Vanatex HCT (hydrochlorotiazyd + walsartan) – tabl. powl.

Co to jest Vanatex HCT?

Lek obniżający ciśnienie tętnicze. Preparat złożony zawierający antagonistę receptora angiotensyny II (walsartan) oraz lek o działaniu moczopędnym (hydrochlorotiazyd).

Co zawiera i jak działa Vanatex HCT?

Jest to preparat złożony zawierający 2 substancje czynne, walsartan i hydrochlorotiazyd. Walsartan należy do grupy leków zwanych antagonistami receptora angiotensyny II lub sartanami. Wspólny mechanizm działania leków z tej grupy polega na blokowaniu receptorów angiotensyny II co uniemożliwia ich wiązanie z angiotensyną II i hamuje jej działanie (leki z tej grupy często oznaczane są skrótem ARB, który pochodzi od angielskiej nazwy Angiotensin II Receptor Blockers). Agiotensyna II odgrywa istotną rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego. Efektem działania angiotensyny II jest skurcz naczyń krwionośnych oraz nasilenie uwalniania aldosteronu, co prowadzi do zwiększenia ciśnienia tętniczego. Działanie walsartanu, podobnie jak innych sartanów, skutecznie przeciwdziała efektom działania angiotensyny II i prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. W odróżnieniu od leków z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny, sartany nie nasilają efektów zależnych od bradykininy, np. kaszlu. Sartany stosowane są jako leki obniżające ciśnienie tętnicze oraz w leczeniu i profilaktyce chorób układu sercowo–naczyniowego. Drugą substancją czynną preparatu jest hydrochlorotiazyd, diuretyk tiazydowy o działaniu moczopędnym, zwiększający objętość wydalanego moczu. Powoduje zahamowanie zwrotnego transportu jonów sodu w kanalikach nerkowych, co skutkuje nasileniem wydalania sodu z moczem i zwiększeniem objętości wydalanej wody. Zwiększonemu wydalaniu sodu towarzyszy zwiększone wydalanie potasu, magnezu i chloru, natomiast zmniejsza się wydalanie wapnia. Utrata potasu z moczem jest mniej nasilona w obecności walsartanu. Działanie tiazydów prowadzi także do rozszerzenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia oporu naczyniowego. Działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu jest silniejsze niż w przypadku zastosowania każdego ze składników w monoterapii. Działanie przeciwnadciśnieniowe jest wyraźnie zauważalne w ciągu 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia a pełne działanie przeciwnadciśnieniowe uzyskuje się po 4.–8. tygodniach stosowania preparatu.

Kiedy stosować Vanatex HCT?

Preparat jest wskazany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych, u których nie uzyskuje się wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego za pomocą monoterapii walsartanem lub hydrochlorotiazydem.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na sulfonamidy. Nie możesz także stosować preparatu jeżeli występują u Ciebie: · ciężkie zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa wątroby lub cholestaza (zastój żółci) · ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) · bezmocz · oporna na leczenie hipokaliemia (zmniejszenie stężenia potasu we krwi), hiponatremia (zmniejszenie stężenia sodu we krwi), hiperkalcemia (zwiększone stężenie wapnia we krwi) · objawowa hiperurykemia (objawy będące skutkiem zwiększenia stężenia kwasu moczowego we krwi). Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Nie zaleca się stosowania preparatu w I trymestrze ciąży.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Vanatex HCT?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych. Ponieważ zawarty w preparacie walsartan może powodować hiperkaliemię (zwiększenie stężenia potasu we krwi) nie zaleca się równoległego stosowanie leków mogących zwiększać stężenie potasu we krwi, takich jak np. suplementy potasu, sole potasu, leki moczopędne oszczędzające potas lub heparyna. Ze względu na zawartość tiazydowego leku moczopędnego preparat może powodować hipokaliemię (zmniejszenie stężenia potasu we krwi). Zaburzenia stężenia potasu we krwi (zarówno hipokaliemia jak i hiperkaliemia) mogą być przyczyną poważnych zaburzeń rytmu serca. Lekarz zaleci regularną i częstą kontrolę stężenia potasu we krwi. Zawarty w preparacie hydrochlorotiazyd może wpływać na równowagę wodno-elektrolitową i powodować niedobory sodu, potasu, magnezu, chloru. W okresie stosowania preparatu lekarz zaleci regularną kontrolę stężenia tych jonów. Preparat zmniejsza wydalanie wapnia w moczu i może powodować nieznaczne zwiększenie stężenia wapnia we krwi (hiperkalcemię). Znaczna hiperkalcemia może być skutkiem nierozpoznanej nadczynności przytarczyc. W przypadku znacznej hiperkalcemii należy wykonać badania oceniające czynność przytarczyc. Przed wykonaniem badań czynnościowych przytarczyc należy przerwać stosowanie preparatu (tylko po konsultacji z lekarzem i na jego zalecenie). Jeżeli wystąpią objawy takie jak: suchość w ustach, wzmożone pragnienie, osłabienie, letarg, senność, niepokój ruchowy, drgawki, dezorientacja, bóle i skurcze mięśni, nużliwość mięśni, niedociśnienie, skąpomocz, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), nudności lub wymioty, należy skonsultować się z lekarzem, ponieważ objawy te mogą świadczyć o wystąpieniu zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej. Należy zachować ostrożność, ponieważ preparat rzadko, szczególnie na początku leczenia, może powodować objawowe niedociśnienie tętnicze, zwłaszcza u osób ze zmniejszoną objętością krwi krążącej, odwodnionych lub z niedoborem sodu (np. osoby przyjmujące uprzednio duże dawki leków moczopędnych, stosujące dietę o małej zawartości soli, po biegunce lub wymiotach). Przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać niedobór sodu i zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu. U chorych z grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia zaburzeń czynności nerek, u których czynność nerek zależy od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. u chorych z ciężką zastoinową niewydolnością serca, z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki) stosowanie leków działających na układ renina-angiotensyna-aldosteron (takich jak np. walsartan) może wiązać się z ryzykiem wystąpienia ostrej niewydolności nerek, skąpomoczu oraz zwiększenia stężenia mocznika i kreatyniny we krwi. Nie należy stosować preparatu w tej grupie chorych. Nie zaleca się stosowania preparatu u chorych, u których występuje pierwotny hiperaldosteronizm, ponieważ działanie preparatu w tej grupie chorych nie jest skuteczne. Należy zachować ostrożność w przypadku upośledzenia odpływu krwi z lewej komory serca (występujące zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej [dwudzielnej], kardiomiopatia przerostowa). Nie ma konieczności dostosowywania dawki u osób z zaburzeniami czynności nerek, pod warunkiem, że klirens kreatyniny jest większy niż 30 ml/min. Lekarz zaleci okresową kontrolę stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego we krwi. Jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 30 ml/min stosowanie preparatu jest przeciwwskazane. Nie ma danych dotyczących stosowania preparatu u chorych po niedawnym przeszczepie nerki. U osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby bez zastoju żółci należy zachować ostrożność. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w przypadku występowania ciężkich zaburzeń czynności wątroby, marskości żółciowej wątroby lub cholestazy (zastój żółci). Hydrochlorotiazyd zawarty w preparacie może powodować wystąpienie tocznia rumieniowatego układowego lub nasilać jego objawy. Hydrochlorotiazyd zmniejsza tolerancję glukozy. W okresie stosowania preparatu chorzy na cukrzycę powinni zachować ostrożność i monitorować stężenie glukozy. Preparat może zmniejszyć skuteczność doustnych leków przeciwcukrzycowych oraz insuliny i może być konieczne dostosowanie ich dawkowania przez lekarza. Hydrochlorotiazyd może powodować zwiększenie stężenia lipidów (cholesterolu i trójglicerydów) oraz kwasu moczowego we krwi. W okresie stosowania leków moczopędnych może wystąpić reakcja nadwrażliwości skóry na światło (wysypka, gorączka, zapalenie naczyń). W przypadku jej wystąpienia, należy skonsultować się z lekarzem, gdyż konieczne może być zaprzestanie stosowania preparatu. Jeżeli w przyszłości konieczne będzie wznowienie terapii należy chronić skórę przed promieniowaniem słonecznym i UV. Należy zachować ostrożność u osób, u których wcześniej wystąpiły reakcje nadwrażliwości na inne leki z grupy antagonistów receptora angiotensyny. Hydrochlorotiazyd może powodować wystąpienie objawów nadwrażliwości, zwłaszcza u osób z alergią lub astmą oskrzelową w wywiadzie. Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu: · preparat zawiera laktozę; osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu. Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów? Nie badano wpływu preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń i maszyn. Należy pamiętać, że preparat może u niektórych osób powodować zawroty głowy, senność, zmęczenie lub inne objawy, które mogą upośledzać sprawność psychofizyczną i zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń i maszyn.

Dawkowanie preparatu Vanatex HCT

Preparat ma postać tabletek powlekanych. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłku, popijając wodą. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Dorośli: 1 tabletka 1 raz na dobę. Lekarz indywidualnie ustali dawkowanie i dostosuje dawki poszczególnych składników preparatu. W razie potrzeby lekarz może zwiększyć stopniowo dawkę dobową każdego ze składników, aż do dawki maksymalnej, która wynosi 320 mg + 25 mg. Podczas dostosowania dawki należy wziąć pod uwagę, że działanie przeciwnadciśnieniowe jest zauważalne w ciągu 2 tygodni a pełne działanie przeciwnadciśnieniowe uzyskuje się w ciągu 4. tygodni (u niektórych osób w ciągu 8 tygodni). Nie ma konieczności dostosowywania dawki u chorych z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny większy niż 30 ml/min). U chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) stosowanie preparatu jest przeciwwskazane. U osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby bez zastoju żółci należy zachować ostrożność i nie stosować dawek większych niż 80 mg walsartanu na dobę. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w przypadku występowania ciężkich zaburzeń czynności wątroby, marskości żółciowej wątroby lub cholestazy (zastój żółci). U chorych w podeszłym wieku nie ma konieczności dostosowywania dawkowania. Nie należy stosować preparatu u dzieci i młodzieży do 18. roku życia, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu w tej grupie wiekowej.

Czy można stosować Vanatex HCT w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Leki z grupy sartanów oraz hydrochlorotiazyd mogą mieć szkodliwy wpływ na przebieg ciąży, rozwój płodu i noworodka. Stosowanie preparatu w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane; w I trymestrze ciąży stosowanie preparatu jest niezalecane. Nie należy rozpoczynać stosowania preparatu w okresie ciąży. Jeżeli kobieta stosująca preparat planuje ciążę powinna skonsultować się z lekarzem, który zaleci zmianę sposobu leczenia przeciwnadciśnieniowego. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia zajścia w ciążę w okresie przyjmowania preparatu należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem ponieważ wymagane jest natychmiastowe zaprzestanie stosowania preparatu. W razie potrzeby lekarz zaleci stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Vanatex HCT, może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Do działań niepożądanych związanych ze stosowaniem preparatu należą: zawroty głowy, omdlenia, parestezje (zaburzenia czucia, uczucie kłucia i mrowienia), nieostre widzenie, szum w uszach, zmęczenie, niedociśnienie tętnicze, kaszel, obrzęk płuc, biegunka, bóle mięśni i stawów, zaburzenia czynności nerek, odwodnienie, zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi, mocznika, kreatyniny, bilirubiny, a także hipokaliemia, hiponatremia oraz neutropenia (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych). Nie można także wykluczyć wystąpienia działań niepożądanych zgłaszanych wcześniej dla każdego ze składników preparatu stosowanych niezależnie. Do działań niepożądanych związanych ze stosowaniem walsartanu należą: niedokrwistość, małopłytkowość, zmniejszenie hematokrytu, reakcje nadwrażliwości (w tym choroba posurowicza, obrzęk naczynioruchowy, wysypka, świąd), zapalenie naczyń, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia), ból brzucha. Do działań niepożądanych związanych ze stosowaniem hydrochlorotiazydu należą: utrata apetytu, nudności, wymioty, zaparcia, uczucie dyskomfortu w przewodzie pokarmowym, zapalenie trzustki (bardzo rzadko), cholestaza wewnątrzwątrobowa lub żółtaczka, zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość hemolityczna, zmniejszenie liczby krwinek białych [leukopenia], zmniejszenie liczby płytek krwi [małopłytkowość], niekiedy z plamicą, zahamowanie czynności szpiku kostnego), depresja, zaburzenia snu, bóle głowy, zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia funkcji seksualnych, niewydolność oddechowa z zapaleniem i obrzękiem płuc (bardzo rzadko), reakcje nadwrażliwości (pokrzywka, wysypka), nadwrażliwość na światło oraz bardzo rzadko martwica toksyczna rozpływna, martwicze zapalenie naczyń, reakcje skórne podobne do tocznia, uaktywnienie skórnej postaci tocznia rumieniowatego.