Xitrocin (roksytromycyna) – tabl. powl.

Co to jest Xitrocin?

Lek przeciwbakteryjny do stosowania ogólnego. Antybiotyk makrolidowy stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych.

Co zawiera i jak działa Xitrocin?

Substancją czynną preparatu jest roksytromycyna. Jest to antybiotyk z grupy makrolidów, zaliczany do nowej generacji tych antybiotyków, półsyntetyczna pochodna erytromycyny. Mechanizm jej działania, wspólny dla całej grupy makrolidów, polega na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych. Odbywa się to poprzez zablokowanie bakteryjnych rybosomów, struktur komórkowych niezbędnych do syntezy białek. Uniemożliwia to wzrost i namnażanie się komórek bakteryjnych. Roksytromycyna, podobnie jak inne antybiotyki z grupy antybiotyków makrolidowych, jest zaliczana do substancji o działaniu bakteriostatycznym (w pewnych warunkach działa także bakteriobójczo), o szerokim spektrum działania. Po podaniu doustnym roksytromycyna dobrze się wchłania i szybko przenika z surowicy do tkanek. Gromadzi się w fagocytach, które migrują do miejsca zakażenia, co zwiększa dystrybucję leku do tkanek objętych procesem zapalnym. Nie przenika do mózgu ani do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Kiedy stosować Xitrocin?

Preparat jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń, wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na roksytromycynę: · zapalenie migdałków (angina) wywołane przez paciorkowce · ostre zapalenie zatok obocznych nosa, gdy nie można stosować antybiotyku beta-laktamowego · zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli · pozaszpitalne zapalenie płuc u chorych bez czynników ryzyka i niebędących w ciężkim stanie klinicznym oraz jeżeli nie ma objawów wskazujących na zakażenie pneumokokami (w przypadku podejrzenia atypowego zapalenia płuc stosowanie leku jest wskazane niezależnie od nasilenia objawów) · zakażenia skóry i tkanki podskórnej o lekkim przebiegu · nierzeżączkowe zakażenie narządów płciowych wywołane przez chlamydie lub ureaplazmy.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inne antybiotyki makrolidowe. W okresie leczenia roksytromycyną przeciwwskazane jest stosowanie któregokolwiek z następujących preparatów: astemizol, cyzapryd, pimozyd, terfenadyna, alkaloidy sporyszu (ergotamina lub dihydroergotamina).

Dawkowanie preparatu Xitrocin

Preparat ma postać tabletek powlekanych. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Lekarz dobierze dawkowanie indywidualnie w zależności od wskazania, nasilenia zakażenia, wrażliwości drobnoustrojów i stanu chorego. W pewnych szczególnych grupach pacjentów konieczna jest dodatkowa modyfikacja dawkowania. Dorośli i dzieci po 15. roku życia: zwykle stosuje się 150 mg 2 razy na dobę. Dzieci do 15. roku życia: zalecana dawka wynosi 5–8 mg/kg masy ciała na dobę, w 2 dawkach podzielonych. Najczęściej stosuje się, u dzieci o masie ciała 12–23 kg: 50 mg co 12 godzin, a u dzieci o masie ciała 24–40 kg: 100 mg co 12 godzin. Nie przekraczać dawki stosowanej u dorosłych. Nie stosować dłużej niż 10 dni. Nie zaleca się stosowania preparatu u osób z niewydolnością wątroby; jeżeli jednak lekarz uzna stosowanie preparatu za konieczne, to wówczas zaleci odpowiednie zmniejszenie stosowanej dawki oraz regularne kontrolowanie parametrów czynności wątroby. Sposób podawania: Preparat przeznaczony jest do stosowania doustnego. Tabletki należy przyjmować pół godziny przed posiłkiem.

Czy można stosować Xitrocin w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Stosowanie preparatu w okresie ciąży jest dopuszczone jedynie w sytuacji, gdy lekarz uzna to za absolutnie konieczne. Roksytromycyna przenika do mleka matki. Stosowanie preparatu w okresie karmienia piersią jest dopuszczone jedynie w sytuacji, gdy lekarz uzna to za zdecydowanie konieczne.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. W szczególności poinformuj lekarza jeżeli stosujesz preparaty, takie jak: · alkaloidy sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina) · astemizol, cyzapryd, pimozyd, terfenadyna · leki mogące powodować wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG (w tym leki przeciwarytmiczne takie jak dizopiramid, chinidyna, prokainamid, amiodaron) · digoksyna i inne glikozydy nasercowe · pochodne benzodiazepiny (np. midazolam, alprazolam, trazolam) · cyklosporyna i bromokryptyna · leki przeciwzakrzepowe takie jak np. warfaryna, acenokumarol, fenprokumon · teofilina. Równoległe stosowanie preparatu z alkaloidami sporyszu (np. preparaty zawierające ergotaminę lub dihydroergotaminę) jest przeciwwskazane, ze względu na ryzyko zatrucia, objawiającego się skurczem naczyń obwodowych i niedokrwieniem kończyn, oraz niedokrwieniem ośrodkowego układu nerwowego. W okresie leczenia roksytromycyną przeciwwskazane jest stosowanie któregokolwiek z następujących leków: astemizol, cyzapryd, pimozyd, terfenadyna. Możliwe jest zwiększenie stężenia równolegle stosowanego cyzaprydu, pimozydu, terfenadyny, astemizolu, z czym może być związane wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG, wystąpienie komorowych zaburzeń rytmu serca i niebezpiecznych dla życia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes. Ryzyko wystąpienia powyższych zaburzeń rytmu serca związane jest także z równoległym stosowaniem leków przeciwarytmicznych, takich jak dizopiramid, chinidyna, prokainamid, amiodaron (klasa Ia i III). W przypadku ich stosowania konieczny jest ścisły nadzór lekarski i zachowanie ostrożności. Preparat może powodować zwiększenie stężenia we krwi stosowanej równolegle digoksyny; u chorych stosujących równolegle digoksynę lekarz zwykle zaleci monitorowanie jej stężenia we krwi. Należy unikać równoległego stosowania pochodnych benzodiazepiny, takich jak midazolam, triazolam, alprazolam, ze względu na ryzyko nasilenia ich działania. Roksytromycyna może także powodować zwiększenie stężenia we krwi cyklosporyny i bromokryptyny, zwykle jednak nie ma konieczności modyfikowania ich dawkowania. Roksytromycyna może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (warfaryny, acenokumarolu, fenprokumon) zwiększając ryzyko krwotoku poprzez znaczne wydłużenie czasu protrombinowego, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku; niezbędna jest regularna kontrola czasu protrombinowego i dostosowanie dawkowania leków przeciwzakrzepowych. Należy zachować ostrożność jeżeli równolegle z preparatem stosowana jest teofilina; możliwe jest zwiększenie jej stężenia i nasilenie działań toksycznych. Lekarz może zalecić monitorowanie stężenia teofiliny we krwi.