Vercef (cefaklor) – kaps.

Co to jest Vercef?

Lek przeciwbakteryjny stosowany ogólnie. Antybiotyk beta-laktamowy stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych.

Co zawiera i jak działa Vercef?

Substancją czynną preparatu jest cefaklor. Substancją czynną preparatu jest cefaklor. Jest to półsyntetyczny antybiotyk z grupy cefalosporyn () zaliczany do II generacji tych antybiotyków. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Jego działanie polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii, co uniemożliwia namnażanie się komórek bakteryjnych. Ze względu na strukturę chemiczną cefaklor zaliczany jest do antybiotyków beta-laktamowych (), których wspólną cechą jest obecność w ich cząsteczce pierścienia beta-laktamowego. Struktura ta jest wrażliwa na działanie enzymów, tzw. beta-laktamaz, wytwarzanych przez niektóre bakterie. Beta-laktamazy obecne w komórkach bakterii mogą powodować rozkład i unieczynnienie cząsteczek antybiotyku i są jedną z przyczyn oporności bakterii na działanie antybiotyków. Cefaklor jest antybiotykiem o szerokim spektrum działania bakteriobójczego, bardziej opornym na działanie bakteryjnych beta-laktamaz niż cefalosporyny I generacji.

Kiedy stosować Vercef?

Preparat jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń wywołanych przez wrażliwe na cefaklor bakterie: · zakażenia dolnych dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli · zapalenie gardła i migdałków · zapalenie ucha środkowego i zatok · zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie pęcherza moczowego · zakażenia skóry i tkanek miękkich · zakażenia układu moczowego, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie pęcherza moczowego.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inne antybiotyki z grupy cefalosporyn.

Dawkowanie preparatu Vercef

Preparat ma postać kapsułek lub granulatu do przygotowania zawiesiny doustnej. Stosuj preparat zgodnie z zaleceniami lekarza. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Lekarz dobierze dawkowanie indywidualnie w zależności od wskazania, nasilenia zakażenia, wrażliwości drobnoustrojów i stanu chorego. W pewnych szczególnych grupach pacjentów konieczna jest dodatkowa modyfikacja dawkowania. Dorośli: Zalecana dawka wynosi zwykle 250 mg co 8 godzin. W cięższych zakażeniach (np. zapalenie płuc) lekarz może zastosować podwójną dawkę (tj. 500 mg co 8 godzin). Dawka maksymalna wynosi 4 g na dobę. U osób z niewydolnością nerek konieczne może być dostosowanie dawkowania przez lekarza. Specjalnego schematu dawkowania wymagają chorzy poddawani hemodializom. U osób w podeszłym wieku nie ma konieczności zmiany dawkowania. Dzieci po 1. miesiącu życia (dotyczy wyłącznie preparatu w postaci granulatu do przygotowania zawiesiny doustnej): Zwykle stosowana dawka wynosi: 20 mg/kg masy ciała na dobę w 3 dawkach podzielonych (podawanych co 8 godzin). W zapaleniu ucha środkowego i gardła dawka dobowa może być podawana w 2 dawkach podzielonych (co 12 godzin). W cięższych zakażeniach, takich jak zapalenie ucha środkowego i zapalenie zatok lekarz może zalecić dawkę 40 mg/kg masy ciała na dobę w dawkach podzielonych. Dawka maksymalna wynosi 1 g na dobę. Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania preparatu u dzieci w 1. miesiącu życia. U osób z niewydolnością nerek konieczne może być dostosowanie dawkowania przez lekarza. Specjalnego schematu dawkowania wymagają chorzy poddawani hemodializom. Sposób podawania leku: Stosować doustnie. Zaleca się przyjmowanie preparatu na czczo, przed posiłkiem. Do opakowania preparatu w postaci granulatu do przygotowania zawiesiny doustnej dołączona jest łyżeczka miarowa pozwalająca odmierzyć zaleconą przez lekarza dawkę przygotowanej uprzednio zawiesiny. Każdorazowo przed odmierzeniem dawki butelkę z zawiesiną należy wstrząsnąć. Butelkę z zawiesiną należy przechowywać w lodówce (2–8 stopni C) nie dłużej niż 14 dni. Lekarz określi czas trwania leczenia (zwykle 7 lub 14 dni). W przypadku zakażeń wywoływanych przez paciorkowce antybiotyk powinien być przyjmowany przez co najmniej 10 dni.

Czy można stosować Vercef w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. U kobiet w ciąży preparat może być stosowany wyłącznie wówczas, gdy w opinii lekarza jest to absolutnie konieczne. Przed zastosowaniem leku w okresie karmienia piersią skonsultuj się z lekarzem, który oceni stosunek ryzyka do korzyści w Twoim przypadku i podejmie decyzję czy możesz stosować ten lek; cefaklor przenika do mleka matki.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. W szczególności poinformuj lekarza jeżeli stosujesz: · leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna) · doustne preparaty antykoncepcyjne · leki zobojętniające sok żołądkowy · probenecyd. Jeżeli równolegle stosowane są leki przeciwzakrzepowe zaleca się regularne oznaczanie czasu protrombinowego w badaniach laboratoryjnych (może wydłużyć się czas krwawienia); konieczne może być dostosowanie dawkowania leków przeciwzakrzepowych przez lekarza. Cefaklor może zmniejszać skuteczność działania doustnych preparatów antykoncepcyjnych (należy skonsultować się z lekarzem); konieczne może być dostosowanie dawkowania przez lekarza. Leki zobojętniajace sok żołądkowy mogą zmniejszać wchłanianie preparatu. Probenecyd opóźnia wydalanie antybiotyku i może powodować nasilenie i wydłużenie czasu jego działania. Leki przeciwbakteryjne (np. chloramfenikol, erytromycyna, tetracykliny i sulfonamidy) mogą osłabiać działanie preparatu, nie należy ich stosować równolegle. Wpływ cefakloru na wyniki badań laboratoryjnych: Preparat może powodować fałszywie dodatni wynik testu Coombsa, także u noworodków urodzonych przez matki leczone cefalosporynami przed porodem (może to mieć wpływ na wyniki prób krzyżowych przed przetoczeniem krwi). Cefaklor może wpływać na wyniki oznaczeń stężenia glukozy we krwi i w moczu. W przypadku wykonywania tych badań należy poinformować lekarza i osoby odpowiedzialne za przeprowadzenie badań w laboratorium o stosowaniu cefakloru.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Vercef może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Możliwe jest wystąpienie następujących działań niepożądanych: nudności, wymioty, biegunka, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, małopłytkowość, przemijająca leukopenia/neutropenia (zmniejszenie liczby krwinek białych czyli leukocytów/granulocytów obojętnochłonnych czyli neutrofilów), agranulocytoza, eozynofilia, dodatni odczyn Coombs’a, rzadko niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, rzadko żółtaczka cholestatyczna (zastoinowa), zapalenie wątroby, niewielkie zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AST, ALT), rzadko śródmiąższowe zapalenie nerek, niewielkie zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, nieprawidłowe wyniki badania moczu, bóle i zawroty głowy, omamy, senność, bezsenność, stany splątania, napięcie, nerwowość, nadpobudliwość, kandydoza (drożdżyca) błon śluzowych oraz reakcje nadwrażliwości (wysypka, świąd, pokrzywka). Do rzadkich ale potencjalnie ciężkich działań niepożądanych należą reakcje nadwrażliwości typu anafilaktycznego: obrzęk naczynioruchowy, osłabienie, duszność, omdlenie, wstrząs anafilaktyczny, objawy podobne do choroby posurowiczej (występują częściej u dzieci niż u dorosłych, objawy pojawiają się zwykle kilka dni po rozpoczęciu leczenia i zanikają w ciągu kilku dni po zaprzestaniu stosowania preparatu; nie obserwowano poważnych następstw), a także ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa i Johnsona, rumień wielopostaciowy, martwica toksyczna rozpływna). Jeżeli wystąpią pierwsze objawy którejkolwiek z powyższych reakcji nadwrażliwości należy bezzwłocznie skonsultować się z lekarzem.