Vivacor (karwedilol) – tabl.

Co to jest Vivacor?

Lek blokujący receptory alfa- i beta-adrenergiczne.

Co zawiera i jak działa Vivacor?

Substancją czynną preparatu jest karwedilol. Jest to substancja należąca do grupy leków działających zarówno na receptory alfa- jak i beta-adrenergiczne (inna stosowana nazwa tej grupy leków to alfa- i beta-adrenolityki). Działanie karwedilolu polega na blokowaniu receptorów adrenergicznych typu alfa (alfa-1) i beta (zarówno beta-1 jak i beta-2). Są to receptory pobudzane w warunkach fizjologicznych przez uwalnianą po aktywacji współczulnego układu nerwowego adrenalinę lub noradrenalinę. Farmakologiczne zablokowanie receptorów uniemożliwia ich pobudzenie, a przez to ogranicza skutki działania adrenaliny czy noradrenaliny na tkanki docelowe posiadające receptory alfa lub beta. Działanie karwedilolu prowadzi do rozszerzenia naczyń co wynika głównie z blokowania receptorów alfa1-adrenergicznych. Blokada receptorów beta prowadzi do zmniejszenia aktywności układu renina-angotensyna-aldosteron (zwiększenie wydzielania reniny jest bowiem powodowane przez pobudzenie układu współczulnego). Dochodzi do znacznego zmniejszenia aktywności reninowej osocza i zmniejszenia obwodowego oporu naczyniowego. U chorych z nadciśnieniem tętniczym skutkiem działania preparatu jest obniżenie ciśnienia tętniczego i niewielkie zmniejszenie częstotliwości rytmu serca. U chorych ze stabilną dławicą piersiową karwedilol wykazuje działanie przeciwniedokrwienne i zmniejsza częstość epizodów bólowych. U chorych z zaburzeniami czynności lewej komory lub zastoinową niewydolnością serca korzystnie wpływa na parametry hemodynamiczne, frakcję wyrzutową i wymiary lewej komory. Karwedilol nie wpływa niekorzystnie na profil lipidowy ani na stężenie elektrolitów. Maksymalne stężenie karwedilolu we krwi osiągane jest w ciągu około 1 godziny po doustnym przyjęciu leku. Pokarm nie wpływa na dostępność biologiczną karwedilolu ale wydłuża czas potrzebny do uzyskania stężenia maksymalnego.

Kiedy stosować Vivacor?

Preparat jest wskazany w leczeniu: · stabilnej postaci łagodnej, umiarkowanej i ciężkiej przewlekłej niewydolności serca jako uzupełnienie standardowego leczenia inhibitorami konwertazy angiotensyny (ACE), lekami moczopędnymi i digoksyną u chorych z prawidłową objętością wewnątrznaczyniową · nadciśnienia tętniczego · profilaktycznym stabilnej dławicy piersiowej · chorych po zawale serca ze stwierdzonymi zaburzeniami czynności lewej komory (LVEF mniejsze lub równe 40%).

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu. Nie możesz także stosować preparatu jeżeli występuje u Ciebie: · zatrzymanie płynów lub przeciążenie serca wymagające dożylnego stosowania leków inotropowych · objawowe zaburzenia czynności wątroby · stany skurczowe oskrzeli lub astma oskrzelowa (także w przeszłości) · blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia (u chorych bez stymulatora serca) · ciężka bradykardia (częstotliwość rytmu serca mniejsza niż 50 uderzeń na minutę) · niestabilna i/lub niewyrównana niewydolność serca · wstrząs kardiogenny · zespół chorej zatoki (w tym blok zatokowo-przedsionkowy) · ciężkie niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe niższe niż 85 mm Hg) · kwasica metaboliczna · nieleczony guz chromochłonny nadnerczy oraz · jeżeli dożylnie przyjmujesz werapamil lub diltiazem. Preparatu nie wolno stosować w ciąży o ile w opinii lekarza nie jest to bezwzględnie konieczne. Preparat jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Vivacor?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych. Lekarz rozpocznie leczenie od etapu indywidualnego dostosowania dawki. U chorych z niewydolnością serca, w okresie dostosowywania dawkowania może wystąpić nasilenie objawów niewydolności serca lub zatrzymanie płynów. W razie potrzeby lekarz zwiększy dawkę leków moczopędnych lub zmniejszy dawkę preparatu. Do czasu ustąpienia objawów nasilenia niewydolności serca nie należy zwiększać dawki preparatu. Należy zachować ostrożność u chorych leczonych glikozydami naparstnicy, ponieważ zarówno karwedilol jak i glikozydy naparstnicy wydłużają czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego. W okresie stosowania preparatu, u chorych z przewlekłą niewydolnością serca i niskim ciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca i rozległymi zmianami naczyniowymi i/lub u chorych z zaburzeniami czynności nerek może wystąpić przejściowe nasilenie zaburzeń czynności nerek. W tych grupach chorych wymagana jest uważna kontrola czynności nerek, zwłaszcza podczas zwiększania dawki karwedilolu. W przypadku wystąpienia zaburzeń czynności nerek lekarz zaleci zmniejszenie dawki lub zaprzestanie stosowania preparatu. Chorzy z zaburzeniami czynności lewej komory serca po zawale serca powinni rozpoczynać stosowanie preparatu w szpitalu pod ścisłą kontrolą lekarską. Zastosowanie preparatu jest możliwe dopiero po uzyskaniu stabilnego stanu klinicznego (odpowiednio wcześniej musi zostać ustalone dawkowanie inhibitora konwertazy angiotensyny). Chorzy na cukrzycę powinni zachować szczególną ostrożność ponieważ preparat może maskować objawy hipoglikemii (zmniejszenia stężenia glukozy we krwi), takie jak uczucie kołatania serca, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia) czy pocenie się. Należy kontrolować stężenie glukozy we krwi, szczególnie starannie podczas rozpoczynania leczenia karwedilolem lub zwiększania jego dawki. U chorych na cukrzycę z przewlekłą niewydolnością serca stosowanie preparatu może być związane z pogorszeniem kontroli stężenia glukozy we krwi. Konieczne może być dostosowanie dawki leków przeciwcukrzycowych przez lekarza. Chorzy noszący soczewki kontaktowe powinni wiedzieć, że preparat może spowodować zmniejszenie wydzielania łez. Jeżeli planujesz jakikolwiek zabieg wymagający znieczulenia koniecznie poinformuj lekarza o stosowaniu karwedilolu. Pomiędzy karwedilolem i lekami stosowanymi w trakcie znieczulenia mogą zachodzić interakcje prowadzące do wystąpienia ciężkich działań niepożądanych. Nie należy nagle przerywać stosowania preparatu, zwłaszcza u osób z chorobą niedokrwienną serca. Jeżeli wymagane jest zaprzestanie leczenia należy stopniowo zmniejszać dawkę, zgodnie z zaleceniami lekarza (zwykle w okresie 2 tygodni). Nagłe zaprzestanie leczenia u osób z chorobą niedokrwienną serca może prowadzić do nasilenia objawów choroby. Należy zachować szczególną ostrożność stosując preparat w przypadku występowania choroby naczyń obwodowych (w tym objawy zespołu Raynauda, chromanie przestankowe) ponieważ może wystąpić nasilenie objawów. Preparat może także maskować objawy nadczynności tarczycy, w tym zwiększoną częstotliwość rytmu serca (tachykardię). Preparat może powodować zmniejszenie częstotliwości rytmu serca (bradykardię). Jeżeli częstotliwość rytmu serca w spoczynku wyniesie 55 uderzeń na minutę lub będzie mniejsza należy skonsultować się z lekarzem, ponieważ może być konieczne zmniejszenie stosowanej dawki. Preparat może zwiększać wrażliwość na alergeny i nasilać reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, włączając wstrząs anafilaktyczny). Należy zachować szczególną ostrożność stosując preparat w trakcie leczenia odczulającego oraz u osób ze skłonnościami do reakcji alergicznych. Przed rozpoczęciem stosowania preparatu u osób chorych na łuszczycę lekarz rozważy stosunek korzyści do ryzyka i w każdym przypadku indywidualnie podejmie decyzję czy można rozpocząć leczenie karwedilolem. Bardzo rzadko stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem ciężkich reakcji skórnych, takich jak martwica toksyczna rozpływna naskórka i zespół Stevensa i Johnsona. W razie wystąpienia podejrzanych zmian skórnych należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Jeżeli wystąpią ciężkie reakcje skórne lek należy odstawić (w porozumieniu z lekarzem) i nigdy nie stosować go ponownie. W przypadku równoległego stosowania preparatu i antagonistów wapnia, takich jak werapamil czy diltiazem lub innych leków przeciwarytmicznych (zwłaszcza amiodaronu) konieczne jest ścisłe monitorowanie wartości ciśnienia tętniczego oraz zapisu EKG. Stosowanie dożylne wymienionych leków jest przeciwwskazane. U chorych z guzem chromochłonnym nadnerczy przed rozpoczęciem stosowania leku z grupy beta-blokerów oraz w trakcie jego stosowania konieczne jest leczenie mające na celu zablokowanie receptorów alfa-adrenergicznych. Preparat (karwedilol) oprócz blokowania receptorów beta, ma także działanie blokujące receptory alfa, jednakże ze względu na brak doświadczenia klinicznego dotyczącego stosowania preparatu w tej grupie chorych należy zachować ostrożność. Należy zachować ostrożność u chorych z podejrzeniem dławicy naczynio-skurczowej (Prinzmetala); nie ma doświadczenia klinicznego dotyczącego stosowania preparatu w tej grupie chorych. Przed rozpoczęciem stosowania preparatu u chorych na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP), którzy nie przyjmują leków doustnych ani wziewnych, lekarz rozważy stosunek korzyści do ryzyka i w każdym przypadku indywidualnie podejmie decyzję czy można rozpocząć leczenie karwedilolem. Należy zachować ostrożność. Osoby ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia skurczu oskrzeli powinny zachować szczególną ostrożność, ponieważ może u nich wystąpić zwiększenie oporu w drogach oddechowych i zespół zaburzeń oddechowych. Leczenie powinno być prowadzone pod ścisłym nadzorem lekarza. W razie potrzeby lekarz zaleci odpowiednie zmniejszenie stosowanej dawki preparatu. Nie należy nagle przerywać stosowania preparatu, zwłaszcza u osób z chorobą niedokrwienną serca. Jeżeli wymagane jest zaprzestanie leczenia należy stopniowo zmniejszać dawkę, zgodnie z zaleceniami lekarza (zwykle w okresie 2. tygodni). Nagłe zaprzestanie leczenia może prowadzić do nasilenia objawów choroby. Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu: · preparat zawiera laktozę; osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu · preparat o zawartości substancji czynnej 6, 25 mg zawiera sacharozę; osoby z dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy lub niedoborem sacharazy–izomaltazy nie powinny stosować tego preparatu. Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów? Preparat, w zależności od indywidualnej reakcji na leczenie, może powodować zawroty głowy, omdlenia, uczucie zmęczenia i inne objawy, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn oraz sprawność psychofizyczną. Działanie takie może wystąpić zwłaszcza na początku leczenia, podczas zwiększania dawki, w przypadku zmiany preparatu na inny lek oraz jeżeli w okresie leczenia spożywany jest alkohol.

Dawkowanie preparatu Vivacor

Preparat ma postać tabletek do stosowania doustnego. Tabletki należy przyjmować popijając odpowiednią ilością płynu. Zaleca się aby chorzy z niewydolnością serca przyjmowali preparat w trakcie posiłku. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Dorośli: Przewlekła niewydolność serca: preparat stosuje się w skojarzeniu z innymi lekami stosowanymi standardowo w leczeniu przewlekłej niewydolności serca. Zastosowanie preparatu jest możliwe dopiero po uzyskaniu stabilnego stanu klinicznego za pomocą standardowego leczenia. Każdorazowo przed zwiększeniem dawki konieczne jest aby lekarz mający doświadczenie w leczeniu niewydolności serca potwierdził stabilność stanu klinicznego chorego. Lekarz rozpocznie leczenie od etapu indywidualnego dostosowania dawki. Zwykle lekarz będzie stopniowo zwiększał dawkę zgodnie z następującym schematem: początkowo 3,125 mg 2 razy na dobę przez 2 tygodnie; w przypadku dobrej tolerancji, lekarz może podwajać dawkę co 2 tygodnie do największej dawki tolerowanej przez pacjenta. Dawka maksymalna wynosi 25 mg 2 razy na dobę u chorych z ciężką niewydolnością serca oraz u chorych z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością serca i o masie ciała mniejszej niż 85 kg. U chorych z łagodną lub umiarkowaną zastoinową niewydolnością serca i o masie ciała większej niż 85 kg dawka maksymalna wynosi 50 mg 2 razy na dobę. Zwiększenie dawki do 50 mg 2 razy na dobę powinno być prowadzone ostrożnie, pod ścisłą kontrolą lekarską. W okresie dostosowywania dawkowania może wystąpić przemijające nasilenie niewydolności serca i zatrzymanie płynów. Rozpoczynając leczenie oraz każdorazowo po zwiększeniu dawki chory powinien pozostawać pod ścisłą obserwacją lekarza. Lekarz zaleci kontrolę czynności nerek oraz oceni czy występują objawy nasilenia niewydolności serca i/lub nadmiernego rozszerzenia naczyń krwionośnych. Lekarz zaleci odpowiednie postępowanie. Niekiedy konieczne jest zwiększenie dawki leków moczopędnych. Do czasu ustąpienia objawów nasilenia niewydolności serca i/lub związanych z rozszerzeniem naczyń krwionośnych nie należy zwiększać dawki preparatu. Jeżeli stosowanie preparatu zostanie przerwane na 2 tygodnie lub dłużej, ponowne leczenie należy rozpoczynać od dawki 3, 125 mg 2 razy na dobę i zwiększać ją stopniowo, zgodnie z wyżej opisanym schematem. Osoby w podeszłym wieku: nie ma konieczności modyfikacji dawkowania. Nadciśnienie tętnicze: początkowo 12,5 mg 1 raz na dobę przez pierwsze 2 dni, następnie 25 mg 1 raz na dobę. W razie potrzeby lekarz może stopniowo zwiększać dawkę w odstępach co najmniej 2. tygodniowych. Dawka maksymalna wynosi 50 mg na dobę, może być przyjmowana 1 raz na dobę lub w 2 dawkach podzielonych. U osób w podeszłym wieku początkowo 12,5 mg 1 raz na dobę (w razie potrzeby lekarz zaleci stopniowe zwiększanie dawki; zwiększanie dawki i dawka maksymalna jak opisano powyżej). Stabilna dławica piersiowa: początkowo 12,5 mg 2 razy na dobę przez pierwsze 2 dni, następnie 25 mg 2 razy na dobę. U osób w podeszłym wieku maksymalna dawka dobowa wynosi 50 mg w 2 dawkach podzielonych. Zaburzenia czynności lewej komory po zawale serca: leczenie można rozpocząć 3–21 dni po zawale serca u stabilnych hemodynamicznie pacjentów, pod warunkiem, że nie występuje zatrzymanie płynów. Początkowo 6,25 mg 2 razy na dobę (w razie nietolerancji dawki, lekarz zmniejszy dawkę do 3,125 mg 2 razy na dobę i następnie stopniowo będzie ją zwiększał do największej dawki tolerowanej przez chorego). Po przyjęciu pierwszej dawki chory powinien pozostawać pod ścisłą obserwacją przez 3 godziny. Lekarz będzie zwiększał dawkę co 3–10 dni do 12,5 mg 2 razy na dobę, a następnie do 25 mg 2 razy na dobę. U chorych z zaburzeniami czynności wątroby stosowanie preparatu jest przeciwwskazane. U chorych z zaburzeniami czynności nerek i ciśnieniem tętniczym skurczowym wyższym niż 100 mm Hg nie ma konieczności dostosowywania dawkowania. Dzieci: Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i młodzieży do 18. roku życia.

Czy można stosować Vivacor w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Preparatu nie wolno stosować w ciąży o ile lekarz, po rozważeniu oczekiwanych korzyści i możliwego ryzyka, nie uzna stosowania preparatu za bezwzględnie konieczne. Jeżeli lekarz uzna stosowanie preparatu za bezwzględnie konieczne zaleci zachowanie odpowiednich środków ostrożności i konieczne badania. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. Karwedilol może wpływać na biodostępność leków transportowanych przez glikoproteinę P. Jeżeli karwedilol jest stosowany równolegle z lekami zwiększającymi lub hamującymi aktywność izoenzymów 2D6 lub 2C9 cytochromu P450 – stężenie karwedilolu może ulec zmianie. Poniżej przedstawiono niektóre przykłady takich interakcji. Należy zachować ostrożność jeżeli preparat jest stosowany równolegle z: · glikozydami naparstnicy (digoksyna) – należy kontrolować stężenie digoksyny we krwi na początku leczenia oraz w okresie zwiększania lub zmniejszania dawki karwedilolu; zarówno digoksyna jak i karwedilol zmniejszają szybkość przewodzenia przedsionkowo-komorowego · ryfampicyną – możliwe zmniejszenie stężenia karwedilolu we krwi i osłabienie jego działania · cymetydyną – możliwe zwiększenie stężenia karwedilolu we krwi i nasilenie jego działania · cyklosporyną – należy kontrolować stężenie cyklosporyny we krwi; konieczne może być dostosowanie dawkowania cyklosporyny · amiodaronem – istnieje ryzyko nasilenia blokady receptorów beta-adrenergicznych, skutkiem zwiększenia stężenia jednego z izomerów optycznych karwedilolu · insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi – działanie hipoglikemizujące może ulec nasileniu; beta-blokery, w tym karwedilol, mogą maskować objawy hipoglikemii; należy regularnie kontrolować stężenie glukozy we krwi · inhibitorami monoaminooksydazy (inhibitory MAO) oraz lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak np. klonidyna, metylodopa, rezerpina, guanetydyna, guanfacyna, ze względu na ryzyko zmniejszenia częstotliwości rytmu serca oraz znacznego niedociśnienia tętniczego; zalecana jest kontrola parametrów podstawowych czynności życiowych chorego · lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. chinidyna, dizopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon) lub amiodaronem – ryzyko nasilenia zburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz osłabienia siły skurczu mięśnia sercowego; zaleca się pozostawanie pod ścisłym nadzorem lekarskim i zachowanie szczególnej ostrożności; dożylne stosowanie wymienionych leków jest przeciwwskazane · antagonistami wapnia z grupy werapamilu i diltiazemu – ryzyko nasilenia zburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego; należy zachować szczególną ostrożność, monitorować zapis EKG oraz wartości ciśnienia tętniczego; dożylne stosowanie wymienionych leków jest przeciwwskazane · antagonistami wapnia z grupy dihydropirydyny (np. nifedypina, amlodypina, felodypina, lacydypina, nikardypina, nimodypina, nitrendypina) – ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i dalszego pogorszenia objawów u chorych z niewydolnością serca; leczenie powinno być prowadzone pod ścisłą kontrolą lekarską · klonidyną – możliwe nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego i zmniejszenie częstotliwości rytmu serca; nie należy przerywać stosowania klonidyny w okresie stosowania karwedilolu; jeżeli planowane jest przerwanie leczenia skojarzonego, należy najpierw przerwać stosowanie karwedilolu, na kilka dni przed stopniowym zmniejszaniem dawek klonidyny · lekami przeciwnadciśnieniowymi (np. inhibitory konwertazy angiotensyny, leki moczopędne), lekami rozszerzającymi naczynia krwionośne (np. nitrogliceryna i inne azotany) i innymi lekami mogącymi obniżać ciśnienie tętnicze (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, pochodne fenotiazyny, leki stosowane w znieczuleniu, opioidowe leki przeciwbólowe, leki uspokajające i nasenne, baklofen, amifostyna) – ryzyko nasilenia działania przeciwnadciśnieniowego i niedociśnienia tętniczego · preparatami stosowanymi do znieczulenia – może dojść do nasilonego osłabienia siły skurczu mięśnia sercowego i znacznego niedociśnienia tętniczego (należy bezwzględnie poinformować lekarza anestezjologa o stosowaniu karwedilolu) · niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, estrogenami, kortykosteroidami – przeciwnadciśnieniowe działanie karwedilolu może ulec osłabieniu · sympatykomimetykami działającymi na receptory alfa i beta (adrenalina, noradrenalina) – ryzyko nadciśnienia tętniczego i nasilenia bradykardii · beta2 mimetykami o działaniu rozszerzającym oskrzela – zaleca się dokładną obserwację chorego, ponieważ działanie leków rozszerzających oskrzela może ulec osłabieniu · pochodnymi ergotaminy – możliwe nasilenie zaburzeń krążenia obwodowego, nasilenie działania zwężającego naczynia · lekami blokującymi przewodnictwo nerwowo-mięśniowe – możliwe nasilenie ich działania.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Vivacor, może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Ryzyko wystąpienia większości działań niepożądanych jest podobne we wszystkich wskazaniach. Bardzo często możliwe: zawroty głowy, bóle głowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, uczucie zmęczenia/znużenia. Często lub niezbyt często możliwe: zmniejszenie częstotliwości rytmu serca (bradykardia), zatrzymanie płynów, zwiększenie objętości wewnątrznaczyniowej, obrzęki, nasilenie objawów niewydolności serca, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego (w tym blok przedsionkowo komorowy), dławica piersiowa, zaburzenia krążenia obwodowego (nasilenie chromania przestankowego i objawów zespołu Raynauda, takich jak marznięcie i drętwienie kończyn, choroba naczyń obwodowych), niedociśnienie tętnicze ortostatyczne, niedokrwistość, depresja, obniżenie nastroju, zaburzenia snu, omdlenia, parestezje (zaburzenia czucia, uczucie mrowienia i drętwienia), zmniejszone wydzielanie łez (jest to szczególnie istotne w przypadku osób noszących soczewki kontaktowe), zaburzenia widzenia, podrażnienie oczu, duszność, obrzęk płuc, astma u osób podatnych, zakażenia górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli/płuc, zwiększenie masy ciała, nudności, wymioty biegunka, zaparcia, bóle brzucha, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zwiększenie/zmniejszenie stężenia glukozy we krwi (często u chorych na cukrzycę), zwiększenie stężenia cholesterolu, bóle kończyn, niewydolność nerek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia oddawania moczu, zakażenia dróg moczowych, impotencja, skórne reakcje nadwrażliwości (wysypka, pokrzywka, świąd, zmiany podobne do liszaja płaskiego), łysienie. Rzadko lub bardzo rzadko: małopłytkowość, zmniejszenie liczby krwinek białych (leukopenia), przekrwienie błony śluzowej nosa, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AST, ALT), nietrzymanie moczu u kobiet, ciężkie reakcje skórne, takie jak rumień wielopostaciowy, martwica toksyczna rozpływna naskórka i zespół Stevensa i Johnsona. Ponadto beta-blekery mogą powodować ujawnienie się cukrzycy utajonej i zaburzenia kontroli stężenia glukozy we krwi.