc medyczną. Wystąpienie niedociśnienia tętniczego po przyjęciu pierwszej dawki preparatu nie stanowi przeciwwskazania do dalszego stosowania preparatu, jednakże konieczne jest uzyskanie stabilizacji ciśnienia tętniczego i objętości płynów. W przypadku chorych z nadciśnieniem naczyniowo–nerkowym preparat można stosować u osób oczekujących na zabieg rewaskularyzacji lub w przypadku gdy zabieg ten nie będzie przeprowadzany. Po zastosowaniu preparatu u chorych z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki może wystąpić ciężkie niedociśnienie tętnicze oraz niewydolność nerek, szczególnie jeśli preparat jest stosowany równolegle z lekiem moczopędnym. O ile to możliwe, lekarz zaleci zmniejszenie dawki lub zaprzestanie stosowania leku moczopędnego. U tych chorych leczenie może być rozpoczynane wyłącznie w warunkach szpitalnych pod ścisłą kontrolą lekarską. W pierwszych tygodniach leczenia konieczna jest kontrola czynności nerek i stężenia potasu we krwi. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w jego trakcie lekarz zaleci kontrolę czynności nerek. U osób z zaburzeniami czynności nerek, jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 30 ml/min, konieczne jest zmniejszenie dawki oraz monitorowanie czynności nerek i stężenia potasu we krwi. Po zastosowaniu preparatu u chorych z nadciśnieniem tętniczym bez zaburzeń czynności nerek może wystąpić zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, szczególnie jeśli preparat jest stosowany równolegle z lekiem moczopędnym. Może wystąpić białkomocz. Ryzyko wystąpienia tych zaburzeń jest dodatkowo zwiększone u chorych z zaburzeniami czynności nerek. U chorych z zaburzeniami czynności nerek mogą także wystąpić zaburzenia elektrolitowe, w tym hiperkaliemia (zwiększenie stężenia potasu we krwi). Ryzyko zaburzenia czynności nerek występuje zwłaszcza u chorych z niewydolnością serca lub z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki oraz po przeszczepieniu nerki. Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania preparatu u chorych po przeszczepie nerki i dlatego nie zaleca się stosowania preparatu w tej grupie chorych. Trandolapryl w wątrobie ulega przekształceniu do postaci aktywnej farmakologicznie. U chorych z zaburzeniami czynności wątroby należy zachować szczególną ostrożność. Chorzy powinni pozostawać pod stałą kontrolą lekarską. Bardzo rzadko stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem żółtaczki cholestatycznej, która może prowadzić do piorunującej martwicy wątroby, zakończonej niekiedy zgonem. Jeżeli wystąpi żółtaczka cholestatyczna lub zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem ponieważ konieczne może być zaprzestanie stosowania preparatu i wdrożenie odpowiedniego leczenia. Preparat może powodować wystąpienie obrzęku naczynioruchowego (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani mogący utrudniać oddychanie i mogący stanowić zagrożenie życia). W razie wystąpienia pierwszych objawów obrzęku należy zaprzestać stosowania preparatu i natychmiast szukać pomocy medycznej. Konieczna jest hospitalizacja i monitorowanie chorego do czasu całkowitego i trwałego ustąpienia objawów a niekiedy podjęcie odpowiedniego leczenia. Po wystąpieniu obrzęku naczynioruchowego nie wolno ponownie stosować preparatu ani innych inhibitorów konwertazy angiotensyny. Ryzyko obrzęku naczynioruchowego jest zwiększone u osób, u których w przeszłości wystąpił obrzęk naczynioruchowy oraz u osób rasy czarnej. Preparat może powodować wystąpienie obrzęku naczynioruchowego jelit (ból brzucha, niekiedy nudności i wymioty) co należy brać pod uwagę w przypadku wystąpienia bólów brzucha. Inhibitory ACE mogą także powodować uporczywy kaszel (skutek nasilenia działania bradykininy), bez odkrztuszania, który ustępuje po zaprzestaniu stosowania preparatu. Preparat może powodować hiperkaliemię (zwiększenie stężenia potasu we krwi). Hiperkaliemia może być przyczyną poważnych zaburzeń rytmu serca. Lekarz zaleci monitorowanie stężenia potasu we krwi, zwłaszcza u osób, u których ryzyko hiperkaliemii jest zwiększone (osoby z niewydolnością nerek, chorzy na cukrzycę, przyjmujący leki zwiększające stężenie potasu we krwi, w tym sole potasu, leki moczopędne zatrzymujące potas np. spironolakton, eplerenon, triamteren lub amiloryd lub heparynę, osoby odwodnione, osoby z niewydolnością serca lub kwasicą metaboliczną, osoby po 70. roku życia). Poinformuj lekarza o stosowaniu preparatu jeżeli planujesz zabieg operacyjny lub inny zabieg wymagający znieczulenia. Stosowanie preparatu równolegle z lekami znieczulającymi może prowadzić do wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego a nawet wstrząsu. Szczególnej ostrożności wymaga stosowanie inhibitorów ACE u osób, u których występuje zwężenie aorty lub zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca. Preparat może powodować zaburzenia hematologiczne (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych [neutropenię], agranulocytozę, małopłytkowość, niedokrwistość, hamowanie czynności szpiku kostnego). Lekarz zaleci regularną kontrolę morfologii krwi, szczególnie na początku leczenia oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek, osób ze współistniejącą chorobą tkanki łącznej (np. toczniem rumieniowatym lub twardziną układową) oraz osób stosujących inne leki mogące powodować zmiany w morfologii krwi (allopuryn
ol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki). W razie wystąpienie jakichkolwiek objawów zakażenia (np. gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, ból gardła) należy koniecznie skonsultować się z lekarzem i upewnić się, że nie nastąpiło obniżenie odporności organizmu. Stosowanie preparatu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia reakcji anafilaktycznej na jad owadów i inne alergeny, także podczas odczulania (w przypadku planowanego odczulania należy skonsultować się z lekarzem, który o ile to możliwe, zaleci czasowe zaprzestanie stosowania preparatu). Procedury krążenia pozaustrojowego (hemodializa, hemofiltracja, afereza lipoprotein o małej gęstości LDL), w czasie których krew narażona jest na kontakt z elektrycznie ujemnie naładowanymi powierzchniami, mogą doprowadzić do wystąpienia ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych, objawiających się obrzękiem twarzy, niedociśnieniem tętniczym, dusznością, nagłym uczuciem gorąca. Aby zapobiec wystąpieniu tych reakcji lekarz zaleci odpowiednie postępowanie. U chorych na cukrzycę przyjmujących doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę lekarz zaleci kontrolowanie stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza w początkowym okresie stosowania preparatu. Istnieje ryzyko wystąpienia hipoglikemii, czyli nadmiernego zmniejszenia stężenia glukozy we krwi. Nie zaleca się równoległego stosowania preparatu i następujących leków: sole potasu, leki moczopędne oszczędzające potas oraz lit. Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu: · preparat zawiera laktozę; osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu. Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów? U niektórych osób preparat może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn. Jest to szczególnie prawdopodobne na początku leczenia, podczas zwiększania dawki, po zmianie leków oraz jeżeli równolegle spożywany jest alkohol.

Dawkowanie preparatu TrandoGen

Preparat ma postać kapsułek do stosowania doustnego. Preparat można przyjmować niezależnie od posiłków. Kapsułki należy połykać w całości (nie rozgryzać, nie żuć), popijając wodą. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Dorośli: Nadciśnienie tętnicze: u osób nie przyjmujących leków moczopędnych, bez zastoinowej niewydolności serca oraz bez niewydolności nerek czy wątroby dawka początkowa wynosi 0,5 mg 1 raz na dobę. Następnie z zachowaniem 2.–4. tygodniowych odstępów lekarz może zwiększać dawkę, w zależności od odpowiedzi klinicznej chorego na leczenie. Dawka maksymalna wynosi 4 mg 1 raz na dobę. Zwykle stosowana dawka podtrzymująca wynosi 1–2 mg 1 raz na dobę. Jeżeli przy zastosowaniu dawki maksymalnej nie zostanie uzyskana zadowalająca odpowiedź kliniczna, lekarz zaleci dodatkowo stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych. Zaburzenia czynności lewej komory po zawale serca: leczenie, w warunkach szpitalnych, może być rozpoczęte w 3. dobie po zawale serca od jednorazowej dawki 0,5 mg na dobę; następnie lekarz może stopniowo zwiększać dawkę, do maksymalnie 4 mg 1 raz na dobę. W przypadku złej tolerancji dawki lekarz czasowo zaprzestanie jej zwiększania. W przypadku wystąpienia niedociśnienia nie należy samodzielnie zmniejszać dawki preparatu lecz skonsultować się z lekarzem, który dostosuje dawki innych stosowanych równolegle leków przeciwnadciśnieniowych. W przypadku wcześniejszego stosowania leków moczopędnych należy podjąć specjalne środki ostrożności. O ile to możliwe, lekarz zaleci przerwanie stosowania leków moczopędnych co najmniej 72 godziny przed rozpoczęciem leczenia trandolaprylem. Jeśli stosowanie leków moczopędnych musi być kontynuowane konieczny jest ścisły nadzór lekarski. Jeżeli występuje wzmożona aktywacja układu renina–angiotensyna–aldosteron (osoby odwodnione, osoby z niedoborem sodu, osoby stosujące uprzednio leki moczopędne) istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań wynikających z wystąpienia niedociśnienia tętniczego. Lekarz zaleci przerwanie stosowanie leków moczopędnych na 2–3 dni przed rozpoczęciem przyjmowania preparatu. Dodatkowo, przed rozpoczęciem stosowania preparatu należy wyrównać niedobór sodu i zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu. U osób z nadciśnieniem tętniczym i zastoinową niewydolnością serca stosowanie preparatu wiąże się z ryzykiem wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego. U tych chorych leczenie może być rozpoczynane tylko pod ścisłą kontrolą lekarza z zastosowaniem dawki 0,5 mg 1 raz na dobę. U osób z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest indywidualna modyfikacja dawkowania. Jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 30 ml/min zalecana dawka początkowa wynosi 0,5 mg na dobę. W każdym przypadku odpowiednio dostosowaną dawkę ustala lekarz a leczenie może być prowadzone tylko pod ścisłą kontrolą lekarską. Należy regularnie kontrolować stężenie kreatyniny i potasu we krwi. Jeżeli występuje nadciśnienie naczyniowo–nerkowe dawka początkowa wynosi 0,5 mg na dobę. Następnie lekarz dostosuje dawkę. U osób z ciężką niewydolnością wątroby zalecana dawka początkowa wynosi 0,5 mg na dobę a leczenie może być prowadzone tylko pod ścisłą kontrolą lekarską. U osób w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek i wątroby nie ma konieczności dostosowywania dawkowania. Zaleca się rozpoczynanie leczenia od małej dawki oraz monitorowanie ciśnienia tętniczego i czynności nerek. Jeżeli występują zaburzenia czynności nerek lub wątroby lub zastoinowa niewydolność serca a także jeżeli chory stosuje równolegle leki moczopędne konieczne jest indywidualne dostosowanie dawkowania. Lekarz ustali zalecaną dawkę początkową i następnie będzie zwiększał ją stopniowo do dawki podtrzymującej. Dzieci: Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i dlatego nie należy stosować preparatu w tej grupie wiekowej.

Czy można stosować TrandoGen w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Stosowanie preparatu w I trymestrze ciąży nie jest zalecane. Stosowanie preparatu w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Jeżeli kobieta planuje ciążę zalecana jest zmiana sposobu leczenia przeciwnadciśnieniowego. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia zajścia w ciążę w okresie przyjmowania preparatu należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem ponieważ wymagane jest natychmiastowe zaprzestanie stosowania preparatu. Lekarz może zalecić stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią. Lekarz zaleci stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. Równoległe stosowanie leków wpływających na stężenie potasu we krwi (sole potasu, niektóre leki moczopędne i przeciwnadciśnieniowe np. inhibitory ACE, eplerenon, spironolakton, triamteren, amiloryd, suplementy potasu, trimetoprym, takrolimus, cyklosporyna, heparyna, niesteroidowe leki przeciwzapalne) oraz zawierających potas zamienników soli kuchennej może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia). W niektórych przypadkach hiperkaliemia może stanowić zagrożenie życia. Nie zaleca się równoległego stosowania trandolaprylu z wymienionymi powyżej preparatami. Jeżeli konieczne jest ich stosowanie lekarz zaleci regularną kontrolę stężenia potasu we krwi. Przed rozpoczęciem leczenia należy upewnić się, że nie występuje hiperkaliemia ani zaburzenia czynności nerek. Preparat może nasilać toksyczne działanie litu. Nie zaleca się równoległego stosowania litu, a w razie konieczności takiego leczenia skojarzonego należy kontrolować stężenie litu we krwi. Równoległe stosowanie leków moczopędnych nasila ryzyko toksycznego działania litu. Wcześniejsze lub równolegle stosowanie leków moczopędnych zwiększa ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego. O ile to możliwe, lekarz zaleci przerwanie stosowanie leków moczopędnych oraz odpowiednie nawodnienie i zwiększoną podaż elektrolitów przed rozpoczęciem przyjmowania preparatu. Jeśli nie można przerwać stosowania leków moczopędnych leczenie należy rozpoczynać pod ścisłą kontrolą lekarską. Jeżeli preparat stosowany jest równolegle z lekami moczopędnymi lub innymi lekami o działaniu przeciwnadciśnieniowym (np. nitrogliceryna i inne azotany, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki znieczulające, leki przeciwpsychotyczne, barbiturany, leki opioidowe, baklofen) może wystąpić nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego i niedociśnienie tętnicze. Leki adrenolityczne można stosować równolegle z preparatem wyłącznie wtedy, gdy chory pozostaje pod ścisłą obserwacją lekarską. Leki mogące wpływać na morfologię krwi (allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki) zwiększają ryzyko wystąpienia zaburzeń hematologicznych. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. kwas acetylosalicylowy, ibuprofen, ketoprofen, inhibitory COX-2) mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu oraz powodować zaburzenia czynności nerek i zwiększenie stężenia potasu we krwi. Należy zachować ostrożność, szczególnie u osób w podeszłym wieku i częściej kontrolować ciśnienie tętnicze, zapewnić odpowiednie nawodnienie chorego i kontrolować czynność nerek. Stosowanie preparatu równolegle z lekami przeciwcukrzycowymi (preparaty doustne, insulina) może nasilać zmniejszenie stężenia glukozy we krwi i zwiększać ryzyko hipoglikemii. Należy starannie monitorować stężenie glukozy we krwi. Leki zobojętniające sok żołądkowy mogą powodować zmniejszenie wchłaniania preparatu. Pomiędzy przyjęciem preparatu i leków zobojętniających sok żołądkowy powinny upłynąć co najmniej 2 godziny. Należy unikać stosowania preparatu u osób poddawanych zabiegom z wykorzystaniem krążenia pozaustrojowego, w czasie których krew narażona jest na kontakt z ujemnie naładowanymi powierzchniami (np. hemodializa, hemofiltracja oraz afereza lipoprotein o niskiej gęstości). Może to doprowadzić do wystąpienia ciężkich, zagrażających życiu reakcji rzekomoanafilaktycznych. Jeżeli lekarz uzna przeprowadzenie zabiegu za absolutnie konieczne może zastosować innego typu dializatory lub zalecić zmianę leków przeciwnadciśnieniowych. Stosowanie preparatu równolegle z lekami stosowanymi do znieczulenia może prowadzić do wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego a nawet wstrząsu. W badaniach z udziałem zdrowych ochotników nie obserwowano interakcji farmakokinetycznych po podaniu trandolaprylu w skojarzeniu z digoksyną, furosemidem, nifedypiną, glibenklamidem, propranololem lub cymetydyną. Właściwości przeciwzakrzepowe warfaryny nie zmieniały się gdy równolegle podano trandolapryl.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również TrandoGen może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Do często występujących działań niepożądanych należą: bóle i zawroty głowy, objawowe niedociśnienie tętnicze (np. zawroty głowy, omdlenia, zaburzenia równowagi), kaszel, osłabienie, zmęczenie/znużenie. Niezbyt często możliwe: zakażenia górnych dróg oddechowych, bezsenność, senność, zawroty głowy, uczucie kołatania serca, zaczerwienienie skóry/uderzenia gorąca, nudności, biegunka, ból brzucha, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, świąd, wysypka skórna, ból pleców, bóle mięśni, impotencja, złe samopoczucie, uczucie dyskomfortu, ból w klatce piersiowej, obrzęki obwodowe. Rzadko: zapalenie oskrzeli, zapalenie gardła, zaburzenia hematologiczne (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych [neutropenia], znaczne zmniejszenie liczby krwinek białych, agranulocytoza, małopłytkowość, niedokrwistość), zakażenia dróg moczowych, zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia), zmniejszenie stężenia sodu (hiponatremia), zaburzenia stężenia lipidów we krwi, zaburzenia stężenia kwasu moczowego we krwi, zaburzenia łaknienia, zmiana aktywności enzymów wątrobowych, omamy, depresja, zaburzenia snu, niepokój, stany pobudzenia, apatia, zaburzenia czuciowe (parestezje), drgawki, migrena, przemijające napady niedokrwienne mózgu, udar mózgu, omdlenie, zaburzenia widzenia, zapalenie powiek, obrzęk spojówek, szumy uszne, dławica piersiowa, zawał serca, niewydolność serca, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), nadciśnienie tętnicze, zaburzenia naczyniowe, duszność, krwawienia z nosa, krwawe wymioty, zapalenie żołądka, wymioty, niestrawność, wzdęcia, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zapalenie wątroby, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani w sporadycznych przypadkach mogący powodować zwężenie dróg oddechowych, utrudniać oddychanie i zagrażać życiu), pokrzywka, obfite pocenie się, łuszczyca, gorączka, bóle kostno-stawowe, zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, wielomocz, częstomocz, niewydolność nerek. Inne możliwe działania niepożądane, dla których nie określono częstości ich występowania: blok przedsionkowo-komorowy, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie akcji serca, nieprawidłowy zapis EKG, krwotok śródmózgowy, skurcz oskrzeli, niedrożność jelit, zapalenie trzustki, łysienie, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna), zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie wartości hematokrytu, niewydolność nerek, białkomocz. Możliwe także wystąpienie działań niepożądanych charakterystycznych dla innych inhibitorów konwertazy angiotensyny, w tym: niedokrwistość hemolityczna, niewyraźne widzenie, zapalenie zatok, zapalenie języka, zapalenie błony śluzowej nosa, rumień wielopostaciowy, zmiany zapalne podobne do łuszczycy, obrzęk naczynioruchowy jelit, zmniejszenie stężenia glukozy we krwi (hipoglikemia), żółtaczka cholestatyczna, stany splątania, niewyraźne widzenie.