Verospiron (spironolakton) – kaps. twarde

Co to jest Verospiron?

Lek moczopędny oszczędzający potas.

Co zawiera i jak działa Verospiron?

Substancją czynną preparatu jest spironolakton. Jest to lek moczopędny oszczędzający potas z grupy antagonistów aldosteronu. Działanie spironolaktonu polega na blokowaniu receptorów dla aldosteronu, co zapobiega wiązaniu aldosteronu i hamuje jego działanie. Aldosteron jest hormonem sterydowym kory nadnerczy, który reguluje gospodarkę wodno-elektrolitową. Nasila zwrotne wchłanianie jonów sodu i chloru w kanalikach nerkowych i powoduje zatrzymanie wody. Aldosteron jest elementem układu renina-angiotensyna-aldosteron (tzw. układ RAA) uczestniczącego w regulacji ciśnienia tętniczego i odgrywającego ważną rolę w rozwoju chorób sercowo-naczyniowych. Działanie spironoloaktonu powoduje zahamowanie zwrotnego wchłaniania jonów sodu i chloru, co skutkuje nasileniem wydalania sodu i chloru z moczem i zwiększeniem objętości wydalanej wody ale bez zwiększenia wydalania potasu. Spironolakton jest więc określany jako lek moczopędny oszczędzający potas. Lek stosowany jest w leczeniu nadciśnienia tętniczego i obrzęków. Po doustnym podaniu spironolakton dobrze się wchłania, stężenie maksymalne występuje po około 2,5 godzinach. Metabolizowany do czynnych metabolitów, wydalanych głównie z moczem, w mniejszym stopniu także z kałem.

Kiedy stosować Verospiron?

Wskazania do stosowania preparatu obejmują: · zastoinową niewydolność serca · marskość wątroby z wodobrzuszem i obrzękiem · wodobrzusze w przebiegu nowotworu złośliwego · zespół nerczycowy · diagnostykę i leczenie hiperaldosteronizmu pierwotnego.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu. Nie możesz także stosować preparatu jeżeli występuje u Ciebie: · ostra niewydolność nerek, ciężkie zaburzenia czynności nerek, bezmocz · hiperkaliemia (zwiększenie stężenia potasu we krwi) · choroba Addisona lub inne stany związane z hiperkaliemią a także, · jeżeli stosujesz równolegle eplerenon lub inne leki moczopędne oszczędzające potas. W okresie stosowania preparatu nie należy przyjmować suplementów potasu. Preparatu nie wolno stosować w ciąży o ile w opinii lekarza nie jest to bezwzględnie konieczne. Preparat jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Verospiron?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych. Preparat, podobnie jak inne leki moczopędne, może powodować zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej. Lekarz zaleci regularną kontrolę stężenia elektrolitów. U chorych w podeszłym wieku oraz u chorych z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej. Preparat może powodować zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemię), która może być przyczyną zaburzeń rytmu serca, w tym poważnych, prowadzących do zgonu. Ryzyko hiperkaliemii jest zwiększone u osób z zaburzeniami czynności nerek lub przyjmujących zwiększone ilości potasu. W razie wystąpienia hiperkaliemii lekarz zaleci zaprzestanie stosowania preparatu i w miarę potrzeby wdroży odpowiednie leczenie. Stosowanie spironolaktonu u chorych z marskością wątroby może spowodować kwasicę hiperchloremiczną, zwykle równolegle z hiperkaliemią, nawet jeżeli czynność nerek jest prawidłowa. Równolegle stosowanie innych leków moczopędnych oszczędzających potas, inhibitorów konwertazy angiotensyny lub antagonistów receptora angiotensyny, heparyny, suplementów potasu lub diety o dużej zawartości potasu może prowadzić do wystąpienia ciężkiej hiperkaliemii. Stosowanie preparatu może być związane z przejściowym zwiększeniem stężenia mocznika we krwi, szczególnie u chorych z zaburzeniami czynności nerek. W okresie leczenia, szczególnie starannie należy monitorować stężenie potasu u chorych z ciężką niewydolnością serca. Należy unikać innych leków moczopędnych oszczędzających potas i stosowania doustnych suplementów potasu. Po rozpoczęciu leczenia lub po zwiększeniu dawki spironolaktonu stężenie potasu i kreatyniny należy monitorować 1 raz w tygodniu a następnie 1 raz w miesiącu przez kolejne 3 miesiące. Dalszą częstotliwość wykonywania badań kontrolnych określi lekarz. Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu: · preparat zawiera laktozę; osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu. Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów? Preparat może powodować senność lub zawroty głowy, co może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń i maszyn. Zaleca się zachowanie ostrożności przed przystąpieniem do prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn do czasu ustalenia reakcji organizmu na rozpoczęte leczenie.

Dawkowanie preparatu Verospiron

Preparat ma postać tabletek lub kapsułek. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Zaleca się przyjmowanie preparatu 1 raz na dobę podczas posiłku. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Dorośli: Zastoinowa niewydolność serca z obrzękiem: początkowo zwykle 100 mg na dobę, w dawce pojedynczej lub w kilku dawkach podzielonych, jednak zakres dawek może wynosić 25–200 mg na dobę; następnie lekarz indywidualnie ustali dawkę podtrzymującą. Ciężka niewydolność serca (klasa III–IV wg NYHA): jeśli stężenie potasu nie jest większe niż 5 mEq/l a stężenie kreatyniny nie jest większe niż 2,5 mg/dl dawka początkowa wynosi 25 mg na dobę, w skojarzeniu ze standardowym leczeniem. W przypadku wskazań klinicznych i dobrej tolerancji, lekarz może zwiększyć dawkę do 50 mg 1 raz na dobę. W przypadku nietolerancji dawki 25 mg 1 raz na dobę, lekarz zmniejszy dawkę do 25 mg co 2. dzień. Wodobrzusze i obrzęk w przebiegu marskości wątroby: początkowo 100 mg na dobę lub 200–400 mg na dobę w zależności od stosunku stężenia jonów sodu do jonów potasu; dawkę podtrzymującą indywidualnie ustali lekarz. Wodobrzusze w przebiegu nowotworu złośliwego: początkowo zwykle 100–200 mg na dobę, w ciężkich przypadkach lekarz stopniowo zwiększy dawkę do 400 mg na dobę. Następnie lekarz indywidualnie dostosuje dawkowanie. Zespół nerczycowy (w przypadku nieskuteczności glikokortykosteroidów): 100–200 mg na dobę. Diagnostyka hiperaldosteronizmu pierwotnego: Test długotrwały: 400 mg na dobę przez 3-4 tygodnie; jeśli nastąpi zwiększenie stężenia potasu we krwi (wyrównanie hipokaliemii) i obniżenie ciśnienia tętniczego, wynik testu jest uznawany za dodatni. Test krótkotrwały: 400 mg na dobę przez 4 dni. Jeśli stężenie potasu we krwi zwiększy się podczas stosowania spironolaktonu, a następnie zmaleje po jego odstawieniu, wynik testu uznaje się za dodatni. Hiperaldosteronizm pierwotny: w celu przygotowania do zabiegu operacyjnego 100-400 mg na dobę. Lek może także być stosowany długotrwale u osób, u których nie jest możliwe przeprowadzenie operacji. Lekarz indywidualnie ustali dla każdego pacjenta najmniejszą skuteczną dawkę. U chorych w podeszłym wieku należy rozpoczynać leczenie od stosowania najmniejszej dawki, którą w razie konieczności należy zwiększać stopniowo, ściśle według zaleceń lekarza. Należy zachować ostrożność u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, ponieważ metabolizm i wydalanie leku może być zmienione; konieczne jest dostosowanie dawkowania przez lekarza. Dzieci i młodzież: W każdym przypadku lekarz ustali dawkowanie indywidualnie (zwykle początkowo 3 mg na kg masy ciała w dawkach podzielonych). Jeśli to konieczne, tabletki można rozkruszyć i podawany z płynem w formie zawiesiny.

Czy można stosować Verospiron w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Spironolakton i jego metabolity mogą przenikać przez łożysko. Preparatu nie wolno stosować w ciąży o ile w opinii lekarza nie jest to bezwzględnie konieczne. Tylko lekarz może ocenić stosunek ryzyka do korzyści w Twoim przypadku. Preparat jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. Równoległe przyjmowanie preparatów i produktów spożywczych o dużej zawartości potasu, innych leków moczopędnych oszczędzające potas (triamteren, amiloryd), niektórych leków przeciwnadciśnieniowych (np. inhibitorów konwertazy angiotensyny), heparyny i innych leków wpływających na stężenia potasu we krwi może prowadzić do rozwoju ciężkiej hiperkaliemii. Preparat może wpływać na zwiększenie stężenia stosowanych równolegle glikozydów nasercowych (digoksyny). Chorzy, u których konieczne jest stosowanie powyższych leków powinni pozostawać pod ścisłym nadzorem lekarza; należy zachować ostrożność i monitorować odpowiedź na digoksynę, za pomocą innych metod niż oznaczanie jej stężenia we krwi (spironolakton ma wpływ na wyniki oznaczeń stężenia digoksyny); jeżeli konieczne jest dostosowanie dawki digoksyny, należy uważnie obserwować czy nie występują objawy nasilonego lub osłabionego działania digoksyny. Jeżeli preparat stosowany jest równolegle z lekami przeciwnadciśnieniowymi lub innymi lekami mogącymi obniżać ciśnienie tętnicze (np. niektóre leki przeciwdepresyjne, nasenne, uspokajające, neuroleptyki, barbiturany, opioidy, baklofen) może wystąpić nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego. Po rozpoczęciu stosowania spironolaktonu, konieczne może być aby lekarz dostosował dawkowanie leków obniżających ciśnienie tętnicze. Nie należy równolegle z preparatem stosować inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) ze względu na możliwość wystąpienia ciężkiej hiperkaliemii. Należy unikać równoległego stosowania karbenoksolonu, ponieważ może on zmniejszać skuteczność preparatu. Należy zachować ostrożność, jeżeli diuretyki stosowane są równolegle z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (np. indometacyna, ibuprofen, kwas acetylosalicylowy) ponieważ leki te mogą osłabiać moczopędne i przeciwnadciśnieniowe działanie diuretyków. Spironolakton może zmniejszyć oddziaływanie amin katecholowych (np. adrenalina, noradrenalina) na mięśniówkę tętnic; należy zachować ostrożność w przypadku znieczulenia miejscowego lub ogólnego i poinformować lekarza wykonującego znieczulenie o stosowaniu spironolaktonu. Preparat może mieć wpływ na wyniki niektórych badan laboratoryjnych (np. fluorymetryczne oznaczanie stężenia kortyzolu).

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Verospiron, może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Mogą wystąpić zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej i kwasowo-zasadowej w tym hiperkaliemia i jej objawy (osłabienie zmęczenie, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia przewodzenia w sercu). Możliwe: złe samopoczucie, nudności, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenia hematologiczne (małopłytkowość, zmniejszenie liczby krwinek białych w tym granulocytów [leukopenia/agranulocytoza]), zaburzenia czynności wątroby, ostra niewydolność nerek, kurcze mięśni nóg, zawroty głowy, stany splątania, zaburzenia libido, zaburzenia miesiączkowania, bóle piersi, ginekomastia, łagodne nowotwory piersi. Możliwe reakcje nadwrażliwości, wysypka (w tym z eozynofilią), łysienie, nadmierne owłosienie, świąd, pokrzywka, zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna ropływna naskórka.