Zofenil 30 (zofenopryl) – tabl. powl.

Co to jest Zofenil?

Lek z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny, który jak wszystkie preparaty z tej grupy, hamuje powstawanie angiotensyny II, substancji powodującej skurcz naczyń oraz pobudzającej uwalnianie aldosteronu.

Kiedy stosować Zofenil?

Preparat jest wskazany w leczeniu: · łagodnego lub umiarkowanego samoistnego nadciśnienia tętniczego · stabilnych hemodynamicznie chorych ze świeżym zawałem serca, z objawami niewydolności serca lub bez nich, u których nie wdrożono leczenia trombolitycznego – leczenie rozpoczęte w ciągu 24 godzin od wystąpienia zawału serca.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inny inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE). Nie możesz także stosować preparatu jeżeli: · kiedykolwiek wystąpił u Ciebie obrzęk naczynioruchowy lub występuje wrodzony (dziedziczny) obrzęk naczynioruchowy · występuje ciężka niewydolność wątroby · występuje obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub jednostronne w przypadku jedynej czynnej nerki. Preparat jest przeciwwskazany w okresie ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Preparat jest przeciwwskazany u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznych metod zapobiegania ciąży.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Zofenil?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych. Należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ preparat może powodować nagłe i znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego. Zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego po przyjęciu preparatu dotyczy szczególnie osób: · ze zmniejszoną objętością krwi krążącej, odwodnionych lub z niedoborem elektrolitów (np. przyjmujących leki moczopędne, stosujących dietę o małej zawartości soli, z niedoborem sodu, poddawanych dializom, po biegunce lub wymiotach) · ze wzmożoną aktywacją układu renina–angiotensyna–aldosteron (RAA), którą można podejrzewać w przypadku ciężkiego nadciśnienia tętniczego, zastoinowej niewydolności serca, hemodynamicznie istotnego upośledzenia odpływu krwi z lewej komory serca, jednostronnego zwężenia tętnicy nerkowej z drugą czynną nerką), osób z marskością wątroby i/lub wodobrzuszem, osób poddawanych zabiegom lub znieczulanych · z ciężką niewydolnością serca związaną ze stosowaniem dużych dawek leków moczopędnych (zwłaszcza ze współistniejącą niewydolnością nerek i/lub hiponatremią). W powyższych przypadkach leczenie może być rozpoczynane tylko pod ścisłym nadzorem lekarskim. Ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego wymagany jest specjalny nadzór medyczny i dokładna obserwacja, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia i każdorazowo podczas zwiększania dawki. Przed rozpoczęciem leczenia, o ile to możliwe, lekarz zaleci przerwanie stosowania leków moczopędnych. Podobna ostrożność jest wymagana u osób z ze zwiększonym ryzykiem niedokrwienia mięśnia sercowego lub mózgu w przypadku ciężkiego niedociśnienia (np. osoby z chorobą niedokrwienną serca lub zwężeniem naczyń mózgowych, u których niedociśnienie mogłoby spowodować zawał serca, udar mózgu). W przypadku wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego chorego należy położyć na plecach i wezwać pomoc medyczną. Wystąpienie niedociśnienia tętniczego po przyjęciu pierwszej dawki preparatu nie stanowi przeciwwskazania do dalszego stosowania preparatu, jednakże konieczne jest uzyskanie stabilizacji ciśnienia tętniczego i objętości płynów. Nie wolno rozpoczynać stosowania preparatu u osób ze świeżym zawałem serca, jeżeli wartość ciśnienia tętniczego skurczowego jest niższa niż 100 mm Hg lub u chorego występują objawy wstrząsu kardiogennego, ze względu na ryzyko dalszego pogorszenia stanu chorego. Nie należy stosować preparatu w leczeniu chorych z zawałem serca i niewydolnością wątroby, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności jego stosowania w tej grupie chorych. Należy zachować ostrożność podczas leczenia chorych po 75. roku życia z zawałem serca. Po zastosowaniu inhibitorów ACE u chorych z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki może wystąpić ciężkie niedociśnienie tętnicze i niewydolność nerek, szczególnie jeśli równolegle stosowany jest lek moczopędny. Upośledzenie czynności nerek może także wystąpić u chorych z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej. U tych chorych leczenie może być rozpoczynane wyłącznie w warunkach szpitalnych, od małych dawek, pod ścisłą kontrolą lekarską i konieczne jest monitorowanie czynności nerek. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w jego trakcie lekarz zaleci kontrolę czynności nerek. Ryzyko wystąpienia niewydolności nerek dotyczy zwłaszcza chorych z niewydolnością serca lub z wcześniej występującą chorobą nerek. Zaburzenia czynności nerek mogą także wystąpić u osób bez wcześniejszych chorób nerek. U osób z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest zmniejszenie dawki początkowej i dalsze dostosowanie dawki w zależności od stężenia kreatyniny; w tych przypadkach indywidualnie dostosowaną dawkę ustala lekarz. Konieczne jest monitorowanie czynności nerek w ciągu pierwszych tygodni leczenia. Nie należy stosować preparatu w leczeniu chorych z zawałem serca i niewydolnością nerek (w tym chorych poddawanych dializom), ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności jego stosowania w tej grupie chorych. U osób ze współistniejącymi zaburzeniami czynności nerek oraz w przypadku stosowania dużych dawek inhibitorów ACE możliwe jest wystąpienie białkomoczu. Ze względu na brak doświadczenia klinicznego preparat nie powinien być stosowany przez osoby po przeszczepieniu nerki. Nie zaleca się stosowania preparatu u chorych, u których występuje hiperaldosteronizm pierwotny. Działanie preparatu jest zwykle nieskuteczne w tej grupie chorych. Procedury krążenia pozaustrojowego (hemodializa, hemofiltracja, afereza lipoprotein o małej gęstości LDL), w czasie których krew narażona jest na kontakt z elektrycznie ujemnie naładowanymi powierzchniami mogą spowodować wystąpienie ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych, objawiających się obrzękiem twarzy, niedociśnieniem tętniczym, dusznością, nagłym uczuciem gorąca, stanowiących niekiedy bezpośrednie zagrożenie życia. Przed tego typu zabiegiem konieczna jest konsultacja z lekarzem, który może zalecić inne leki przeciwnadciśnieniowe lub stosowanie innego rodzaju błon dializacyjnych. Stosowanie inhibitorów ACE wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia reakcji anafilaktycznej na jad owadów i inne alergeny, także podczas odczulania (w przypadku planowanego odczulania należy skonsultować się z lekarzem, który o ile to możliwe, zaleci czasowe zaprzestanie stosowania preparatu). Preparat może powodować wystąpienie obrzęku naczynioruchowego (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani mogący utrudniać oddychanie i mogący stanowić zagrożenie życia). W razie wystąpienia pierwszych objawów obrzęku należy zaprzestać stosowania preparatu i natychmiast szukać pomocy medycznej. Konieczna jest hospitalizacja, monitorowanie chorego a niekiedy podjęcie odpowiedniego leczenia. Po wystąpieniu obrzęku naczynioruchowego nie wolno ponownie stosować preparatu ani innych inhibitorów konwertazy angiotensyny. Ryzyko obrzęku naczynioruchowego jest zwiększone u osób, u których w przeszłości wystąpił obrzęk naczynioruchowy oraz u osób rasy czarnej. Obrzęk naczynioruchowy może także dotyczyć jelit (objawami są bóle brzucha z lub bez nudności i wymiotów), co należy brać pod uwagę w przypadku wystąpienia bólów brzucha. Inhibitory ACE mogą powodować uporczywy kaszel (skutek nasilenia działania bradykininy), bez odkrztuszania, który ustępuje po zaprzestaniu stosowania preparatu. Zofenopryl może powodować hiperkaliemię (zwiększenie stężenia potasu we krwi), zwłaszcza u osób z niewydolnością nerek, niewydolnością serca oraz u chorych na cukrzycę. Należy unikać stosowania leków mogących zwiększać stężenie potasu we krwi, takich jak np. suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające potas, leki moczopędne oszczędzające potas lub heparyna. Zwykle, jeżeli lekarz uzna stosowanie tych leków za konieczne, zaleci zachowanie ostrożności i monitorowanie stężenia potasu we krwi. Poinformuj lekarza o stosowaniu preparatu jeżeli planujesz zabieg operacyjny lub inny zabieg wymagający znieczulenia. Stosowanie preparatu równolegle z lekami stosowanymi do znieczulenia może prowadzić do wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego. Konieczne jest zachowanie ostrożności u chorych z upośledzeniem odpływu krwi z lewej komory serca (np. występujące zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej, zwężenie aorty, kardiomiopatia przerostowa). Leki z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny mogą powodować zaburzenia hematologiczne (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych [neutropenię], zmniejszenie liczby wszystkich granulocytów [agranulocytozę], zahamowanie czynności szpiku kostnego
). Lekarz zaleci regularną kontrolę morfologii krwi, szczególnie na początku leczenia oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek, osób ze współistniejącą chorobą tkanki łącznej (np. toczniem rumieniowatym lub twardziną skóry) oraz osób stosujących inne leki mogące powodować zmiany w morfologii krwi (allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki). W razie wystąpienie jakichkolwiek objawów zakażenia (np. gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, ból gardła) należy koniecznie skonsultować się z lekarzem i upewnić się, że nie nastąpiło obniżenie odporności organizmu. Stosować ostrożnie u chorych na łuszczycę. Chorym na cukrzycę lekarz zaleci uważne kontrolowanie stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza w początkowym okresie stosowania preparatu. Istnieje ryzyko zaburzeń kontroli stężenia glukozy we krwi. Preparat może wpływać na skuteczność działania doustnych leków przeciwcukrzycowych oraz insuliny i może być konieczne dostosowanie ich dawkowania przez lekarza. U osób rasy czarnej preparat może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego. Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu: · preparat zawiera laktozę; osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu. Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów? Należy wziąć pod uwagę, że preparat może powodować zawroty głowy, senność, uczucie nadmiernego zmęczenia lub inne objawy, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń i maszyn.

Dawkowanie preparatu Zofenil

Preparat ma postać tabletek powlekanych do stosowania doustnego. Można przyjmować niezależnie od posiłków. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem. Dorośli: Nadciśnienie tętnicze: początkowo 15 mg 1 raz na dobę; następnie lekarz może stopniowo zwiększać dawkę z zachowaniem 4. tygodniowych odstępów pomiędzy kolejnymi zmianami dawkowania. Dawka maksymalna wynosi 60 mg na dobę w dawce pojedynczej lub w 2 dawkach podzielonych. W razie potrzeby lekarz może dodatkowo zalecić stosowanie innego leku przeciwnadciśnieniowego (np. leku moczopędnego). U osób odwodnionych, z zaburzeniami elektrolitowymi, przyjmujących równolegle leki moczopędne istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia gwałtownego i znacznego niedociśnienia tętniczego. Przed rozpoczęciem stosowania preparatu należy wyrównać niedobory płynów i elektrolitów. O ile to możliwe, lekarz zaleci przerwanie stosowanie leków moczopędnych na 2–3 dni przed rozpoczęciem przyjmowania preparatu. Jeżeli nie można zaprzestać stosowania leku moczopędnego stosowanie preparatu należy rozpocząć pod ścisłą kontrolą lekarską, najlepiej w warunkach szpitalnych. W takim przypadku dawka początkowa powinna być zmniejszona do 7,5 mg na dobę. Lekarz dostosuje dalsze dawkowanie w zależności od wartości ciśnienia tętniczego. Podobna ostrożność jest wymagana u osób z ze zwiększonym ryzykiem niedokrwienia mięśnia sercowego lub mózgu w przypadku ciężkiego niedociśnienia (np. osoby z chorobą niedokrwienną serca lub zwężeniem naczyń mózgowych, u których niedociśnienie mogłoby spowodować zawał serca, udar mózgu). U chorych z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania. Lekarz ustali dawkowanie na podstawie klirensu kreatyniny, parametru charakteryzującego czynność nerek. Jeżeli klirens kreatyniny jest większy niż 45 ml/min nie ma konieczności dostosowania dawkowania. Jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 45 ml/min lekarz zmniejszy dawkę o połowę. U chorych poddawanych dializom lekarz zmniejszy dawkę do jednej czwartej dawki stosowanej u osób z prawidłową czynnością nerek. U chorych w podeszłym wieku, jeżeli czynność nerek jest prawidłowa, nie ma konieczności dostosowania dawkowania. U osób z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby wymagane jest zmniejszenie dawki o połowę. U chorych z ciężką niewydolnością wątroby stosowanie preparatu jest przeciwwskazane. Dzieci: Nie należy stosować preparatu u dzieci, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu w tej grupie wiekowej. Świeży zawał serca: Leczenie w warunkach szpitalnych należy rozpocząć w ciągu 24 godzin od wystąpienia objawów zawału serca. Leczenie może być kontynuowane przez 6 tygodni, po czym nastąpi ponowna ocena stanu pacjenta. Na jej podstawie lekarz podejmie dalsze decyzje terapeutyczne. Lek stosowany jest zgodnie ze schematem: w 1. i 2. dniu 7,5 mg co 12 godzin, w 3. i 4. dniu 15 mg co 12 godzin, od 5. dnia 30 mg co 12 godzin. Jeżeli podczas rozpoczynania leczenia lub w ciągu 3 dni po wystąpieniu zawału ciśnienie tętnicze skurczowe zmniejszy się do wartości 120 mm Hg lub będzie mniejsze nie należy zwiększać dawki dobowej. W przypadku wystąpienia niedociśnienia (ciśnienie skurczowe równe 100 mm Hg lub mniejsze) podawanie leku może być kontynuowane w uprzednio dobrze tolerowanej dawce. Jeżeli wystąpi niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe mniejsze niż 90 mm Hg utrzymujące się przez ponad 1 godzinę) lekarz zaleci zaprzestanie stosowania preparatu. Stosować ostrożnie u osób po 75. roku życia. Nie zaleca się stosowania preparatu w tym wskazaniu w leczeniu osób ze współistniejącymi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby ani i u chorych poddawanych dializie.

Czy można stosować Zofenil w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem! Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Preparat jest przeciwwskazany w okresie ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Preparat jest przeciwwskazany u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznych metod zapobiegania ciąży. Przed rozpoczęciem stosowania preparatu należy potwierdzić, że kobieta nie jest w ciąży. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia zajścia w ciążę w okresie przyjmowania preparatu należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem ponieważ wymagane jest natychmiastowe zaprzestanie stosowania preparatu. Lekarz może zalecić stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. Nie zaleca się równoległego stosowania preparatu i leków zwiększających stężenie potasu we krwi (sole potasu, niektóre leki moczopędne i przeciwnadciśnieniowe np. spironolakton, triamteren, amiloryd, eplerenon, suplementy potasu, trimetoprym, takrolimus, cyklosporyna, heparyna) oraz zawierających potas zamienników soli kuchennej. Może to prowadzić do wystąpienia hiperkaliemii (zwiększenie stężenia potasu we krwi). Jeżeli konieczne jest stosowanie ww. preparatów lekarz zaleci regularną kontrolę stężenia potasu we krwi oraz badanie EKG. Wcześniejsze stosowanie leków moczopędnych (tiazydów, diuretyków pętlowych) zwiększa ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego, zwłaszcza w początkowym okresie stosowania preparatu. O ile to możliwe, lekarz zaleci przerwanie stosowanie leków moczopędnych oraz odpowiednie nawodnienie i zwiększoną podaż elektrolitów przed rozpoczęciem przyjmowania preparatu. Preparat może powodować zwiększenie stężenia litu we krwi oraz nasilać jego toksyczne działania. Nie zaleca się równoległego stosowania litu, a w razie konieczności takiego leczenia skojarzonego należy zachować ostrożność i często kontrolować stężenie litu we krwi. Poinformuj lekarza o stosowaniu preparatu jeżeli planujesz zabieg operacyjny lub inny zabieg wymagający znieczulenia. Stosowanie preparatu równolegle z lekami stosowanymi do znieczulenia może prowadzić do wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego, a nawet wstrząsu. Preparat może nasilać działanie stosowanych równolegle innych leków przeciwnadciśnieniowych, leków rozszerzających naczynia krwionośne lub innych leków mogących obniżać ciśnienie tętnicze (np. niektóre leki przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne, znieczulające, nasenne, uspokajające, barbiturany, opioidy, azotany). Może wystąpić nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego i niedociśnienie tętnicze. Cymetydyna może powodować nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego preparatu. Równolegle stosowanie cyklosporyny może zwiększać ryzyko niewydolności nerek i hiperkaliemii. Stosowane równolegle: allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki mogą powodować zmniejszenie liczby krwinek białych (leukocytów, w tym neutrofilów) we krwi oraz zwiększać ryzyko reakcji nadwrażliwości. Preparat może wpływać na skuteczność działania doustnych leków przeciwcukrzycowych oraz insuliny i zwiększać ryzyko zaburzeń kontroli stężenia glukozy we krwi. Należy kontrolować stężenie glukozy we krwi (szczególnie uważnie w okresie pierwszych tygodni leczenia). Może być konieczne aby lekarz dostosował dawkowanie doustnych leków przeciwcukrzycowych oraz insuliny. Procedury krążenia pozaustrojowego (hemodializa, hemofiltracja, afereza lipoprotein o małej gęstości LDL), w czasie których krew narażona jest na kontakt z elektrycznie ujemnie naładowanymi powierzchniami mogą spowodować wystąpienie ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych, objawiających się obrzękiem twarzy, niedociśnieniem tętniczym, dusznością, nagłym uczuciem gorąca, stanowiących niekiedy bezpośrednie zagrożenie życia. Przed tego typu zabiegiem konieczna jest konsultacja z lekarzem, który może zalecić inne leki przeciwnadciśnieniowe lub stosowanie innego rodzaju błon dializacyjnych. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. kwas acetylosalicylowy, ibuprofen, inhibitory COX-2) mogą zmniejszać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu oraz powodować zaburzenia czynności nerek i zwiększenie stężenia potasu we krwi. Występowanie tych zaburzeń jest szczególnie prawdopodobne u osób z zaburzeniami czynności nerek, odwodnionych i w podeszłym wieku. Preparaty zobojętniające sok żołądkowy mogą zmniejszać dostępność biologiczną inhibitorów ACE. Leki zwiększające ciśnienie tętnicze (np. sympatykomimetyki) mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu. Należy ściśle monitorować ciśnienie tętnicze. Działanie leków zwiększających ciśnienie tętnicze (np. noradrenalina) może ulec osłabieniu. Rzadko u osób stosujących preparaty złota (np. aurotiojabłczan sodu) i zofenopryl mogą wystąpić objawy jak po podaniu azotanów (w tym nagłe zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty, niedociśnienie tętnicze).

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również Zofenil, może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych. Do często lub niezbyt często występujących działań niepożądanych należą: bóle i zawroty głowy, kaszel, uczucie zmęczenia, nudności i wymioty, kurcze mięśni, wysypka. Rzadko: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, krtani w sporadycznych przypadkach mogący powodować zwężenie dróg oddechowych, utrudniać oddychanie i zagrażać życiu). Możliwe wystąpienie działań niepożądanych zgłaszanych wcześniej dla innych inhibitorów ACE, w tym często: zawroty głowy, bóle głowy, kaszel, nudności i/lub wymioty, zmęczenie. Niezbyt często: osłabienie, wysypka. Rzadko obrzęk naczynioruchowy. W trakcie leczenia obserwowano występowanie ciężkiego niedociśnienia na początku leczenia lub po zwiększaniu dawek, szczególnie u osób z grup ryzyka. Ponadto zaburzenia widzenia, osłabienie, zaburzenia świadomości, omdlenia. Możliwe pojedyncze przypadki tachykardii, kołatania serca, zaburzeń rytmu serca, dławicy piersiowej, zawału serca i przemijających napadów niedokrwienia mózgu oraz udaru niedokrwiennego mózgu (wtórnych do nadmiernego niedociśnienia) u chorych z grup wysokiego ryzyka. Rzadko: depresja, zaburzenia nastroju, zaburzenia snu, parestezje, stany splątania, zaburzenia równowagi, szumy uszne, zaburzenia widzenia, zaburzenia smaku, zapalenie zatok, nieżyt błony śluzowej nosa, zapalenie języka, zapalenie oskrzeli, skurcz oskrzeli, duszność, wzmożona potliwość, zaczerwienienie skóry twarzy, zaburzenia w oddawaniu moczu, zaburzenia potencji. Bardzo rzadko: obrzęki obwodowe i ból w klatce piersiowej, obrzęk naczynioruchowy jelit, zapalenie trzustki, niedrożność jelit, bóle brzucha, biegunka, zaparcia, suchość w ustach, zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna, niedociśnienie ortostatyczne. Sporadycznie mogą wystąpić reakcje alergiczne i objawy nadwrażliwości takie jak: wysypka, świąd, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna naskórka, wykwity podobne do łuszczycy, łysienie. Objawom tym mogą towarzyszyć gorączka, bóle mięśni i stawów, eozynofilia i/lub wzrost miana przeciwciał przeciwjądrowych. Sporadycznie bóle i kurcze mięśni. Może wystąpić niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, hiperkaliemia. Możliwe zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy, szczególnie w przypadku współistnienia niewydolności nerek, ciężkiej niewydolności serca i nadciśnienia naczyniowo-nerkowego. W nielicznych przypadkach możliwe zmniejszenie stężenia hemoglobiny, wartości hematokrytu, liczby płytek krwi i leukocytów, agranulocytoza, pancytopenia oraz niedokrwistość hemolityczna u chorych z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej.