Xyvelam (lewofloksacyna) – tabl. powl.

Co to jest Xyvelam?

Lek przeciwbakteryjny stosowany ogólnie. Chemioterapeutyk stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych.

Co zawiera i jak działa Xyvelam?

Substancją czynną preparatu jest lewofloksacyna. Jest to syntetyczny chemioterapeutyk, substancja o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego. Wykazuje większą aktywność od ofloksacyny (jest jej lewoskrętnym enancjomerem). Ze względu na strukturę chemiczną zaliczana jest do grupy leków zwanych fluorochinolonami. Mechanizm działania lewofloksacyny polega na hamowaniu aktywności enzymu bakteryjnego niezbędnego do powstawania prawidłowej struktury kwasu nukleinowego (DNA) bakterii. Bakteryjne DNA ulega destabilizacji, co w konsekwencji prowadzi do zahamowania podziałów i do śmierci komórki bakteryjnej. Po podaniu doustnym bardzo dobrze i szybko wchłania się z przewodu pokarmowego. Dobrze przenika do narządów i tkanek (słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego).

Kiedy stosować Xyvelam?

Preparat jest wskazany u osób dorosłych w leczeniu zakażeń, wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na lewofloksacynę, takich jak: · ostre zapalenie zatok · zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli · pozaszpitalne zapalenie płuc · niepowikłane zakażenia dróg moczowych · powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek) · przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego · powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub inne chinolony. Nie możesz także stosować preparatu jeżeli: · chorujesz lub chorowałeś na padaczkę · wystąpiło u Ciebie zapalenie ścięgien po stosowaniu innych chinolonów. Nie stosować preparatu u dzieci i młodzieży przed zakończeniem okresu wzrostu. Przeciwwskazane jest stosowanie preparatu u kobiet w ciąży i w okresie karmienia piersią.

Dawkowanie preparatu Xyvelam

Preparat ma postać tabletek powlekanych. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Stosuj preparat zgodnie z zaleceniami lekarza. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Lekarz dobierze dawkowanie indywidualnie w zależności od wskazania, nasilenia zakażenia i czynności nerek chorego. W pewnych szczególnych grupach pacjentów konieczna jest dodatkowa modyfikacja dawkowania. Ostre zapalenie zatok. 500 mg 1 × na dobę przez 10–14 dni. Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli. 500 mg 1 × na dobę przez 7–10 dni. Pozaszpitalne zapalenie płuc. 500 mg 1–2 × na dobę przez 7–14 dni. Niepowikłane zakażenia układu moczowego. 250 mg 1 × na dobę przez 3 dni. Powikłane zakażenia układu moczowego. 500 mg 1 × na dobę przez 7–14 dni. Odmiedniczkowe zapalenie nerek. 500 mg 1 × na dobę przez 7–10 dni. Przewlekle bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego. 500 mg 1 × na dobę przez 28 dni. Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich. 500 mg 1–2 × na dobę przez 7–14 dni. U chorych z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 50 ml/min) konieczne jest dostosowanie dawkowania przez lekarza, w zależności od stopnia niewydolności nerek (na podstawie klirensu kreatyniny). U chorych z niewydolnością wątroby nie ma konieczności dostosowania dawkowania. U osób w podeszłym wieku nie ma konieczności dostosowania dawkowania, o ile nie współistnieje niewydolność nerek. Sposób podawania: Tabletki należy połykać w całości, bez rozgryzania, można dzielić wzdłuż rowka. Można przyjmować niezależnie od posiłku. Przyjmować 2 godziny przed przyjęciem albo 2 godziny po przyjęciu: soli żelaza, leków zobojętniających sok żołądkowy lub sukralfatu, ponieważ leki te zmniejszają wchłanianie preparatu. Preparat jest przyjmowany 1 raz na dobę, lub w dawkach podzielonych, 2 razy na dobę. Stosowanie preparatu powinno być kontynuowane przez co najmniej 2–3 dni po ustąpieniu objawów.

Czy można stosować Xyvelam w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Preparat jest przeciwwskazany w okresie ciąży i w okresie karmienia piersią.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. W szczególności poinformuj lekarza jeżeli stosujesz: · leki zobojętniające sok żołądkowy · leki zawierające żelazo, magnez, glin, wapń lub cynk · sukralfat · pochodne ksantyny (np. teofilinę, pentoksyfilinę) · niesteroidowe leki przeciwzapalne (takie jak fenbufen) · probenecyd · metotreksat · furosemid · cymetydyna · leki przeciwzakrzepowe (pochodne kumaryny np. warfarynę, acenokumarol) · cyklosporyna. Równoległe stosowanie lewofloksacyny z lekami zawierającymi żelazo, magnez, glin, wapń lub cynk, z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy oraz z sukralfatem zmniejsza wchłanianie lewofloksacyny stosowanej doustnie. Dlatego preparat należy stosować co najmniej 2 godziny przed przyjęciem lub 2 godziny po przyjęciu tych leków. Niektóre niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. fenbufen), teofilina lub inne leki obniżające próg drgawkowy stosowane równolegle z preparatem mogą spowodować wystąpienie drgawek. Lewofloksacyna i leki wydalane przez kanaliki nerkowe (np. probenecyd, cymetydyna, furosemid, metotreksat) mogą wzajemnie hamować swoje wydalanie, co może prowadzić do zwiększenia ich stężeń we krwi i nasilenia działań niepożądanych. Chinolony mogą nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych, pochodnych kumaryny (np. warfaryny); w przypadku równoległego stosowania tych leków zalecane jest monitorowanie stanu pacjenta i parametrów krzepnięcia krwi (mogą wystąpić ciężkie działania niepożądane). Preparat może wydłużać okres biologicznego półtrwania stosowanej równolegle cyklosporyny.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Tavanic 250, -500 może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Do częstych lub niezbyt częstych działań niepożądanych mogących wystąpić po zastosowaniu preparatu należą: wysypka, świąd, nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, niestrawność, brak łaknienia, bóle i zawroty głowy, zaburzenia równowagi, zaburzenia snu (senność, bezsenność), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, namnażanie się opornych bakterii i grzybów (po dłuższym stosowaniu preparatu), leukopenia (zmniejszenie liczby leukocytów), eozynofilia. Rzadko może wystąpić zapalenie jelit a bardzo rzadko rzekomobłoniaste zapalenie jelit (objawiające się ciężką uporczywą lub krwistą biegunką w trakcie lub po zakończeniu leczenia), którego przebieg może zagrażać życiu. Bardzo rzadko mogą wystąpić zaburzenia czynności wątroby, w tym zapalenie wątroby. Rzadko reakcje psychotyczne, splątanie, pobudzenie, niepokój, depresja, sporadycznie próby samobójcze, omamy, zachowania zagrażające życiu. Rzadko parestezje, drżenia, drgawki, bardzo rzadko zaburzenia smaku i węchu, zaburzenia widzenia (niewyraźne, podwójne widzenie), zaburzenia słuchu i równowagi, zaburzenia czucia. Rzadko zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), u niektórych osób, zwłaszcza z istniejącymi czynnikami ryzyka, może wystąpić wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG. Rzadko reakcje alergiczne, takie jak pokrzywka, duszność i skurcz oskrzeli. Do bardzo rzadkich ale ciężkich działań niepożądanych należą reakcje nadwrażliwości typu anafilaktycznego: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk ust, języka, gardła utrudniający oddychanie), niedociśnienie tętnicze i wstrząs anafilaktyczny. Bardzo rzadko nadwrażliwość na światło, reakcja podobna do choroby posurowiczej, a także zaburzenia w obrębie skóry i tkanki podskórnej (martwica skóry, wybroczyny, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna naskórka). Ciężkie reakcje skórne i reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić nawet po pierwszej dawce leku. Rzadko lub sporadycznie możliwe: hipoglikemia, szczególnie u chorych na cukrzycę, osłabienie mięśni, bóle mięśni i stawów, zapalenia i zerwania ścięgien (głównie ścięgna Achillesa), nasilenie objawów miastenii, rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych (rabdomioliza), zaburzenia czynności nerek (bardzo rzadko ostra niewydolność nerek lub śródmiąższowe zapalenie nerek), zaburzenia hematologiczne (małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, agranulocytoza [znaczny niedobór granulocytów], zagrażająca życiu pancytopenia [niedobór erytrocytów, leukocytów i płytek krwi]), gorączka, alergiczne zapalenie płuc, zapalenie naczyń związane z nadwrażliwością, napady porfirii u chorych na porfirię, zaburzenia koordynacji mięśniowej.